മലയാളം വരിഷ്ഠഭാഷയാകുമ്പോൾ ഒരു വിയോജനക്കുറിപ്പ്

“ഇത്തറവാടിത്ത ഘോഷണത്തെ പോലെ
വൃത്തികെട്ടിട്ടില്ല മറ്റൊന്നുമൂഴിയിൽ”
മലയാളത്തിനു ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവി ലഭിച്ചതു സംബന്ധിച്ച അമ്മമലയാളാഘോഷങ്ങൾ നടക്കുകയാണല്ലോ മണ്ണിലും സൈബർ നിലങ്ങളിലും. ഭാഷയും സംസ്കാരവും സംബന്ധിച്ച് മലയാളി പൊതുസമൂഹം പുലർത്തുന്ന കപട അഭിമാന ബോധങ്ങളുടെ ഒടുവിലത്തെ ദൃഷ്ടാന്തം എന്ന് മാത്രമേ ഈ ശ്രേഷാഭാഷാപദവി ലബ്ദ്ധി കോലാഹലങ്ങളെ പറ്റി എനിക്ക് പറയാനുള്ളൂ.  മലയാളിയുടെ സകല തന്റേടദു:ഖങ്ങളുടെയും ഒരു തുറന്നുകാട്ടൽ മാത്രം.
ഭാഷയെ പ്രതി അഭിമാനമുള്ള ഒരു സമൂഹമല്ല മലയാളിയുടേത്  എന്ന് ഏത് ഭാഷാപോലീസുകാരനും അറിയാം. സ്വന്തം ഭാഷയോടുള്ള ആഭിമുഖ്യത്തിൽ ഇത്ര അവഗണന കാണിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾ കുറവാണ്. നിരന്തരമായ കലർപ്പും അനുകരണഭ്രമവുമാണ് മലയാളിയുടെ കാതൽ. മലയാളത്തിന്റെ  ജൈവ സ്വഭാവം തന്നെ ഈ കലർപ്പാണ്. മുൻ അധീശഭാരത്തിൽ നിന്ന് ഭാഷ കുതറിപോരുന്നത് മറ്റൊരു തരം കലർപ്പിനെ ആശ്ലേഷിച്ചാണ് എന്നതാണു മലയാളഭാഷാ പരിണാമചരിത്രം. ഈ കലർപ്പിന്റെ പെരുന്തച്ചനാണ് നമ്മുടെ എഴുത്തച്ഛനായത്.

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരകാലത്താകട്ടേ  ഏത് ഭാഷയുടെയും വികാസത്തിൽ അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ഭാഷാസൂത്രണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ തികഞ്ഞ വിമുഖതയും അവഗണനയുമാണ് നമ്മുടെ ഭരണകൂടങ്ങളും ഭാഷാപോഷണത്തിനായുള്ള സമിതികളും പുലർത്തി വന്നത്. ഘടനാപരമായ ആസൂത്രണം , പദവിപരമായ ആസൂത്രണം, സമാർജ്ജനപരമായ ആസൂത്രണം തുടങ്ങി ഭാഷാസൂത്രണത്തിന്റെ മൂന്ന് മണ്ഡലങ്ങളിലും മലയാളത്തിൽ കാര്യമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. അടുത്ത പത്തു വർഷത്തേക്കുഌഅ നമ്മുടെ ഭാഷാപരമായ ആവശ്യങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും എന്തായിരിക്കും.  ആ അവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന രീതിയിൽ നമ്മുടെ ഭാഷയെ പുതുക്കാനും വികസിപ്പിക്കാനും എന്ത് ആസൂത്രണമാണ് നാം നാളിതുവരെ നടത്തിയിട്ടുള്ളത്. മലയാളിയുടെ ജീവിത ചക്രവാളം വികസിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് വികസിക്കാൻ മലയാളത്തിനു കഴിഞ്ഞുവോ?  സാഹിത്യവ്യവഹാരങ്ങളുടെ ലോകത്തിനപ്പുറം  തൊഴിൽ മേഖലകളിൽ  ശാസ്ത്ര സങ്കേതികരംഗത്തൊക്കെ ഉപയുക്തമവുന്ന മലയാളങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞുവോ? മലയാളിയുടെ പൊതുമണ്ഡലങ്ങളിൽ മലയാളം തളരുകയും അത് കൂടുതൽ ഗാർഹികവും ഗൂഢവുമായ വിനിമയങ്ങളിൽഏക്ക് ചുരുങ്ങുകയുമാണൊ ചെയ്യുന്നത്? നമ്മുടെ പദകോശങ്ങളുടെ വിപുലനം എത്ര മാത്രം അശാസ്ത്രീയമാണെന്നതിന്റെ അസ്സൽ തെളിവാണ്  ഡി സി പുറത്തിറക്കിയ ശബ്ദതാരാവലിയുടെ പരിഷ്കരിച്ച പതിപ്പ്? ഭാഷഭേദനിഘണ്ടുക്കളെ സംബന്ധിച്ച നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചുവോ? നമ്മുടെ സാങ്കേതികപദകോശങ്ങൾക്കെന്തു സംഭവിച്ചു? ഭരണ ഭാഷ മലയാളമായെങ്കിലും ഭരണഭാഷാ നിഘണ്ടുവിനെ ഔദ്യോഗിക വ്യവഹാരങ്ങളോടും സാമാന്യ മലയാളിയുടെ ഭാഷാവബോധവുമായി സമ്യോജിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞുവോ? സൈബർ ലോകത്ത് മലയാളത്തെ പര്യപ്തമാക്കുന്നതിൽ നമ്മുടെ സർക്കാർ ഏജൻസികൾ എത്ര പരാജയമായിരുന്നു എന്ന് നമുക്കറിയാം. ഒരു കൂട്ടം ഭാഷാ സ്നേഹികളുടെ  നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങളാണ്  ഇന്നത്തെ സൈബർ മലയാളം സാധ്യമാക്കിയത്. സത്യത്തിൽ 1971 ൽ ശൂരനാട് കുഞ്ഞൻ പിള്ള കമ്മിറ്റിയുടെ നിർദേശങ്ങളുടെ ചുവടുപിടിച്ച് നടന്ന പരിഷ്കരണവും തൊണ്ണൂറുകളിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ മലയാളം നിർമ്മിക്കാൻ വേണ്ടി ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് നടത്തിയ ചുവടുവെപ്പുകളും ഭാഷയുടെ ജൈവസ്വഭാവത്തെ തന്നെ ബാധിക്കുന്ന തരത്തിൽ വികലമായിരുന്നു.

ഇങ്ങനെ ഘടനാപരമായ ആസൂത്രണത്തിൽ നമ്മുടെ അധികാരി ലോകം തികഞ്ഞ പരാജയമായപ്പോൾ സമാർജ്ജനകാര്യത്തിൽ ഇപ്പോഴും  ഉറച്ച ചുവടുകൾ വെക്കാൻ കഴിയാതെ പരുങ്ങുകയാണ്. സാമാന്യ മലയാളിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഷാ കലാപം സംഭവിക്കാമെങ്കിൽ അത് മലയാളത്തിനെതിരായിരിക്കും എന്ന് സാമാന്യയുക്തികൊണ്ട് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ . മലയാളം ഒന്നാം ഭാഷയാക്കാനും നിർബന്ധമായി പഠിപ്പിക്കാനുമുള്ള നിയമനിർമ്മാണങ്ങളും അതിന്റെ നിർവഹണവും ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ സാധിക്കേണ്ട അവസ്ഥയാണുള്ളത്. ഇന്നും ഈ ആവശ്യം മലയാളം  മാഷന്മാരുടെ തൊഴിൽ പ്രശ്നമായോ എഴുത്തുകാരുടെ വൈകാരികപ്രശ്നമായോ ആണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുള്ളത്. ഇത് സംബന്ധിച്ച് ഇപ്പോൾ സുപ്രീം കോടതിയിൽ നിലവിലിരിക്കുന്ന കേസിൽ ‘ജനഹിതം’ മാനിച്ച് സംസ്ഥാന സർക്കാർ  ഉഴപ്പാനുള്ള സാധ്യതയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.

ഈ മേഖലകളിലൊക്കെ ഒട്ടും അഭിമാനിക്കത്തക്കതല്ലാത്ത നിലപാടുകൾ തുടരുമ്പോഴാണ് പദവിപരമായ ആസൂത്രണത്തിന്റെ മേഖലയിൽ ഉയർന്നുവന്ന മുറവിളികളും തുടർന്നു ലഭിച്ച വലിയ ഒരു നേട്ടവും  ഭാഷയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള നമ്മുടെ ത്യാഗോജ്ജ്വലസമരങ്ങളായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത്. മലയാളിയുടെ കാപട്യത്തിന്റെ  ദൃഷ്ടാന്തമല്ലാതെ മറ്റെന്താണിത്!

ശ്രേഷഭാഷാപദവി എന്ന തട്ടിപ്പ്

ആധുനിക ജനാധിപത്യഭരണകൂടങ്ങളിൽ തുടരുന്ന ഫ്യൂഡൽ മൂല്യങ്ങളുടെയും  ദേശരാഷ്ട്രത്തിനകത്തെ ഉപദേശീയതാ തർക്കങ്ങളുടെ ഉൽപ്പന്നമാണ് ഈ ശ്രേഷഭാഷാപദവി. പൗരാണികമായ സംസ്കൃതത്തെ പിൻ തള്ളി ആധുനിക ഭാഷയായ ഹിന്ദി  നൂലിട വ്യത്യാസത്തിൽ രാഷ്ട്ര ഭാഷയായി മാറിയപ്പോൾ സംസ്കൃതത്തിനു കൊടുത്ത നിരുപദ്രവമായ ഒരു ഇരിപ്പിടമായിരുന്നു ഇത്. ആർട്ടിക്കിൾ 351 ൽ അനവധിയായ ഇൻഡ്യൻ ഭാഷകൾക്ക് മാതൃത്വം നൽകിയ സവിശേഷഭാഷ എന്ന ഈ പട്ടം അന്നേ ആര്യ വിരോധിയായ തമിഴനു പിടിച്ചില്ല. തുടർന്ന് തമിഴകത്തുണ്ടായ ഭാഷാകലാപങ്ങളിലെ പ്രധാന ആവശ്യമായിരുന്നു തായ് തമിഴിനെയും ശ്രേഷ്ഠഭാഷയായി അംഗീകരിക്കുക എന്നത്. ലോകഭാഷകളൊക്കെ തമിഴിൽ നിന്നാണുണ്ടായത് എന്നു വരെ വാദിക്കുന്ന ഭാഷാപ്രേമികളുള്ള തമിഴനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ആവശ്യം ന്യായമായിരുന്നു.രണ്ടായിരം വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുള്ള ഭാഷയുടെ സാഹിത്യത്തിന്റെയും പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നുയർന്ന ഈ ആവശ്യത്തിന്റെ ചുവടുപിടിച്ചാണ് കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി പ്രാചീനമായ കൃതികളും മറ്റു ഭാഷാ സമ്പത്തുകളുമുള്ള  ഭാഷകളെ കൂടി ക്ലാസിക്കൽ ഭാഷകളായി പരിഗണിക്കണം എന്ന നിർദേശം വെച്ചത്. സാഹിത്യ അക്കാദമിക്ക് ഈ വീട്ടിൽ എന്ത് കാര്യം എന്നാരും ചോദിച്ചില്ല.  സാഹിത്യമാണ് ഭാഷയുടെ അവസാനവാക്ക് എന്നാണല്ലോ ഇന്നും നമ്മുടെ ബോധം.. 2004 ൽ ആണ് കേന്ദ്രസർക്കാർ രണ്ടായിരത്തിലധികം വർഷം തനതായ സാഹിത്യപാരമ്പര്യമുള്ള സംസ്കാരമുള്ള ഭാഷകളെ കൂടി വരിഷ്ഠ ഭാഷയായി പരിഗണിക്കാനുള്ള തിരുമാനം എടുക്കുന്നത്. 2005 ൽ സംസ്കൃതത്തിനു പിന്നാലെ തമിഴും അങ്ങനെ ക്ലാസ്സിക്കൽ ആയി. സവിശേഷ ഭാഷാ ക്ഷേത്രമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന ഇൻഡ്യയിലെ പ്രമുഖ ഭാഷാ ഗോത്രങ്ങളായ ഇൻഡോ യൂറോപ്യന്റെയും ദ്രവീഡിയന്റെയും  അടിപ്പടവായ ഭാഷകൾ എന്ന നിലയിലായിരുന്നു  ഈ പരിഗണന.

വൈകാതെ തെലുങ്കനും കന്നടക്കാരനുമൊക്കെ തങ്ങളുടെ ശ്രേഷ്ഠത തെളിയിക്കാനുള്ള ബദ്ധപാടിലായി. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് ഇത് സംബന്ധിച്ച നിയമപുനർ നിർമ്മാണം നടക്കുന്നത്. 2006 ൽ രാജ്യസഭയിൽ നടത്തിയ പ്രഖ്യാപനത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവി ലഭിക്കാൻ നാലു മാനദണ്ഡങ്ങൾ  നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടു.

1- 1,500 മുതൽ 2,000 വർഷം വരെയെങ്കിലും പഴക്കം.
2- മറ്റു ഭാഷകളിൽ നിന്ന് കടം കൊളളാത്ത തരത്തിൽ തനതായ സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനം.
3-  തലമുറകളുടെ ചരിത്രമുള്ള പ്രത്യേക സംസ്കാരവും പാരമ്പര്യവുമുളള ഭാഷയായിരിക്കണം.
4- ഭാഷയുടെ വളർച്ചയിൽ ആധുനികം പ്രാചീനം എന്ന് വേർതിരിച്ച് കാണിക്കാവുന്ന ഘട്ടങ്ങൾ വേണം.

ഈ നിബന്ധനകൾ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്ന ഭാഷകൾ എന്ന നിലയിൽ കന്നടത്തിനും തെലുങ്കിനും 2008ൽ  വിശദമായ വിലയിരുത്തലുകൾക്കു ശേഷം ശ്രേഷ്ഠപദവി നൽകപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഇതിന്റെ ചുവടുപിടിച്ച്   മലയാളത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ടഭാഷാപദവിക്കു വേണ്ടി മുൻ സർക്കാർ നടത്തിയ നീക്കങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു. മറ്റ് മൂന്ന് നിബന്ധനകളും പാലിക്കപ്പെടുന്നെങ്കിലും ആദ്യ നിബന്ധനപ്രകാരമുള്ള പഴക്കം മലയാളത്തിനില്ല എന്ന കാരണം പറഞ്ഞാൺ` കമ്മിറ്റി മലയാളത്തിന്റെ ആവശ്യം നിരാകരിച്ചത്. രണ്ടായിരം വർഷം പഴക്കമുള്ള മലയാളത്തിന്റെ രേഖകൾ വെച്ച് നമ്മൾ വാദിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളിലൂടെ മലയാളം ഉണ്ടായി ആയിരം വർഷമേ ആയുള്ളൂ എന്ന് നമ്മെ തന്നെ പഠിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു എന്നതാണ് തമാശ. നമുടെ സകല ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാരെയും മൂന്ന് നാലു വർഷം കൊണ്ട് നമ്മൾ അപ്രസക്തരാക്കികളഞ്ഞു.

സത്യത്തിൽ കേരളം തോറ്റുപോയ ആദ്യ നിബന്ധന ഒഴിച്ചുള്ള നിബന്ധനകൾ തന്നെ നോക്കൂ .. എത്രമാത്രം ബാലിശമാണവ? ബംഗാളിയും മറാത്തിയും പഞ്ചാബിയുമടക്കമുള്ള ഭാഷാ സാഹിത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി മറ്റ് ഭാഷകളിൽ നിന്ന് കടം കൊള്ളത്ത എന്ത് തനത് സാഹിത്യ പാരമ്പര്യമാണ് നമുക്കുള്ളത്?  നമ്മുടെ സാഹിത്യചരിത്രം  നോക്കിയാൽ  അത് അനുകരണത്തിന്റെ കൂടി ചരിത്രമാണെന്ന് കാണാം.. തനതായ ഏത് സാഹിത്യപ്രസ്ഥാനമാണ് ഇതര ഭാരതീയ ഭാഷകളെ ഒക്കെ അതിശയിക്കുന്ന വിധത്തിൽ മലയാളം ലോകത്തിനു സംഭാവന ചെയ്തിട്ടുള്ളത്? ആധുനികം പ്രാചീനം എന്ന് വേർ തിരിവില്ലാത്ത ഏത്  ഇൻഡ്യൻ ഭാഷാ സാഹിത്യമാണുള്ളത്? രസകരമായ ഒരു കാര്യം സർക്കാരടിച്ചു വിതരണം ചെയ്യുന്ന അയ്യപ്പ പണിക്കരുടെ സാഹിത്യചരിത്രം പറയുന്നത് നമുക്ക് പ്രാചീന സാഹിത്യമേ ഇല്ല എന്നാണ്.

ഇത് സംബന്ധിച്ച വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഔചിത്യപൂർണ്ണമായത് എം ജി എസ്സിന്റെ നിലപാടുകൾ ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ മലയാളത്തിനു ശ്രേഷ്ഠഭാഷാ പദവി നൽകാനുള്ള പുതിയ തിരുമാനത്തിന് പ്രേരകം ആയതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാടായിരുന്നത്രെ. ആദിദ്രാവിഡം എന്ന് പറയാവുന്ന  മൂലഭാഷയുടെയും സമാരത്തിന്റെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും പൈതൃകം ന്മിഴിനു മാത്രമായി അവകാശപ്പെടാവുന്നതല്ല, മലയാളത്തിന്റെ കൂടി പൊതു സ്വത്താണെന്നാണദ്ദേഹം വാദിച്ചത്. സംഘം കൃതികളിൽ പലതും പ്രാചീനകേരളവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണു എന്നത് വസ്തുതയുമാണ്.

ഈ വാദം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ പുതിയ പ്രഖ്യാപനം എങ്കിൽ ശ്രേഷ്ഠഭാഷാപദവിയെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ട മറ്റൊരു തലം ഇതിനകത്തുണ്ട്. നിലവിലിരിക്കുന്ന മുഴുവൻ ദ്രാവിഡഭാഷകളും പലകാലങ്ങളിൽ മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ നിന്ന് തെന്നി മാറി തനതായി വികസിച്ചതാണ്. അവയ്ക്കൊക്കെയും മൂലഭാഷയുടെ പൈതൃകം ഒരു പോലെ അവകാശപ്പെടാവുന്നതാണ്.. അതിന്റെ ഈടുവെപ്പുകൾ ഏത് ഭാഷയിലും സുലഭമായിരിക്കും. പഴം തമിഴല്ല ആധുനിക തമിഴ് എന്ന് നമുക്കറിയാം.  അതുപോലെ മലയാളവും..അപ്പോൾ ദ്രാവിദ ഗോത്രത്തിൽ പെടുന്ന ഗോത്രഭാഷകൾക്കടക്കം ഈ പാരമ്പര്യവും സ്രേഷ്ഠതയും അവകാശപ്പെടാവുന്നതാണ്. അതിൽ ചില ഭാഷകളെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്ത് ശ്രേഷ്ഠമായി വാഴിക്കുന്നതിലെ രാഷ്ട്രീയമാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത്.

വലിയ ബജറ്റ് ആനുകൂല്യം കേന്ദ്ര സർവകലാശാലകളിൽ പ്രതേക ചെയർ തുടങ്ങിയ ചില അപ്പകഷ്ണങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഈ കടിപിടി എന്ന് നമുക്കൊക്കെ അറിയവുന്ന കാര്യമാണ്. നമ്മൂടെ ഭാഷാപദവിയും മലയാളഭാഷയുടെ ശേഷിയും വളർത്തുന്നതിൽ ഒരു സക്രിയമായ ചുവടും വെക്കാതെ  വളഞ്ഞ വഴിക്ക് നേടുന്ന ഈ ആനുകൂല്യങ്ങൾ കൊണ്ട്  ഭാഷയ്ക്കെന്ത് പ്രയോജനം എന്നാണ് ഒരു ഭാഷാ സ്നേഹി ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം എന്ന് തോന്നുന്നു.
അതിനുമപ്പുറം ഭാഷകളുടെ മേഖലയിൽ പുലർത്തേണ്ട തുല്യ അവകാശങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു ജനാധിപത്യസമൂഹത്തിൽ ഉയർത്തേണ്ട  മൗലികമായ ഒരു ചോദ്യവും ഉണ്ട്.  ചില ഭാഷകളെയും സംസ്കാരങ്ങളെയും ശ്രേഷ്ഠം എന്ന് പ്രത്യേകം പരിഗണിക്കുന്ന സമീപനം എത്രമാത്രം ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമാണ്? ഇത്തരം ശ്രേണീകരണങ്ങൾ ർത്രമാത്രം ആശാസ്യമാണ്?എല്ലാ ഉപസമൂഹങ്ങൾകും സംസ്കൃതികൾക്കും തുല്യ പരിഗണന നൽകുന്നതല്ലേ ശരിയായ ഭരണഘടനാതാല്പര്യം?ഓരോ മാസവും രണ്ട് ഭാഷകൾ വീതം മരണപ്പെടുന്നു എന്ന മുന്നറിയിപ്പുകൾ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ നാശഭീഷണിയിലായ ഭാഷകളെയും സംസ്കൃതികളെയും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ നാം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? വരിഷ്ഠഭാഷകൾ കൊലയാളിഭാഷകൾ ആകുന്ന സാഹചര്യം ഗുണകരമാണോ? ഈ മിഥ്യാഭിമാനം  അശ്ലീലവും അതും കടന്ന് ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവും ആകുന്നത് ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്.

ഏത് ഭാഷയും സമൂഹവും സംസ്കാരവും  ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന വിവേകം പുലരുന്നതിനുവേണ്ടി ഈ ശ്രേഷ്ഠ ഭാഷാപദവികൾ ജനാധിപത്യ ഭരണകൂടങ്ങൾ അടിയന്തരമായി  നിർത്തലാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനുള്ള ആർജ്ജവമാണ് ഒരു ഭാഷാസ്നേഹിയിൽ നിന്നും മനുഷ്യ സ്നേഹിയിൽ നിന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് എന്ന് പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ.

ക്ഷേത്രം സ്വത്ത് അധികാരം- മധ്യകാലചരിത്രരേഖകളുടെ വെളിച്ചം

അത്യന്തം അശ്ലീലമയവും ചരിത്രവിരുദ്ധവുമായ രാജ ദേവ സ്തുതിഗീതങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം മധ്യകാല കേരളീയചരിത്രത്തില്‍ ക്ഷേത്രങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുണ്ടായ അധികാര രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ് ഘടനയെ അനാവരണം ചെയ്യുന്ന ഒരു ചരിത്രപഠനം. തൃശ്ശൂര്‍ ജില്ലയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് ടി ആര്‍ വേണുഗോപാലന്‍ നടത്തുന്ന അന്വേഷണം ഈ ലക്കം മലയാളനാടിന്റെ കവര്‍ ഫീച്ചര്‍
ഇവിടെ വായിക്കാം.
http://malayalanatu.com/index.php/--/816-2011-08-07-03-02-58

ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ഭാവി

ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിലും പില്‍ക്കാല കേരളത്തിന്റെ വികാസത്തിലും നിര്‍ണ്ണായകമായ പങ്ക് വഹിച്ച കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയം ഇന്ന് നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികള്‍ എന്താണ്‌? കേരളത്തിന്റെ വികാസപരിണാമങ്ങളില്‍ ഇടതുപക്ഷം നിര്‍വഹിച്ച പങ്ക് എന്താണ്‌? കമ്യുണിസ്റ്റ്രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ തകര്‍ച്ചയും എണ്‍പതുകള്‍ക്ക് ശേഷം ഉണ്ടായ ആഗോളസാഹചര്യങ്ങളും ദേശീയതലത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളും പുതിയ ധ്രുവീകരണങ്ങളും ഇടതുപക്ഷത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചു? ആദര്‍ശരാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നിന്ന് പ്രായോഗികരാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള ചുവടു മാറ്റം ഇടതുപക്ഷമൂല്യങ്ങള്‍ക്ക് മങ്ങലേല്പ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ഇടതുപക്ഷത്തെകുറിച്ചുള്ള ഇനിയുള്ള പ്രതീക്ഷകള്‍ എന്തെല്ലാമാണ്‌?
ഒരു പുതിയ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ സാധ്യത എത്രത്തോളമുണ്ട്?
കേരളത്തിന്റെ ഭാവിയില്‍ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രസക്തി എന്താണ്‌?
നിര്‍ണ്ണായകമായ വഴിത്തിരിവുകളില്‍ എത്തിനില്‍ക്കുന്ന കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തില്‍ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ വര്‍ത്തമാനവും ഭാവിയും അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു ചര്‍ച്ച  മലയാളനാട് വാരികയില്‍ അരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും ആകുലതകളില്‍ നിന്നും ചര്‍ച്ച ആരംഭിക്കുന്നു. വരുംലക്കങ്ങളില്‍ പ്രമുഖര്‍ പ്രതികരിക്കുന്നു.

ആമുഖ ലേഖനം എഴുതിയത് പി. എല്‍. ലതിക

ഇവിടെ വായിക്കാം.

ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണം!

മലയാളനാട് ഫേസ്ബുക്ക് കമ്യുണിറ്റിയില്‍ എന്നും കാലത്ത് ചില ഓര്‍മ്മചിത്രങ്ങള്‍ പങ്കുവെക്കാറുണ്ട്. ഇതില്‍ ചിലത് കോര്‍ത്തെടുക്കുകയാണ്‌ ഇവിടെ.

****************************************************

പത്രപ്രസാധനരംഗത്തെ സ്ഥാപിതതാത്പര്യങ്ങള്ക്കെതിരെ വ്യവസ്ഥാപിത രീതികള്ക്കെതിരെ എഴുപതുകളിലും എണ്പതുകളിലും ഏറെ സജീവമായ ഒരു സാംസ്കാരികമുന്നേറ്റമായിരുന്നു സമാന്തരപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍. വ്യക്തികളും ചെറുഗ്രൂപ്പുകളും നേതൃത്വം നല്കിയ ഈ ചെറുമാസികകളിലൂടെയാണ് കലാപത്തിന്റെ ഒരു കാലം പിറന്നത്. മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍, രാഷ്ട്രീയ കലാചിന്തയില് ഒരു പുതിയ ദിശാബോധം നല്കിയ ചുവന്ന കാലം. സച്ചിദാനന്ദന്‍, അയ്യപ്പപണിക്കര്‍, വിജയന്‍, വി. പി. ശിവകുമാര്‍,ചുള്ളിക്കാട്, അയ്യപ്പന്‍,കെ പി നിര്മ്മല്കുമാര്‍, മേതില്‍, കെ. ജി. എസ്സ്, സിവിക്ക്, ബേബി, ടി. ആര്‍, സി ആര്‍.പരമേശ്വേരന്, ‍ബി. രാജീവന് കടമ്മനിട്ട അങ്ങനെ എത്ര എത്ര പേര് അവരൊക്കെ വളര്ന്ന് വന്നത് ബദല് മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ. രാഷ്ട്രീയമായ ഒരു ആധുനികതയുടെ സാക്ഷാത്കാരം. ഒരോ എഴുത്തുകാരനും ഓരോ പ്രസിദ്ധീകരണമെന്ന മട്ട് ഒരു ലക്കം തൊട്ട് ഒരു പാട് വര്ഷങ്ങള് വരെ ആയുസ്സുണ്ടായ എത്ര എത്ര മാസികകള്‍. വാക്ക്, സമതാളം, സംക്രമണം, അക്ഷരം, പ്രേരണ, ജയകേരളം, മലയാളം, രസന്‍, ആള്ക്കൂട്ടം, ശിഖ, ഉത്തരം, നിയോഗം, സപര്യ, ഈണം പാഠഭേദം, മൊഴി അങ്ങനെ അങ്ങനെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്തവ. ഗൗരവപൂര്ണ്ണവും പ്രതിരോധാത്മകവുമായ ഒരു സംവാദ പരിസരമാണ് ഇവയൊക്കെ ചേര്ന്ന അന്നത്തെ സാസ്കാരികാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചത്.

ആ ഉച്ചവെയിലില് നിന്ന് ഏത് മരുപ്പച്ചയിലേക്കാണ് നാം മാറി നിന്നത്? തൊണ്ണൂറുകള് ആവുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം പിന് മടങ്ങിയിരുന്നു. വിപ്ലവകാരികള് ചിലര് തോറ്റുമടങ്ങി. മരണത്തിലേക്കും ജീവിതത്തിലേക്കും. ചിലരൊക്കെ ആസ്ഥാന സാംസ്കാരികനായകന്മാരായി. ഭരണകൂടങ്ങളുടെ അക്കാദമികളുടെ മാധ്യമവ്യവസായികളുടെ സാംസ്കാരിക അംബാസഡര്മാരായി..

ഈ ദശകം ഇന്റര്നെറ്റ് എന്ന പുതുമാധ്യമത്തിന്റേത്. ഇനി ഒരു സമാന്തരപ്രിന്റ് മീഡിയാ സംസ്കാരം സ്വപ്നം കാണുന്നത് തന്നെ വ്യര്ത്ഥം. അമേച്വര് പബ്ലിഷിങ്ങിന്റെ ഒരു പുതുകാലം വന്നിരിക്കുന്നു. എന്നാല് ഗൗരവപൂര്ണ്നമായ സമീപനമോ പരിഗണനയോ ഇല്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയമായ ഇച്ഛാശക്തിയോ സംവാദ സംകാരത്തിന്റെ സര്ഗാത്മകഊര്ജ്ജമോ ഇല്ലാത്ത അവനവന് ആവിഷ്കാരങ്ങള് മാത്രമായി അവിടം ചുരുങ്ങിപോകുന്നു. സര്ഗാത്മകമായ ഒരു കൂട്ടായ്മക്ക് രാഷ്ട്രീയമായ പൊതു ഉത്കണ്ഠകള് തുറന്ന വിചാരങ്ങള് പങ്കു വെക്കാനാവില്ലേ. ചില ഉണര്ച്ചകളെ പ്രതീക്ഷികാനും .

മലയാള നാട് എന്ന പൊതു കൂട്ടായ്മ അങ്ങനെ വികസിക്കണമെന്നാണ് നമ്മുടെ പ്രത്യാശ.
**************************************************************

ഇരുമ്പ് യുഗത്തിന്റെ കാലം തൊട്ടേ ഇരുമ്പയിരു സംസ്കരണത്തിന്റെ ഒരു തൊഴില് സംസ്കാരവും സാങ്കേതികജ്ഞാനവും കേരളത്തില് ഉടനീളം നിലന്നിരുന്നു. രണ്ട് മാസം മുമ്പാണ് കോഴിക്കോട് അത്തരം ഒരു പ്രാചീനമായ ഒരു ഉലയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള് കണ്ടെത്തിയത്. കരുവാന് കണ്ടി എന്നസ്ഥലത്ത് നിന്നും. കൊല്ലങ്കോട്, കരുവാന്പടി, കരുവാരക്കുണ്ട് തുടങ്ങി മലബാറില് ഇരുമ്പ്പണി ചെയ്യുന്ന സമുദായത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന നിരവധി സ്ഥലനാമങ്ങള് കാണാം. ഉല, കൊട്ടില, ആല തുടങ്ങിപലപേരുകള് അന്നത്തെ സംസ്കരണയൂണിറ്റിനുണ്ടായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ ഊത്താലകളെ കുറിച്ചും നമ്മുടെ നാടന് ശാസ്ത്രസാങ്കേതികപാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ചും ഗവേഷണസ്വഭാവംഉള്ള ഒരു പുസ്തകം ദിരാര് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.

കേരളത്തിലേക്ക് വന്ന കൊളോണിയല് ശക്തികളും ഈ പരമ്പരാഗത തൊഴിലിനെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഐങ്കുടികമ്മാളരുടെ കുലത്തൊഴില് എന്നത് വിട്ട് ഒരു ചെറു വ്യവസായമായി, സാങ്കേതികമായി കുറച്ചു മെച്ചപ്പെട്ട നിലയിലേക്ക് അന്ന് ഊത്താലകള് മാറിയിരുന്നു. മുസ്ലീം പ്രമാണിമാര് തന്നെ ഇത്തരം ഇരുമ്പയിര്സംസ്കരണശാലകള് നടത്തിയിരുന്നു. കരുവാന് അവിടെ തൊഴിലാളി ആയി മാറി.
ഇരുനൂറ്റി പത്ത് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പ് കേരളം സന്ദര്ശിച്ച ഫ്രാന്സിസ് ബുക്കാനന് അത്തരം ആലകളെ കുറിച്ച് വിശദമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. വൈലത്തൂരില് മാത്രം ഇരുമ്പയിരു സംസ്കരിക്കുന്ന മുപ്പത്തിനാല് ചൂളകളുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യ മെച്ചപ്പെട്ടതാക്കാന് ആലയുടെ ഉടമയായ ഒരു മാപ്പിള അദ്ദേഹത്തെ ആല കാണിക്കാന് കൊണ്ടു പോകുനുണ്ട്. അയിരുരുക്കുന്ന മൂശ മെച്ചപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും ഉല വളരെ മോശമാണെന്നാണ് ബുക്കാനന്റെ അഭിപ്രായം. മലബാറിലെ കുന്നുകളില് സമൃദ്ധമായി കാണുന്ന ഇരുമ്പയിര് വലിയൊരു വ്യ്വസായസാധ്യതയായി അദ്ദേഹം കാണുന്നുമുണ്ട്. ചൂളകളുടെ പ്രവര്ത്തനവൈകല്യം മൂലം ധാരാളം ഇരുമ്പ് നഷ്ടപ്പെടുകയും കരിക്കഷ്ണങ്ങള് അവയില് കാണപ്പെടുകയും ചെയ്യൂന്നു എന്നാണ് ബുക്കാനന് പറയുന്നത്. ലോഹത്തെ ശരിയായി ഉരുക്കാനുള്ള കഴിവ് തീയ്ക്ക് ഇല്ലാത്തതാണ് കാരണം.. ഒരു മൂശയില് നിന്ന് എട്ട് മുതല് പന്ത്രണ്ട് വരെ തുലാം ഇരുമ്പ് ലഭിക്കും. ഉല്പാദന ക്ഷമത നന്നേ കുറവ്. അതാകട്ടെ ശുദ്ധമായ ഇരുമ്പും അല്ല.

എന്നാള് ഉടമസ്ഥന് മികച്ച ലാഭം കിട്ടുന്നുണ്ടെന്നാണ് ബുക്കാനന്റെ കണക്ക്. പ്രധാനജോലിക്കാരന് രണ്ട് പണമാണ് കൂലി. ഉലക്കാര്ക്കും ചുറ്റികക്കാരനും ഒരു പണം. 27 1/2 പണമാണ് ആകെ ചിലവ്. 12 തുലാം ഇരുമ്പ് കിട്ടിയാല് ഉടമസ്ഥന്‌ 20 1/2 പണം വരെ ലാഭം കിട്ടും. കൊല്ലന്റെ കുടിയില് നിന്ന് മുതലാളിയുടെ പരമ്പിലേക്ക് ആല മാറിയപ്പോള് വിതച്ചതാര്‌? കൊയ്തതാര് ? എന്ന് മനസ്സിലായല്ലോ.ഇന്ഡ്യയില് ആദ്യ ലോകമുതലാളി വളര്ന്നതും ഇരുമ്പുരുക്കിയാണല്ലോ.

കൊളോണിയല് അധിനിവേശം നമ്മുടെ വ്യവസായ ചിത്രം മാറ്റിയെഴുതി. പുതിയ വ്യവസായങ്ങള്‍, തൊഴില് സേനകള് രൂപം കൊണ്ടു. പരമ്പരാഗത കാര്ഷികവൃത്തി അന്യം നിന്ന് പോയിട്ടില്ലാത്തതിനാല് മഴുവും മടാളും കത്തിയും കൈക്കോട്റ്റുമൊക്കെ കാച്ചി കരുവാന് ദാരിദ്ര്യത്തിലും ഉലയിലെ തന്റെ തീ കെടാതെ കാത്തു. വര്ക്ക് ഷോപുകളുടെ വ്യാപനവും യന്ത്രവല്ക്കരണവും ലെയ്ത്തുകളും മെല്ലെ മെല്ലെ ആ ഉലയിലെ തീ അണച്ചത് സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കേരളത്തില് നാം കണ്ടു. അവരുടെ സാങ്കേതിക ജ്ഞാനം നവീകരിച്ചില്ല. അവരെ പുതിയ തൊഴില് രീതികളിലേക്ക് ഉയര്ത്തിക്കൊണ്ടു വന്നില്ല. പകുതി വെന്ത പട്ടിണി അവശേഷിപ്പിച്ച് ആ ഉത്താലകള് കെട്ടടങ്ങി.

ഇന്ന് എന്റെ നാട്ടില് ഏറ്റവും വലിയ വ്യവസായ ശാല ഒരു ഇരുമ്പുരുക്ക് കേന്ദ്രമാണ്‌. ഏക്കര് കണക്കിന് പരന്നു കിടക്കുന്ന നാല് യൂണിറ്റുകള്‍. നാട്ടിന്റെ പരിസ്ഥിതിക്കും നാട്ടാരുടെ സ്വസ്ഥത്ക്കും മീതെ കരിപ്പുക പടര്ത്തി രാപ്പകല് ഭേദമില്ലാതെ വലിയ ശബ്ദത്തോട് കൂടി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്. പരിസരത്തുള്ലവര് തുച്ഛമായ വിലക്ക് കമ്പനിക്ക് തന്നെ സ്ഥലം വിറ്റ് സ്വൈരജീവിതം തേടി പോയി. പാലക്കാട് ജില്ലയില് ഇത്തമ് നിരവധി വ്യവസായശാലകള് ഗ്രീന് ചാനലിലൂടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ദിവസേന ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ലാഭമുണ്ടാക്കുന്നവ. നാട്ടുകാര്ക്ക് തൊഴില് എന്ന മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചാണ് രാഷ്ട്രീയ പ്രമാണിമാര് ഇവയെ എഴുന്നള്ളിച്ചു കൊണ്ടു വന്നത്. എതിര്ത്തവര് വികസന വിരുദ്ധര് അയി. ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികള് ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നു.എല്ലാം ബീഹാറികള് അല്ലെങ്കില് മറ്റ് ഉത്തരേന്ഡ്യക്കാര്‍. ഒരു നാട്ടുകാരനും അവിടെ പണിയില്ല. സെക്യുരിറ്റി ജോലിക്ക് വരെ. പുതിയ വ്യവസായ സം രംഭം എന്ന നിലയില് സബ് സിഡി നിരക്കില് വൈദ്യുതി സര്കാരില് നിന്നും. വന് തോതില് വൈദ്യുതി മോഷണം വേറെ. സബ്സിഡി കാലാവധി കഴിഞ്ഞാല് കമ്പനി ഒന്നു പൂട്ടും പിന്നെ പുതിയ രജിസ്ട്രേഷനില് വീണ്ടും സബ്സിഡിയോടെ പ്രവര്ത്തനം. കോടികളുടെ അഴിമതിചരടുകള്‍. ഇടക്കിടെ പൊട്ടിത്തെറികള്‍, അപകടമരണങ്ങള് ഒന്നും വാര്ത്തയാകാറേ ഇല്ല.

നാലാള് പൊക്കത്തിലുള്ള കമ്പനിയുടെ മതിലിനിപ്പുറം ഇപ്പോഴും കരുവാന് കോളണി, വിശപ്പില് അമര്ന്ന് ഉറങ്ങാതെ കിടപ്പുണ്ട്. ആത്മഹത്യകള് ഇടക്ക് ഉണ്ടാകും. ഒളിച്ചോട്ടങ്ങളും.അവിടത്തെ ചിതലെടുത്ത ഊത്താലകളുടെ ഘന നിശബ്ദത എന്താണ് വികസനം? എന്നും ആര്ക്കു വേണ്ടിയാണ് വികസനം? എന്നുമൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങള് തൊണ്ടയില് കുരുങ്ങി മരിച്ച ഒരു ജനതയുടെ ആവിഷ്കാരമാണ്‌.

 *************************************************************


"അമരസ്ത്രീ കേവലമൊരച്ചുകൂടി ത-
നമരോച്ചുകൂടി സമരാച്ചുകൂടിയും
അമരാച്ചുകൂടിയിവളെന് പ്രിയാ
മനോരമ തന്റെയമ്മ ബഹുവല്ലഭാ വരാ"
വയക്കരആര്യന് നാരായണന് മൂസത് 1891-ല് എഴുതിയ മനോരമാവിജയം നാടകത്തിലെ ഒരു ശ്ലോകമാണത്. സംഗതി നമ്മുടെ മലയാളമനോരമയെ കുറിച്ചാണ്‌.
മാണിക്യരായരോട് ഒരു രാത്രി സ്വപ്നത്തില് വന്ന് ബ്രഹ്മാവ് സരസ്വതി മനോരമ എന്ന പേരില് കോട്ടയത്ത് തന്റെ മകളായി പിറക്കുമെന്ന് അരുളിചെയ്തു. അപ്പോള് തന്നെ അയാളുടെ ഭാര്യ അച്ചുകൂടിക്ക് ദിവ്യഗര്ഭമുണ്ടായി പിറ്റേന്നു തന്നെ മനോരമയെ പ്രസവിച്ചു. തന്റെ ഭാര്യയെ കാണാന് പുറപ്പെട്ട മാണിക്യരായന് വഴിക്ക് ചില സുഹൃത്തുക്കളെ കൂട്ടുന്നു. മനോരമയെ കല്യാണം കഴിക്കാന് തയ്യാറായി പുറപ്പെട്ട ഒരു വിദ്വാനും കൂടെയുണ്ട്.അച്ചുകൂടി പ്രസവിച്ചപ്പോള് ജീവനായകരനേകമുണ്ടുമെ എന്ന് അച്ചുകൂടി പറയുന്നതുകേട്ട് അവള് വശപ്പിശകാനെന്നു കരുതി മാണിക്യരായന് അച്ചുകൂടിയെ പ്രഹരിക്കുന്നു പിന്നെ തെറ്റിദ്ധാരണകള് നീങ്ങി പുറത്തിരങ്ങിയപ്പോള് അമ്പത്തഞ്ചു രാജാക്കന്മാര് മനോരമക്ക് സമ്മാനം കൊടുത്തയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞു. പലരും മനോരമയെ മോഹിച്ചിരിക്കുന്നു.അനന്തപുരിയിലെ രാജാവിന്റെ ഹരിക്കാരന് അദ്ദേഹം കൊടുത്തയച്ച പട്ടബന്ധം കൊണ്ടുവന്ന് മനോരമയെ പട്ടാഭിഷേകം ചെയ്ത് എല്ലാരും സുഖമായി വസിച്ചു എന്ന് പറയുന്നേടത്ത് നാടകം അവസാനിക്കുന്നു.
ഈ നാടകം മനോരമക്കാര് ഉല്സാഹിച്ച് വിദ്യാവിനോദിനിക്ക് അയച്ചു. ശ്രീ. സി.പി അച്യുതമേനോന് ഇതിനെഴുതിയ നിരൂപണം മലയാളത്തിലെ ഖണ്ഡനവിമര്ശന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹനീയ മാതൃകയാണ്‌. എഴുതിയ ആള് പ്രമാണിയായ ഒരു അഷ്ടവൈദ്യനാണെന്നോ സ്പോണ്സര് മാര് മനോരമയാണെന്നോ അദ്ദേഹം പരിഗണിച്ചില്ല. മനോരമാവിജയത്തെ കുറിച്ച് പ്രശംസമായി ഒരു വാക്കു പോലും പറയുന്നതിന് ഒരു മാര്ഗവും കാണുന്നില്ല എന്ന് തുടങ്ങുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിശിതമായ ആക്രമണം മദ്യപാനം നിര്ത്താന് വെള്ളക്കാരില് ചിലര് ഉല്സാഹിക്കുന്നതുപോലെ ഈ വക പുസ്തകങ്ങള് വില്ക്കുന്നതിനെ നിരോധിപ്പാന് ആരും ഉല്സാഹിക്കാത്തതു കഷ്ടം തന്നെ എന്ന് പറഞ്ഞാണ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്.
നോക്കൂ.. ഇന്ന് നമ്മുടെ വിമര്ശനപാരമ്പര്യത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു തന്റേടവഴി അല്ലേ അത്. അഥവാ നമ്മുടെ വിമര്ശനപാരമ്പര്യം തന്നെ എവിറ്റെയാണ് കുറ്റിയറ്റത്? ഏതെങ്കിലും മാധ്യമസിംഹങ്ങളെ അല്ലെങ്കില് സാസ്ംസ്കാരികപ്രതിഷ്ഠകളെ പറ്റി തുറന്നെഴുതാന് നമ്മുടെ എത്ര എഴുത്തുകാര്ക്ക് ചങ്കൂറ്റമുണ്ട്? നഷ്ടപ്പെടുവാന് അവര്ക്കെത്ര വേദികള്‍, കിര്ത്തിപത്രങ്ങള്‍!
 *****************************************************
ചിങ്ങ നാളുകളിലെ അവിട്ടം നക്ഷത്രം ജ്വലിക്കുന്ന ഒരോര്മ്മയുമായാണ് ഉദിക്കുക. ആ ഓര്മ്മ പ്രതിബിംബിപ്പിക്കുന്നത് കാളവണ്ടിയില് ഒരുരാജാപ്പാര്ട്ടുകാരനെ പോലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി രാജവീഥിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആജാനുബാഹുവായ ആണൊരുത്തനെ, ശ്രീ അയ്യങ്കാളിയെ.

പുലയനും മനുഷ്യനാണ് എന്ന് സവര്ണ്ണ മേലാളരെ കൊണ്ട് സമ്മതിപ്പിച്ച ധീരന്‍. കേരളത്തിന്റെ കര്ഷകതൊഴിലാളികളുടെ ചരിത്രത്തില് ആദ്യത്തെ പണിമുടക്ക് നടത്തിയവന്‍. കല്ലുമാലസമരത്തിലൂടെയും മറ്റും പുലയസ്ത്രീക്കും പൊതുസമൂഹത്തില് അന്തസ്സോടെ നടക്കാനുള്ള അവകാശം വാങ്ങിക്കൊടുത്തവന്‍.നിയമനിര്മ്മാണസഭയിലേക്ക് അധികാരത്തോടെ നടന്നു പോയവന്‍. ഭൂമിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ അവകാശം ആദ്യമായി സ്ഥാപിച്ചവന്‍. സഹനത്തിനപ്പുറം രക്തക്ഷിതമായ ചെറുത്തുനില്പ്പിന്റെ ഉള്ളുറപ്പുള്ള സമരരീതി ദളിതനെ പഠിപ്പിച്ചവന്‍. സാധുജനപരിപാലനസ്ംഘത്തിലൂടെ ദളിതനെ സമുദായവല്‍ക്കരിക്കാന് ശ്രമിച്ചവന്‍.

ശതകത്തിന്റെ അകലത്തില് അയ്യങ്കാളി തുടങ്ങിവെച്ച വിമോചനസമരത്തില് എത്ര വഴി മുന്നോട്ട് പോകാന് ദളിതനുകഴിഞ്ഞു? ഇന്നും ഒരു പൊതു ദളിത് സ്വത്വബോധത്തിലെത്താതെ ചിതറിയ ഗോത്രങ്ങളായി വിലപേശല് ശേഷിയിലാത്ത പറ്റങ്ങളായി തന്നെ അല്ലേ ദളിതന്റെ നില? പിറകില് ഇഴയുന്ന ചൂലിന്റെ നിഴല് ഇന്നും അവര് പേറുന്നില്ലേ? ജനകീയജനാധിപത്യസര്ക്കാരുകളുടെ അമ്പതാണ്ടുകള് കഴിഞ്ഞിട്ടും? അയ്യങ്കാളിയുടെ ഓര്മ്മ പോലും ഒരു രാഷ്ട്രീയപ്രവര്ത്തനമാകുന്നത് അങ്ങനെയാണ്‌.
ആ ജ്വലിക്കുന്ന ഓര്മ്മകളെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് ഈ ദിനം ആരംഭിക്കാം. എല്ലാവര്ക്കും മലയാളനാടിന്റെ സുപ്രഭാതം!


 ****************************************************************

ഗുരുജയന്തിയില് ഇന്ന് കേരളം മഞ്ഞയുടുക്കും.

ശിവഗിരിയിലെ ഒരു ചുമരെഴുത്ത് നോക്കി പണ്ട് ഞാന് കൗതുകം പൂണ്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്. 'വൃക്ഷങ്ങള് വെച്ചുപിടിപ്പിക്കുവിന് നിങ്ങള്ക്ക് തണല് കിട്ടും, ഫലങ്ങള് തിന്നുകയുമാവാം' എന്നോ മറ്റോ ഉള്ള ഗുരുദേവവചനം. കുട്ടികള്ക്ക് കോപ്പിപുസ്തകത്തില് എഴുതാവുന്ന അത്രയും സരളം. അത്രമേല് സാധാരണം. സ്വാഭാവികം.
"ജാതിഭേദം മതദ്വേഷം ഏതുമില്ലാതെ സര്വരും സോദരത്വേന വാഴുന്ന മാതൃകാസ്ഥാനമാമിത്, ജാതി ചോദിക്കരുത്, പറയരുത്, വിചാരിക്കരുത്, ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്, മതമേതായാലും മനുഷ്യന് നന്നായാല് മതി, സംഘടനകൊണ്ട് ശക്തരാകുവിന്‍, വിദ്യകൊണ്ട് സ്വതന്ത്രരാകുവിന്‍.മദ്യം വിഷമാണ്; അതുണ്ടാക്കരുത്, കൊടുക്കരുത്, കുടിക്കരുത്,അവനിവനെന്നറിയുന്നതൊക്കെയോര്‍ത്താലവനിയിലാദിമമായൊരാത്മരൂപംഅവനവനാത്മസുഖത്തിനാചരിക്കുന്നവയപരന്നു സുഖത്തിനായ് വരേണം." എന്നിങ്ങനെ ലളിതസൂക്തികളിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു ശ്രീനാരായണ ദര്ശനം. ഈ ലളിതമായ പടവുകളിലൂടെയാണ്
"അറിവഹമെന്നതുരണ്ടുമേകമാമാ-
വരണമൊഴിഞ്ഞവനന്യനുണ്ടു വാദം,
അറിവിനെ വിട്ടഹമന്യമാകുമെന്നാ-
ലറിവിനെയിങ്ങറിയാനുമാരുമില്ല." എന്ന ഗിരിശൃംഗത്തിലേക്ക് ഗുരു നടന്നടുക്കുന്നത്.ഈ ദര്ശനങ്ങള് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയാണ് ശ്രീനാരായണ ധര്മ്മ പരിപാലന സംഘം രൂപീകൃമായത്. എന്നാല് ഈഴവസമുദായത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയശക്തിയാക്കാനായിരുന്നു ശിഷ്യരുടെ ഉദ്യമം മുഴുവനും. തുടക്കം തൊട്ടുതന്നെ ഹിന്ദു സമൂഹത്തിലെ അവഗണന മറികടക്കാന് ബുദ്ധമതത്തിലേക്ക് പോണോ കൃസ്തുമതത്തിലേക്ക് പോണോ ഇസ്ലാം മതത്തിലേക്ക് പോണോ എന്നതായിരുന്നു തര്ക്കം. കേരളത്തിലെ ഏതൊക്കെ മണ്ഡലങ്ങളില് ഏതൊക്കെ ഈഴവനെ നിര്ത്തണം എന്ന് നിര്ണ്ണയിക്കുന്ന വിലപേശല് ശക്തിയായി ആ സംഘം മാറി. ഇതാദ്യമേ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഗുരു പല്പ്പുവിന് എഴുതി:
എന്റെ ഡോക്ടര് അവര്കള്ക്ക്,
യോഗത്തിന്റെ നിശ്ചയങ്ങള് എല്ലാം നാം അറിയാതെ പാസ്സാക്കുന്നതുകൊണ്ടും യോഗത്തിന്റെ ആനുകൂല്യം ഒന്നും നമ്മെ സംബന്ധിച്ച കാര്യത്തില് ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടും യോഗത്തിന്റെ ജാത്യഭിമാനം വര്ധിച്ചുവരുന്നതുകൊണ്ടും മുന്പേതന്നെ മനസ്സില്നിന്നും വിട്ടിരുന്നതുപോലെ ഇപ്പോള് വാക്കില്നിന്നും പ്രവൃത്തിയില്നിന്നും യോഗത്തെ വിട്ടിരിക്കുന്നു.
എന്ന് നാരായണഗുരു.'
ഞാന് ഈഴവശിവനെയാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് എന്ന് ഗുരുവിന്റെ ഐറണി പിടികിട്ടാത്ത അനുയായികള് ഗുരുവിനെ കണ്ണാടിക്കൂട്ടിലെ ഈഴവദൈവമാക്കി.അയ്യങ്കാളി പറഞ്ഞപോലെ "ഒന്നാം കിട മനുഷ്യനെ അല്ല മൂന്നാം കിട ദൈവത്തെയായിരുന്നു" അവര്ക്കാവശ്യം.ഗുരു തോറ്റു. സംഘം ജയിച്ചു.
'ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം ഈഴവന്‌' എന്നതായി സ്ഥിതി.

ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോള് കാലത്ത് വന്ന ഒരു എസ്. എം. എസ്സില് ടിന്റുമോന് ഗുരുവിന്റെ മഞ്ഞ പുതച്ച പ്രതിമ കണ്ട് ചോദിക്കുന്നു. "പുള്ളി ബ്രസീല് ഫാനാ...?"

ഏവര്ക്കും മലയാളനാടില് സുപ്രഭാതം.
 *******************************************************************

"എന്നാല് ഇന്നും പരിഷ്കാരികളായ മലയാളികള് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും മറ്റും തീവണ്ടിസ്റ്റേഷനിലെ പുസ്തകവില്പനസ്ഥലങ്ങളില് നിന്ന് പിടിപ്പതു വില കൊടുത്ത് ഇംഗ്ലീഷ് പുസ്തകങ്ങള് വാങ്ങി ആകെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ച് ദൂരെ മാറ്റി വെക്കുന്നത് പലപ്പോഴും കാണാറുണ്ട്. മലയാള പുസ്തകങ്ങള് അപ്രകാരം വാങ്ങിക്കുന്നതും വായിക്കുന്നതും കുറേ പോരായ്മയാണെന്നുകൂടി അവര്ക്ക് ധാരണയുള്ളതഅയി തോന്നും. അതിനുള്ള ഒരു കാരണം മലയാളപുസ്തകങ്ങള് അത്ര രസാവഹങ്ങള് അല്ലാത്തതുതന്നെയായിരിക്കാം.കാഴ്ചക്കും അവ അത്ര മനോഹരങ്ങളല്ലായിരിക്കാം. മലയാള പുസ്തകങ്ങളുടെ ആകൃതിയും പ്രകൃതിയും കൂടുതല് ആകര്ഷകങ്ങള് ആക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്താല് പിന്നെ ഭാഷാഭിമാനപ്രചോദിതരായി മലയാളികളെല്ലാം അവയെ വാങ്ങി വായിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു."

പ്രൊഫസര് പി. ശങ്കരന് നമ്പ്യാര് ഇങ്ങനെ എഴുതിയത് ഏതാണ്ട് എഴുപതുവര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പാണ്‌. പുസ്തകപ്രസാധനമേഖലയില് വന് സംരഭങ്ങള് ഉണ്ടാകുന്നതിനും മുമ്പ്. ശരിയായിരുന്നു അത് . മലയാളപുസ്തകങ്ങള്ക്ക് റേഷനരിയുടെ കുത്തുന്ന മണം ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്ന, പഴക്കച്ചുവയുള്ള ഒരു കെട്ടും മട്ടുമായിരുന്നു പിന്നീടും ഏറെകാലം. എന് ബി. എസ്സും മാതൃഭൂമിയും ഡി. സി യും പോലുള്ള വലിയേട്ടന്മാര് അരങ്ങു വാഴുമ്പോഴും.

അത്രമേല് സാമ്പ്രദായികമായ നമ്മുടെ പ്രസാധന രംഗത്ത് ഒരു മാറ്റം വന്നത് ഡി. ടി. പി യും ഓഫ്സെറ്റ് പ്രസ്സും ഒക്കെയായി സാങ്കേതികമേഖലയില് ഏറെ മാറ്റമുണ്ടായപ്പോഴാണ് , എണ്പതുകളുടെ അവസാനത്തില്‍. എന്നാല് കെട്ടുമട്ടുകള്ക്കുള്ള ഒരു പുതിയ കാഴ്ചപ്പാട് മലയാളത്തില് അവതരിപ്പിച്ചത് ഈ കുത്തകകള് ആയിരുന്നില്ല. അതിനു മലയാളം നന്ദി പറയേണ്ടത് ഷെല്വി എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനോടാണ്‌. ഗുരുവായൂരില് എണ്പതുകളുടെ മധ്യത്തില് തുടങ്ങിയ 'ശിഖ'യിലൂടെ തന്നെ തന്റെ വേറിട്ടൊരു മുദ്ര ഷെല്വി വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. സെമി ചൂടന് വായനക്കുള്ള മലയാളി മധ്യവര്ഗത്തിന്റെ നിഗൂഢതാല്പര്യത്തെ കണ്ടറിഞ്ഞ് ഇറോസ് ബുക്സ് എന്ന സംരംഭവും വന്നു. നളിനി ജമീലമാര്ക്കും ഡ്യൂപ്പ് ജീവിതങ്ങള്ക്കും പിറകേ ഡി. സി വെച്ചു പിടിക്കുന്നതിനു മൂന്ന് ദശകങ്ങള്ക്ക് മുമ്പാണതെന്നോര്ക്കണം.പിന്നീട് കോഴിക്കോട് ഒരു കുടുസ്സു മുറിയില് വൈകാതെ മള്ബെറി എന്ന പുതിയ പ്രസാധന സംരംഭം ആരംഭിച്ചതോടെ കൈകഴുകി തൊടാന് തോന്നുന്ന മലയാള പുസ്തകങ്ങളുടെ പുതുയുഗം ആരംഭിച്ചു. അരികു പറ്റി നീങ്ങിയ എഴുത്തുകളെ, നവഭാവുകത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയെ, പ്രവാസികളെ ഒക്കെ തൊട്ടറിഞ്ഞ് ആളെ മാടി വിളിക്കുന്ന ലേ ഔട്ടില് ഒരു പുസ്തകപ്പേമാരി. ഷെല്വിയും കൂട്ടരും ഉറപ്പിച്ച ആ കെട്ടുമട്ടുകള്ക്കു പിറകെ പ്രസാധക ഭീമന്മാര് മെല്ലെ ചുവടുമാറി. അത് തങ്ങളുടെ സിഗ്നേച്ചര് ആകി മാറ്റി.'തലമുറകള്‍' വന്നപ്പോള് ഓരോ പുസ്തകത്തിനും ഓരോ കവര് തുടങ്ങിയ പുറംപുതുമകള് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. 2003 - ല് ഒരു തുലാക്കാറ്റുപോലെ ഷെല് വി സ്വയം തുലഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മള്ബെറിയും ചെറുകിട പ്രസാധകരും നന്നേ മെലിഞ്ഞിരുന്നു. നാളെ നമ്മുടെ പുസ്തകപ്രസാധനചരിത്രത്തില് ഷെല്വിയുടെ ഓര്മ്മയില് ഒരു ഇല വെക്കുമോ നമ്മുടെ കൊട്ടാരം ചരിത്രകാരന്മാര്‍?
കഴിഞ്ഞദിവസം മുരളിയെക്കുറിച്ച് ഒലീവ് ഇറക്കിയ പുസ്തകത്തിന്റെ രൂപ സംവിധാനത്തെ പറ്റി എഡിറ്റര് ഭാനുപ്രകാശ് പറഞ്ഞപ്പോള് ഞാന് ശങ്കരന് നമ്പ്യാരുടെ വാക്കുകള് ഓര്ത്തു. ഷെല്വിയെ ഓര്ത്തു. നമ്മുടെ പുസ്തകചന്ത ഇന്ന് നന്നായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങൊയിരിക്കുന്നു. എന്നാല് നമ്മുടെ വായനാ ശീലം, മലയാള പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള താല്പര്യം അത് ശങ്കരന് നമ്പ്യാര് ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ മാറിയോ?

റെയില്വേ സ്റ്റേഷനിലെ പുസ്തക വണ്ടികളെ, തിരക്കൊഴിഞ്ഞ കമ്പാര്ട്ടുമെന്റുകളിലെ അപൂര്വ്വമായ അലസവായനകളെ നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ എന്തോ വിഷാദം കനക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ദിവസം മലയാളനാടില് ആശയങ്ങള് ജ്വലിക്കട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു.
 ***********************************************************

മലയാളനാട്ടില് സുപ്രഭാതം.
"കരിമുഖനാംഗണപതിയുംകവിമാതാവും
കാര് വര്ണ്ണന് താനുമെന്റെ ഗുരുക്കന്മാരും
ഇവിടെയൊരു സഭാ നടുവില് വന്ന് നിന്ന്
സീതാ സ്വയം വരമുരപ്പാന് തുണയെനിക്ക്
ആറ് മാസം മുമ്പ് പന്തല് പണിതുടങ്ങി
ആലഭാരം തിങ്ങി പെരുമ്പറയുണ്ടാക്കി
ഊട്ടുപന്തല് ഉറക്കും പന്തല് ഉണ്ണും പന്തല്
ഉയര്ത്തി നല്ല നടപ്പന്തല് നഗരപ്പന്ഋഅല്
പലപല രാജാകന്മാരവരിരിപ്പാന് ചുറ്റും പന്തല്
പൂ മടലിന് ഓലവെട്ടി നിറയെ തൂക്കി
പൂക്കുലയും മാല നല്ല പഴുക്ക തൂക്കി
മണിപീഠം വെച്ചതിന്മേല് പൂവാട വിരിച്ച്
പാദുകങ്ങള് അറിയാതെ ചെന്നു മെല്ലെ...."
ഇത് ഒരു കല്യാണപ്പാട്ടാണ്‌.വള്ളുവനാട്ടിലെ ശൂദ്രജാതികളുടെ വിവാഹവേളയില് മാലയിടല് നടക്കുമ്പോള് പാടുന്ന പാട്ട്. പരിചമുട്ടുകളിയും ഐവര്കളിയുമൊക്കെയായി കല്യാണം പൊടിപൊടിക്കും പാട്ടുകൊണ്ട് കെട്ടിയായിരുന്നു കല്യാണം.ഇടക്ക് പാട്ട് കൊണ്ട് ചൂട്ട് കെട്ടി മുഖത്ത് കുത്തുകയും ചെയ്യും. ഇണങ്ങന് പിണങ്ങിയേക്കും. രാത്രി കല്യാണങ്ങളായിരുന്നു പതിവ്. ഉയര്ന്ന ജാതിയിലാകട്ടെ പിന്നെ കല്യാണങ്ങള് ആഴ്ചകള് നീളുന്ന മേളമായി.നാടൊട്ടുക്കും പരക്കെ വിളിക്കല് മുറ്റം ചെത്തിതേച്ച് പന്തലിടല്‍..കുളിക്കമ്വിലും അമ്പലമുറ്റത്തും ചായ പീടികയിലും ഒരു മാസം ഒരു കല്യാണം ആഘോഷിക്കും.കുടുംബക്കാര് തൊട്ട് ഊണികള് വരെ ദിവസങ്ങളോളം കല്യാണവീട്ടില് ക്യാമ്പ് ചെയ്യും.ശ്രമക്കാരുടെയും മേല്നോട്ടക്കരുടെയും ആര്പ്പുവിളികളും പൊട്ടിച്ചിരികളും കൊണ്ട് വീട് ആഴ്ചകളോളം മുഖരിതമാകും. വൈദ്യുതി വന്നതോടെ ഉല്സാഹകമ്മറ്റിക്കാരുടെ ചീട്ടുകളി രാത്രി മുഴുവന് നീണ്ടു. ദിനരാത്രങ്ങള് അറിയാതെ നിശബ്ദമായ ഗ്രാമത്തില്
വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു തുരുത്ത്. ശബ്ദത്തിന്റെ ഒരു പൂരം.
ഒന്ന് ഇരുട്ടിവെളുത്തപ്പോള് ലോകം എത്ര മാറി. ഇന്ന് കല്യാണവീടുകളില് പോലും അടക്കിപ്പിടിച്ച വൃത്തിയുള്ള വര്ത്തമാനങ്ങള് അനുഷ്ഠാനാത്മകമഅയ കൈകൊടുക്കലുകള്‍. തീരെ ചെറിയ ആള്ക്കൂട്ടം വയലുകള് നികത്തി പണിത കല്യാണമണ്ഡപത്തില് കഷ്ടിച്ച് രണ്ട് മണിക്കൂറ് നീണ്ട ഒരു റിയാലിറ്റി ഷോ.. ആദ്യപന്തിയില് ഇടിച്ചു കയറി ഒരൂണ്‌. അടുത്ത വണ്ടിക്ക് വീടുപിടിക്കല്‍. അതിനിടക്ക് ചില പരിചയ ശല്യങ്ങള്
ഒരു തവണ മാത്രം കാണുന്ന വീഡിയോ ആല്ബങ്ങളായി നമ്മുടെ കല്യാണങ്ങള് എപ്പൊഴേ മാറികഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
**********************************************************
 തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്ന് ചെറുതുരുത്തി വഴി മടങ്ങുമ്പോള്‍ മുള്ളൂര്‍ക്കരയിലെത്തുന്ന വേളയില്‍‍ വണ്ടി ഒന്ന് പതറും. ഹൃദയമിടിപ്പ് നാം കേള്‍ക്കുന്നതായി തോന്നും. തണുത്ത കാറ്റില്‍‍ യാത്ര മുഴുമിക്കാന്‍ പറ്റാതെ പോയ ആത്മാക്കളുടെ സ്പര്‍ശം നാം അറിയും. അതില്‍ മുറിഞ്ഞുപോയ ഒരു കഥകളിപദം നാം വെറിട്ട് കേള്‍ക്കും. കലാമണ്ഡലം ഹൈദരാലിയുടേ...ത്. ഇന്ന് ഓര്‍മ്മയുടെ ഒരു അകലത്തില്‍ നിന്ന് ആരായിരുന്നു ഹൈദരലി എന്ന് വീണ്ടും ചോദിക്കുമ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തമായ ചിത്രം ലഭിക്കേണ്ടതാണ്‌. പൊളിയാറായ വള്ളത്തോള്‍ കമ്പനിയിലേ ഏറ്റവും വിശേഷമായ ഒരു നിക്ഷേപം. കഥകളിപ്പാട്ടുകാരനെ നടന്റെ നിഴലില്‍ നിന്ന് മാറ്റി നിര്‍ത്തി തന്റേടമുണ്ടാക്കിയവന്‍. തുറന്ന് വെച്ച കാതു കൂടിയാണ്‌ അനുവാചകന്‍ എന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചവന്‍.ആവിഷ്കരിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാത്ത യാഥാസ്ഥിതികമായ കഥകളി അരങ്ങിനെ പൊളിച്ചുപണിയാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചവന്‍. വിമര്‍ശനങ്ങളെ സൗമ്യമായി അവഗണിച്ച് ആലാപനശൈലിയില്‍ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ വഴിയേ പോയവന്‍. അങ്ങനെ പില്‍ക്കാലം വിലയിരുത്തിയേക്കാവുന്ന എന്തൊക്കെയോ ആര്‍ജ്ജിച്ചവന്‍..
ഹൈദരാലിയുടെ ശബ്ദം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നല്ല ആഴ്ച എല്ലാ മലയാളനാട് സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും ആശംസിക്കുന്നു
 ****************************************************
കര്‍ക്കിടകം തിമര്‍ക്കയാണ്‌, പല താളവേഗങ്ങളില്‍. കുറ്റിപ്പുറം പാലം പോലെയല്ല പട്ടാമ്പി. കലിതുള്ളിയ നിളക്കുമുന്നില്‍ ദിവസങ്ങളോളം അത് കമിഴ്ന്നു കിടക്കും. പെരുവെള്ളം കാലടികള്‍ക്ക് മീതെ താളം ചവിട്ടും. പട്ടാമ്പിയിലെ മഴയുടെ മേളപ്പെരുക്കത്തിന്റെ കയറ്റിറക്കങ്ങളില്‍ ചെണ്ടയുടെ അസുരമായ ഒരു നാദവും അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.... ചെണ്ടക്കാര്‍ക്കിത് ആത്മാര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്ന സാധകകാലം. ഈ കാലം കേശവന്റെ നിലാസാധകത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അവരെ വിനീതരാക്കും. ഓര്‍മ്മയില്‍ വിരാട് രൂപം പോലെ തൃത്താലകേശവന്‍. ചെണ്ടയിലെ നിഷേധി. മലമക്കാവ് ശൈലിയില്‍ തന്നെ അമ്മാവന്‍ കുഞ്ഞികൃഷ്ണപൊതുവാളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തന്‍. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു അവധൂതപരിവേഷം ലഭിച്ചവന്‍. ഏത് പൂരത്തിലും പുരുഷാരത്തിലും പ്രമാണി. കാറ്റായ് തുലഞ്ഞവന്‍.
***************************************************** 
ഒരു ഞായറിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്നെണീറ്റ എല്ലാവര്‍ക്കും മലയാളനാട്ടില്‍ സുപ്രഭാതം. പഞ്ഞമാസമാണ്‌ പഴയ മലയാളിക്ക് കര്‍ക്കിടം. ദുരിതകാലം.പുകഞ്ഞും പുകയാതയും അടുപ്പുകള്‍ കര്‍ക്കിടകച്ചാലുകള്‍ നീന്തി ഒരു പൂവിളിക്ക് കാതോര്‍ത്തിരിക്കുന്ന കാലം. അങ്ങേതീരത്ത് ആണ്ടിലൊരിക്കലാനേലും നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന ഒരു തൂശനിലയുണ്ട്. അവി...ടെ വിരുന്നെത്തുന്ന സദ്യവട്ടങ്ങള്‍ അതിലെത്ര പരദേശികള്‍, സ്വദേശികള്‍... അതില്‍ കരപ്രമാണി സാമ്പാറാണ്. വലിയ അക്രമി, സംഹാരരുദ്രന്‍... തോല്പ്പാവക്കൂത്തില്‍ പുലവന്മാര്‍ പറയുന്നത് നോക്കുക -"സാമ്പാര്‍ എന്റാല്‍ സാംബശിവമൂര്‍ത്തിയുടെ മുദ്രൈ അതില്‍ കണ്ടത്. സാമ്പശിവരാന പരമേശ്വരര്‍ സംഹാരമൂര്‍ത്തി. സാമ്പാറാനത് ഇലയില്‍ വിളമ്പപ്പെട്ട അന്നമെല്ലാം സംഹരിക്കും തന്മെയുണ്ട്."
കാളന്‍ കരുമ്പനെങ്കിലും സാത്വികന്‍ "കാലന്‍ ഉയിരെ പിടിക്കും കാളന്‍ ഉരുളയെ പിടിക്കും. കാലന്‍ ഇരുന്താല്‍ മന്ത്രി ചിത്രഗുപ്തന്‍ ഉണ്ടാകും.. കാളനുണ്ടാനാല്‍ ഓലനും ഉണ്ടാകും"
ഇന്ന് സാമ്പാര്‍ ഒരു സ്വപ്ന്മല്ല. സദ്യവട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് കവിഭാവനയുമില്ല.അന്നവിചാരം മുന്ന വിചാരമല്ലാത്ത മലയാളി അന്നം കൊടുത്ത കൈ തിരിച്ചറിയുന്നതെങ്ങനെ? അല്ലെങ്കില്‍ എന്തൊക്കയാണ്‌ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍? മുന്നവിചാരങ്ങള്‍?
********************************************************
'ഒന്ന് - സമീപദൃശ്യം
ഉല്‍സവപ്പറമ്പിലെ ഒഴിഞ്ഞ കോണില്‍ കതിനകുറ്റികള്‍ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു. വെടിക്കാരന്‍ കൈയെത്തി അവ ഓരോന്നായി തിരികാണിച്ചു പൊട്ടിച്ചു. - ഒന്ന് രണ്ട് മൂന്ന്
തുടര്‍ന്ന് വെടികള്‍ മുഴങ്ങവേ കറുത്ത പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ആദ്യ ശീര്‍ഷകം
...'ചിത്രലേഖ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.'
രണ്ട് - സമീപദൃശ്യം
ചെണ്ട മേളത്തിന്റെ പിന്നണിയോടെ ആചാരക്കുട കൈയിലുയര്‍ത്തി ഊരാളി ഉറഞ്ഞ് തുള്ളുകയാണ്‌.
മൂന്ന് സമീപദൃശ്യം
തോരണങ്ങള്‍ കെട്ടിയലങ്കരിച്ച എടുപ്പുകുതിര കരക്കാരുടെ ചുമലുകളില്‍ താളത്തിനൊത്ത് ഇളകിത്തുള്ളി. ആര്‍പ്പും ആരവവും ഉയര്‍ന്ന് തുടങ്ങി. ഈ ദൃശ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ആദ്യ ശീര്‍ഷകം 'കൊടിയേറ്റം' തെളിയുകയായി
നാല്‌ - നിറഞ്ഞ പുരുഷാരത്തിനു മുന്നില്‍ കെട്ടുകാള മെലെ ആടി, തുള്ളി.'

1977 -ലാണ്‌. മലയാളി അന്ന് വരെ ശീലിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു ദൃശ്യഭാഷയില്‍ മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു സിനിമ പിറന്നു. അടൂരിന്റെ 'കൊടിയേറ്റം'. ഗോപി എന്ന അതുല്യ നടന്റെ കൊടിയേറ്റം. അതിനും ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലം മുമ്പ് തന്നെ പിറന്ന ചിത്രലേഖ പുതിയ സിനിമാസംസ്കാരത്തിനുള്ള നിലമൊരുക്കിയിരുന്നു. അഞ്ച് കൊല്ലം മുമ്പ് തന്നെ സ്വയംവരം എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ നവസിനിമ ചലിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.തുടര്‍ന്ന് സമാന്തരസിനിമയും മധ്യവര്‍ത്തിസിനിമയുമൊക്കെ ചേര്‍ന്ന് മലയാളസിനിമയുടെ വ്യാകരണം മറ്റൊന്നാക്കി. ശ്രീനിവാസനും സത്യന്‍ അന്തിക്കാടും എണ്‍പതുകളായപ്പോഴേക്കും ഇടത്തരം കുടുംബത്തില്‍ കയറ്റി. അതിന്റെ ഓളക്കുത്തില്‍ മുഖ്യധാരാസിനിമക്കും വേറിട്ട മേല്‍ വിലാസം കിട്ടി. അനന്തരവും ചിദംബരവും തീയറ്ററില്‍ പച്ച കണ്ടു.
എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദശകങ്ങളില്‍ മലയാളസിനിമക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു. നവസിനിമയും മധ്യവര്‍ത്തിസിനിമയുമൊക്കെ എങ്ങോട്ട് പോയി? ഫിലിം സൊസൈറ്റികള്‍ കടലെടുത്തു. അവശേഷിച്ചവ ഇവന്റ് മാനേജ്മെന്റ് ഗ്രൂപ്പുകളായി. പ്രായേണമലയാളപടം തമിഴിന്റെ വഴിക്ക് താന്‍ എന്ന മട്ട് മെയിന്‍ സ്ട്രീം സിനിമ എടുപ്പുകുതിരയായി മാറി. പുരുഷാരം മടങ്ങി. തീപ്പട്ടിക്കമ്പനികളെ പോലെ തീയറ്ററുകളും പൂട്ടിത്തുടങ്ങി.
അടുരോ? നാട്ടില്‍ പാര്‍ക്കാത്ത മലയാളസിനിമയെടുത്തുകോണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.തന്നെ തന്നെ അനാസക്തമായി ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഏറെ അടിപിടിയുണ്ടാക്കിയ എന്റെ ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് ചുവരെഴുത്തില്‍ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു?
ഏത് സിനിമയുടെ സന്നിധിയിലാണ്‌ അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ എന്ന ആനയെ നടയിരുത്തിയിട്ടുള്ളത്?

ആധുനികതയുടെ വെളിച്ചങ്ങള്‍ - അകത്തും പുറത്തും

കൊളോണിയല്‍ കാലത്ത് അധികാരത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലേക്ക് അരിച്ചു വന്ന വെളിച്ചങ്ങളെ നമ്മുടെ ചരിത്രം വേണ്ടത്ര പരിഗണിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു സിവിലയന്‍ സമൂഹത്തിലേക്കും ആധുനിക ജനാധിപത്യസമൂഹത്തിലേക്കുമുള്ള പരിണാമത്തിന്റെ ആരൂഢം എവിടെയാണ്‌? ഒരു പഴയ വിളംബരം ഉണര്‍ത്തുന്ന പുതിയ ചോദ്യങ്ങള്‍..

൯൧൩-മാണ്ട് നിര്‍ബന്ധ വിദ്യാഭ്യാസസംബന്ധമായി കൊച്ചി സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്ന് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ ഒരു വിളംബരം കെ പി പദ്മനാഭമേനോന്‍ ശേഖരിച്ച് രസികരഞ്ജിനിയില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി . അതിപ്രകാരമാണ്‌:

ഈ രാജ്യത്തുള്ള കുടിയാനവന്മാര്‍ മുതലായവര്‍ക്ക് കണക്കെഴുത്ത് മുതലായ വിദ്യകള്‍ വസം ഇല്ലാതെയും ആ വിദ്യകള്‍ പഠിക്കാത്തതിനാല്‍ ഏറ്റവും സങ്കടമായിട്ടും തീര്‍ന്നിരിക്കുന്ന പ്രകാരം അതതു കോവിലകത്തും വാതുക്കല്‍ ചേര്‍ന്നു വലുതായിട്ടുള്ള പ്രവൃത്തികളിലും ചെറുതായുള്ള പ്രവര്‍ത്തികളിലും സമര്‍ത്ഥന്മാരായിട്ട് ഓരോരോ എഴുത്താശാനമാരെ ആക്കി എഴുതിക്കൊള്ളത്തക്കവണ്ണം ഉത്തരവു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.

൨-ആമത് അതാത് പ്രവൃത്തികളില്‍ ഉള്ള കുടിയാനവന്മാര്‍ അഞ്ചുവയസ്സിനുമേല്‍ ഇരുപതു വയസിനകം ഉള്ള കുട്ടികളെ കാലത്ത് ആറ് മണിക്ക് എഴുത്തിനയച്ച് പകല്‍ സമയത്തും രണ്ട് മണി സമയത്തും ഭക്ഷണത്തിനു വരുത്തിഭക്ഷണം കഴിപ്പിച്ച് എഴുത്തിന്നയപ്പിച്ച് വയ്യിന്നേരം ആറ് മണിവരെക്കും എഴുതിച്ച് അവരവരുടെ വീടുകളിലേക്കു തന്നെ വരുത്തിച്ചുകൊള്ളണം.

൩-ആമത് അതിന്മണ്ണം കുട്ടികള്‍ക്ക് സൗഖ്യത്തിനും അഭിവൃദ്ധിക്കും പുഷ്ടിക്കും വേണ്ടി പണ്ടാരവകയില്‍ നിന്നും ശമ്പളം കൊടുത്ത് കുട്ടികളെ എഴുതിക്കത്തക്കവണ്ണം ഉത്തരവു കൊടുത്തിരിക്കുന്നതിനാല്‍ ഇപ്പോള്‍ എറണാകുളം പ്രവൃത്തിയില്‍ വെച്ച് എഴുതിക്കത്തവണ്ണം മടത്തു വീട്ടില്‍ ശങ്കരമേനവനേയും വയ്പില്‍ പ്രവര്‍ത്തിയില്‍ വെച്ച് എഴുതിക്കത്തവണ്ണം കൊല്ലാട്ട് രാമക്കുറുപ്പിനേയും നിശ്ചയിച്ച് ആക്കിയിരിക്ക കൊണ്ട് ആയവര്‍ക്ക് കുട്ടികളില്‍ നിന്ന് ഒരു കാശുപോലും കൊടുപ്പാന്‍ ആവശ്യമില്ല.

൪-ആമത് ഇപ്രകാരം കുട്ടികളെ എഴുതിച്ചു വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് കാര്യക്കാരനും തിരുമുഖം പിടിച്ച പിള്ളയും ശോധന ചെയ്ത് ഇന്നിന്ന വീട്ടിലെ ഇന്നിന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇന്നിന്ന വിദ്യകള്‍ വശമായി എന്ന് വിവരമായിട്ട് ഓരോ വര്യോല എഴുതി വാങ്ങിച്ച് ൮ ദിവസത്തിലൊരിക്കല്‍ ആ വര്യോല ഹജൂര്‍ക്ക് അയക്കുകയും വേണം.

൫-ആമത് കുട്ടികള്‍ക്ക് എഴുത്ത് വശമാക്കിക്കൊടുക്കുന്നവനും മേലെഴുതിയ പ്രകാരം തന്നെ എട്ടു ദിവസത്തിലൊരിക്കല്‍ വര്യോല എഴുതികാര്യക്കാരന്റെ അടുക്കലും ഹജൂര്‍ക്കും അയച്ചുകൊള്ളുകയും വേണം. അപ്രകാരം ൯എഴുത്താശാനമാര്‍ അവര്‍ക്ക് വെച്ചിരിക്കുന്ന ശമ്പളം അല്ലാതെ യാതൊരു കുടിയാനവനോടെങ്കിലും യാതൊന്നെങ്കിലും വാങ്ങിച്ചു എന്ന് കേള്വിപ്പെട്ടാല്‍ ഉടനെ ആയവനെ കോട്ടില്‍ ഏല്പ്പിച്ച് അതിനു തക്ക ശിക്ഷ ചെയ്യിക്കുന്നതിനു ഇട വരികയും ചെയ്യും.

ആധുനികതയുടെ ജ്ഞാനോദയം ഏതേതു മേഖലകളിലാണ്‌ ഇവിടെവികസിച്ചത്, ഏതൊക്കെ വഴികളിലൂടെയാണ്‌ കടന്നു പോയത്? നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഉള്വഴികള്‍ എവിടെ നിന്നു തുടങ്ങി? വിദ്യാഭ്യാസം സര്‍ക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണെന്ന ധാരണ എന്ന് വേരുറച്ചിരുന്നു.?

വിമോചനസമരസംബന്ധമായി നടക്കുന്ന ചര്‍ച്ചയില്‍ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട കേരളാ മോഡല്‍ സംബന്ധിച്ച നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ജനകീയ ജനാധിപത്യ സര്‍ക്കാരുകള്‍ക്കും മുന്നേ ഈ മേഖ‍ഖലയില്‍ കേരളത്തില്‍ ഉണ്ടായ നിയമനിര്‍മ്മാണമടക്കമുള്ള ചലനങ്ങളെ തൊടാതെ ആദ്യ കമ്യുണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയെ ചുറ്റിപറ്റി ആകരുത്. ആധുനികകേരളത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിനും വേറിട്ട കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹ്യചരിത്രത്തിനും രാജ്യഭരണകാലം തൊട്ട് അടിവേരുകളുണ്ട്.

മലയാളഭാഷയുടെ സ്വത്വനിര്‍മ്മിതി: പരിണാമവും പ്രതിസന്ധികളും

ഫേസ്ബുക്ക് കൂട്ടായ്മയായ'മലയാളനാടി'ന്റെ തുടക്കത്തിലും കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസം നടന്ന വിവിധ ചര്‍ച്ചകളിലും മലയാളിയുടെ ഭാഷാഭിമാനത്തെ സംബന്ധിച്ച ചില പൊതു വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ ഉയരുകയുണ്ടായി. ലോകതമിഴ് സമ്മേളനവും മലയാളം ക്ലാസ്സിക് ഭാഷയാക്കണമെന്നുള്ള മുറവിളിയും അതിന്‌ പശ്ചാത്തലമായിരിക്കാം. തമിഴനെ കണ്ട് പഠിക്കണം മലയാളി എന്നായിരുന്നു പങ്കുവെക്കപ്പെട്ട ഒരു വികാരപ്രകടനം. അതെന്തിന്‌ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. തിരക്കൊഴിഞ്ഞ് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.

ഇത്തരം ഭാഷയോടുള്ള വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം മലയാളഭാഷയുടെ സ്വത്വസ്വഭാവത്തെ, മലയാളിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഭാഷാവബോധത്തെ ഒന്ന് മാറി നിന്ന് നോക്കേണ്ടതല്ലേ ? തമിഴന്റെയും മലയാളിയുടേയും ഭാഷാഭിമുഖ്യങ്ങള്‍ തന്നെ എത്ര വ്യത്യസ്തം. തനിമയുടെ കട്ടിക്കാതലിലാണ്‌ തമിഴിന്റെ ഊറ്റം. അവര്‍ക്ക് ഈടുവെപ്പുകളുമുണ്ട്. എന്നാല്‍ മലയാളിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് ഒരു സങ്കലനയുക്തിയാണ്‌.അറബിക്കട

ലിന്റെ ഓരത്ത് പൊട്ടിയ അരഞ്ഞാണം പോലെ കിടക്കുന്ന ഒരു ദേശത്ത് തുറമുഖസംസ്കാരം കലങ്ങിയില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ. വിവിധ കാലങ്ങളിലെ സംസ്കാരങ്ങളുടെ കലമ്പലുകളിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട് വന്ന ഒരു ജനതയല്ലേ നമ്മള്‍? യൗഗികതയാണ്‌‌ നമ്മുടെ ശീലം. ഭാഷയുടെ രൂപീകരണദശയില്‍ പോലും ഈ യുക്തിയാണ്‌ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നത്. ‘ഭാഷാമിശ്രമെന്റികഴാതെ’ എന്നും ‘ഭാഷാസംസ്കൃതയോഗോ മണിപ്രവാളം’ എന്നും പറയുന്നിടത്ത് ഈ സങ്കരത്തിന്റെ സവിശേഷത കാണാം. അതെ, ഈ യൗഗികതയാണ്‌ മലയാളിയുടെ തനിമ. വേറിട്ടൊരു സ്വത്വമുള്ളവരാണ്‌ നമ്മള്‍. സംസ്കൃതീകരണം എന്നത് ഭാഷയുടെ ജനിതകത്തില്‍ തന്നെയുണ്ട്.

അത് മുകളില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് അരിച്ച് വന്ന ഒരു പ്രേരണ മാത്രമായ്യിരുന്നില്ല. താഴെ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഉന്മുഖഭാവത്തോടെയുള്ള ഉത്കണ്ഠയുമായിരുന്നു, ശ്രീനിവാസനെപോലുള്ളവര്‍ നിരീക്ഷിച്ചത് പോലെ. കേരളത്തില്‍ പുലവന്മാര്‍ പാടുന്ന കമ്പരാമായണത്തില്‍ ഇത് കയറി വരുന്നു. തോറ്റം പാട്ടില്‍ ഇത് കാണാം. ലക്ഷദ്വീപിലെ മുക്കുവന്മാരായ മുസ്ലീങ്ങളില്‍ പോലും ഈ കലരലുണ്ട്. ഭാഷയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഈ യൗഗികയുക്തി കണ്ടറിഞ്ഞവനായിരുന്നു മലയാളത്തിന്റെ എഴുത്തച്ഛന്‍. പുതിയ കാല തനിമാവാദികളുടെ കണ്ണില്‍ ഏറ്റവും വലിയ വില്ലന്‍ എഴുത്തച്ഛനാകണം. ഈ യോഗം കറതീര്‍ന്ന് പാകപ്പെട്ടത് എഴുത്തച്ഛനിലാണല്ലോ. വാല്‍മീകി രാമായണം കിളിപ്പാട്ടിനേക്കാള്‍ സരളമാണ്‌. മലയാളം പോലെ മനസ്സിലാക്കും കൂടുതല്‍ സംസ്കൃതം എഴുത്തച്ഛന്റെ രാമായണത്തിലാണെന്ന് തോന്നും എന്ന് ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് ഒരു സംഭാഷണത്തിനിടക്ക് പറയുകയുണ്ടായി. ശരിയാണത്.
ഈ സംസ്കൃതീകരണത്തെ ചെറുക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം ഉണ്ടായത് മിഷണറിമാരുടെ കാലത്താണ്‌ ,ഒരു കോളോണിയല്‍ യുക്തിക്ക് അകത്ത് നിന്നു കോണ്ട്. പില്‍ക്കാലത്ത് ആധുനികതയുടെ ഉദയത്തില്‍ പച്ചമലയാള പ്രസ്ഥാനമെന്ന ഭാവത്തിലും ചില ചലനങ്ങളൂണ്ടായി. രണ്ട് നിലപാടുകളും മലയാളം അതിന്റെ വളര്‍ച്ചയില്‍ തള്ളികളഞ്ഞു. നമുക്കെഴുത്തച്ഛനെടുത്ത ഭാഷാക്രമകണക്കേ ശരണം എന്നത് തമ്പുരാന്റെ മാത്രം ശരണം വിളിയല്ല.
വയസ്സന്‍ തമിഴിനെ ഒഴിവാക്കിയാണ്‌ സംസ്കൃതത്തെ മലയാളം പരിണയിച്ചത്. ഇക്കാര്യം ഏ. ആര്‍ രാജരാജവര്‍മ്മ സമര്‍ത്ഥമായി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ‘വൃദ്ധാര്‍ക്കനെ പുറത്താക്കി സന്ധ്യ നക്ഷത്രവീടിന്റെ പടിയടച്ചു’ എന്ന കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായരുടെ വരി ഓര്‍മ്മ വരും.

അന്ന് നാം എഴുത്തച്ഛനെ ചെറുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ മലയാളം എന്താകുമായിരുന്നു? ഇന്ന് അക്ഷരങ്ങളുടെ അയ്യരുകളി നമുക്ക് സാധ്യമായത് അത് വഴി അല്ലേ? എഴുതുന്നത് പോലെ ഉച്ചരിക്കുകയും ഉച്ചരിക്കുന്നത് പോലെ എഴുതുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാഷ എന്ന ഊറ്റത്തിന്റെ വേര്‌. ഭാഷയില്‍ ഒരു നിലവാരപ്പെടല്‍ അത് വഴി സംഭവിച്ചപ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു അധോലോക ഭാഷയും രൂപപ്പെട്ടു. തമിഴന്റെ കരുപ്പൊരുളില്‍ . ഇന്നും നമുക്ക് അമര്‍ന്നൊന്ന് തെറി പറയാന്‍ തമിഷ് തന്നെ വേണം മയിര്‌ എന്ന വാക്ക് പ്രാചീനസാഹിത്യം പഠിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മലയാളം മാഷിന്‌ വിഴുങ്ങേണ്ടി വരുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്‌.
ആധുനികതയുടെ ജ്ഞാനോദയത്തിന്റെ മറ്റൊരു യുക്തിയിലാണ്‌ ഇംഗ്ലീഷിന്റെ മേല്‍ച്ചാര്‍ത്ത് ഉണ്ടാകുന്നത് . അഭിനിവേശവും പ്രതിരോധവും ഒരു പോലെ ഉണ്ടായി. ഇംഗ്ലീഷിന്‍ നാറ്റം എന്ന് സംസ്കൃതത്തിന്റെ പരിരംഭണസുഖത്തില്‍ അമര്‍ന്നിരുന്ന തമ്പുരാന്മാര്‍ പദ്യമെഴുതി. ഇംഗ്ലീഷ് കൊണ്ടേ പുരോഗതിയുള്ളൂ എന്ന് ചന്തുമേനോന്മാര്‍ ഗദ്യവും എഴുതി. പദ്യം തോറ്റു. ഗദ്യം ജയിച്ചു. സംസ്കൃതവും ഇംഗ്ലീഷും മലയാളത്തിന്റെ സ്വത്വരൂപീകരണത്തില്‍ ധനാത്മകമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ച രണ്ട് ഊര്‍ജ്ജങ്ങളാണ്‌. അതിനെ ഋണാത്മകമായി വിലയിരുത്തരുത്. ആധുനിക മലയാളഭാഷയുടെ ജീനിയസ്സ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് അനുപ്രയോഗങ്ങളിലും സവിശേഷ വാക്യാംശങ്ങളിലുമാണ്‌‌. രണ്ടിടത്തും ഇംഗ്ലീഷിനും സംസ്കൃതത്തിനും സംഭാവനയുണ്ട്. രണ്ട് ഭാഷകളുടേയും സ്വാധീനം രണ്ട് തരത്തിലാണ്‌ പ്രവര്‍ത്തിച്ചത്. വിപുലമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ട സംഗതിയാണത്. തത്കാലം ഒഴിവാക്കുന്നു.

വര്‍ണ്ണമാലയില്‍ വിപുലമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയെങ്കിലും വ്യാകരണത്തില്‍ നുഴഞ്ഞ് കയറാന്‍ സംസ്കൃതത്തിനത്ര കഴിഞ്ഞില്ല. ഭാഷയുടെ സര്‍വ്വാംഗപുതുക്കം ആണ്‌ സംസ്കൃതം വഴി സാധിച്ചെടുത്തത്. ഇംഗ്ലീഷിന്റെ നുഴഞ്ഞ് കയറ്റം മറ്റൊരു രീതിയിലാണ്‌. കഷ്ടിച്ചൊരു അക്ഷരത്തെ മാത്രമേ ഒളിച്ചുകടത്താന്‍ ഇംഗ്ലീഷിനായുള്ളൂ. എന്നാല്‍ വാക്യരീതികളില്‍ അത് കൂടുതല്‍ സ്വാധീനം ഉണ്ടാക്കി. കര്‍മ്മണി പ്രയോഗം വരമൊഴിയിലെങ്കിലും സ്വാഭാവികമായത് . സംസ്കൃതകലര്‍പ്പ് കാലത്തില്ലാത്ത തരം ഉത്കണ്ഠ പദകോശകാര്യത്തില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് കലര്‍പ്പ് ക്ഷണിച്ചു വരുത്തുന്നുണ്ട് എന്തുകൊണ്ടാണത്? എന്ത് കോണ്ട് തമിഴിനെ പോലെ നാം പകരം വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല, ആംഗലേയപദങ്ങള്‍ അങ്ങനെ കടപുഴക്കി കൊണ്ടു വരുന്നു എന്നാണ്‌ ചോദ്യം. മലയാള ഭാഷ മരിക്കുന്നു എന്ന് വരെ ആളുകള്‍ വിലപിക്കുന്നത് നമ്മുടെ വ്യവഹാരത്തില്‍ ഇംഗ്ലീഷ പദങ്ങളൂടെ പെരുക്കം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയാണ്‌. ഭാഷയുടെ ഘടനയില്‍ പദകോശം അത്ര പ്രധാന സംഗതിയല്ല എന്ന കാര്യം പോലും നാം വിസ്മരിച്ചു പോകുകയാണ്‌ പതിവ്.

തമിഴിലും മലയാളത്തിലും ഇക്കാര്യത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഭാഷായുക്തികള്‍ നാം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു തരം ആശയാനുവാദമാണ്‌ തമിഴന്റെ വഴി. വിഗ്രഹാര്‍ത്ഥം പോലെ ഒന്ന്. സൂചകത്തേക്കാള്‍ സൂചിതത്തില്‍ ഊന്നല്‍.എന്നാല്‍ സ്രോതഭാഷയില്‍ ആ വാക്ക് രൂപപ്പെട്ടതിന്‌ അത്തരം യുക്തികളൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല. ആദം ഓരോ വസ്തുക്കള്‍ക്കും ഓരോ പേരുനല്‍കി എന്ന് പറയും പോലെ തീര്‍ത്തും ആരോപിതം ആയിരിക്കും. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ലക്ഷ്യ ഭാഷയില്‍ അത് വേണം എന്ന് ശഠിക്കണോ? മാത്രവുമല്ല തങ്ങളുടെ ലോകബോധത്തിലും ഭാഷാബോധത്തിലും നിന്ന് കൊണ്ട് കാര്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ പുതിയ ആസയം പരിമിതപ്പെട്ടുപോകാനും സാധ്യതയുണ്ട്. പോത്തിനെ മാത്രം കണ്ടവര്‍ ആദ്യമായി ആനയെ കാണുമ്പോള്‍ എത്ര വലിയ പോത്ത് എന്ന് വിചാരിക്കും പോലെ. Spaghetti യെ നൂലപ്പം എന്ന് പറയും പോലെ.
സാങ്കേതിക പദാവലിയുടെ കാര്യത്തിലാണ്‌ പൊതുവേ ഈ തര്‍ക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്. നമ്മുടേതായ പദകോശം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു കൂടേ എന്നാണ്‌ ചോദ്യം. മലയാളം രണ്ട് തരത്തിലാണ്‌ ഇക്കാര്യത്തില്‍ പെരുമാറുന്നത്. ഒന്ന് അന്യഭാഷാപദത്തെ നമ്മുടെ ഭാഷയുടെ ഉച്ചാരണസവിശേഷത ചേര്‍ത്ത് കടപുഴക്കി കൊണ്ട് വരിക എന്ന ഒരു വഴി. മറ്റൊന്ന് തമിഴിനെ പോലെ ആശയാനുവാദം ചെയ്യുക എന്ന രീതി. ഏത് ഭാഷയും എഴുതാവുന്ന പേന എന്ന് റോഡ് വക്കത്തെ കച്ചവടക്കാരന്‍ പറയുന്നത് പോലെ ഏത് ഭാഷാപദവും ഉച്ചരിക്കാന്‍ മാത്രമല്ല ഒട്ടൊക്കെ എഴുതി ഫലിപ്പിക്കാനും കോപ്പ് മലയാളത്തിനുണ്ട്. തമിഴന്‌ ഇക്കാര്യത്തില്‍ പരിമിതി ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തമിഴന് അവ്ന്റെ വഴി, നമുക്ക് നമ്മുടെ വഴി, ത്മിഴനെ നോക്കി പോകേണ്ടതില്ല.

ഇനി ആശയാനുവാദത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും രണ്ട് തരം സമീപനം കാണാം. തമിഴന്‌ അത് തനി തമിഴാക്കുമ്പോള്‍ നാം അത് മലയാളമാക്കുന്നതിന്‌ പകരം അത് സംസ്കൃതീകരിക്കും. അത് ഇന്ന് തുടങ്ങിയ പ്രവണത അല്ല. സാങ്കേതികപദകോശത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ തനിമലയാളത്തിന്റെ ദൗര്‍ബല്യം പരിഹരിക്കാന്‍ മലയാളി കണ്ടെത്തിയ വിദ്യയാണത്.
ഇപ്പോള്‍ വിവരസാങ്കേതികവിദ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പദങ്ങള്‍ മലയാളിയും തമിഴനും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണല്ലോ ചര്‍ച്ചാ വിഷയമായത്. ശരിയാണ്‌. നാം ഇംഗ്ലീഷ് അതുപോലെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. പകര്‍ം നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട വാക്കുകള്‍ നോക്കുക. എല്ലാം സംസ്കൃതം.
തൊട്ട് മുമ്പ് ഉത്തരാധുനികത നമ്മുടെ സാമന്തബുദ്ധിജീവികളുടെ അസ്ഥിക്ക് പിടിച്ചപ്പോള്‍ തമിഴും മലയാളവും എന്ത് ചെയ്തു എന്ന് നോക്കുക. ഓരോ ഇറക്കുമതി ചെയ്ത വാക്കിന്റെയും തംഴും മലയാളവും:
Linguistics - ഭാഷാശാസ്ത്രം (മൊഴിയിയല്‍ ) structuralism - ഘടനാവിജ്ഞാനം (അമൈപ്പിയല്‍) semiotics -ചിഹ്നവിജ്ഞാനം (കുറിയിയല്‍ )post structuralism -ഘടനാനന്തരവിജ്ഞാനം (പിന്‍ അമൈപ്പിയല്‍) post modernism -ഉത്തരാധുനികത (പിന്‍ നവീനത്തുവം) binary opposition - ദ്വന്ദ്വപ്രതിയോഗിത (ഇരുമൈ എതിര്വ് ) reading -പാരായണം (വാശിപ്പ്) sign -ചിഹ്നം (കുറി ) deconstruction -അപനിര്‍മ്മാണം (കെട്ടവിഴ്പ്പ് ) text - പാഠം (പനുവല്‍)- author - രചയിതാവ് (ആശിരിയന്‍)

നമുക്ക് മലയാളമാക്കുക എന്നതിനര്‍ത്ഥം സംസ്കൃതമാക്കുക എന്നതാണ്‌. അതിന്‌ കൃഷ്ണവാരിയരെ മാത്രം കുറ്റം പറഞ്ഞ് എന്ത് കാര്യം? എന്നാല്‍ ഒന്നുണ്ട്. ലീലാതിലകം പറയുന്നത് പോലെ ഭാഷയെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന സംസ്കൃതമേ നാം സ്വീകരിക്കൂ. അല്ലാത്തത് പുറം തള്ളും.
പറഞ്ഞ് വരുന്നത് രണ്ട് ഭാഷകളുടേയും സ്വത്വ വികാസം വേറെ വേറെയാണ്‌. മലയാളിയുടെ ഭാഷയോടുള്ള അവഗണനയേയും തമിഴന്റെ മൗലികവാദത്തേയും ചേര്‍ത്ത് വെക്കുമ്പോള്‍ അത് ഓര്‍ക്കണം.
നമ്മുടെ ഭാഷയുടെ സ്വത്വം അതിന്റെ ഓരോ പരിണാമഘട്ടത്തിലും തുറന്ന ആഗിരണഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാഷയുടെ മാത്രം സവിശേഷത അല്ല അത്. മലയാളിയുടെ സ്വത്വവിശേഷം തന്നെ അതാണ്‌.
ഇംഗ്ലീഷ് ഇന്ന് ചെലുത്തുന്ന കൂടുതല്‍ സൂക്ഷ്മമായ രണ്ടാം തലം സ്വാധീനത്തെ കുറിച്ച് കൂടി പറയാം. ഉച്ചാരണ തലത്തില്‍ അത് ഭാഷയുടെ പ്രതലത്തെ കാര്യമായി ഇളക്കുന്നുണ്ട്. പണ്ട് പദകോശസ്വീകരണകാലത്ത് ഇല്ലാത്ത പോലെ school നെ ഇസ്കൂളെന്നും office- ആപ്പീസെന്നും മലയാള ശൈലിയില്‍ പറഞ്ഞ കാലം പോയി. ഇംലീഷ് പദങ്ങള്‍ ആംഗലേയരീതിയില്‍ തന്നെ ഉച്ചരിക്കുന്ന ശൈലി വന്നു. സ്പോക്കണ്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ഷോപ്പുകളുടെ കാലം. (ഇംഗ്ലീഷ് ഷോപ്പുകളെ സംബന്ധിച്ച വിപുലമായ ചര്‍ച്ച എന്റെ ഒരു വാള്‍ മെസ്സേജില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. http://www.facebook.com/home.php#!/profile.php?id=100000267978991&v=wall&story_fbid=145662848782572&ref=notif&notif_t=feed_comment ഇവിടെ അത് എടുത്തെഴുതുന്നില്ല.) നവമാധ്യമങ്ങള്‍ ആണ്‌ ഇതിന്റെ മറ്റൊരു പ്രേരണ. നമ്മുടെ നാവുവഴക്കങ്ങള്‍ മാറിതുടങ്ങി പുതുതലമുറയിലെങ്കിലും. മലയാളം മട്ടില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പറയുന്നതിന്‌ പകരം ഇംഗ്ലീഷ് മട്ടില്‍ മലയാളം പറയാന്‍ ആരംഭിച്ചു. രഞ്ജിനി ഹരിദാസിന്‌ അമ്പലം പണിഞ്ഞു. പൂജിക്കാനായാലും കല്ലെറിയാനായാലും. ഇത് പുതുമലയാളം. വാണിഭമലയാളം എന്ന് വിളിക്കാം. ഫങ്ക്ഷണല്‍ മലയാളവുമാകാം. പക്ഷേ അത് മലയാളം തന്നെ ഊരു പുതിയ ഡയലക്റ്റ്. ഭാഷയില്‍ ഒരു പുതു പ്രവണത.

അരുത് എന്ന് വിലക്കാം വിലപിക്കാം. പക്ഷേ ഭാഷ എങ്ങോട്ട് ഒഴുകും? ഇരാമന്‍ എന്നും ഇലക്ഷ്മണന്‍ എന്നും തന്നെ വേണം രാമന്‍ എന്നരുത് എന്ന് ലീലാതിലകം ശഠിച്ചത് പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്‌. എന്ത് സംഭവിച്ചു. നാളെ രഞ്ജിതമലയാളം എന്തായിരിക്കും?
നമ്മുടെ ഉത്കണ്ഠ മറ്റൊന്നാണ്‌. അതാണ്‌ കാതല്‍. അന്ന് മലയാളം ഉണ്ടായിരിക്കുമോ എന്ന്. മലയാളം നിലനില്‍ക്കുമോ എന്ന ചോദ്യം. അതിനുത്തരം പ്രബോധചന്ദ്രന്‍ നായര്‍ പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ്‌. മലയാളം എത്രകാലം എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ മലയാളം മലയാളികളോളം എന്നേ പറയാനാവൂ. മലയാളം ഉണ്ടാകും, മലയാളി ഉണ്ടെങ്കില്‍. ഏത് തരം മലയാളം എന്നതിനുത്തരം ആരാണ്‌ അന്നത്തെ മലയാളി എന്നതില്‍ തന്നെ ആയിരിക്കും.

ആയുര്‍ വേദം ആയുസ്സിന്റെ വേദമാണ്‌ . അവിടെ യോഗത്തിലാണ്‌ ഓരോ ഔഷധത്തിന്റെയും ജനനം . ഭാഷയിലെ യോഗം അതിന്റെ ആയുരാരോഗ്യത്തിനോ? കാത്തിരുന്ന് കാണാം.

(ഈ കുറിപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഗൂഗ്ഗിള്‍ ഗ്രൂപ്പായ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് ക്രിട്ടിക്കിലും ഫേസ് ബുക്കിലും വിപുലമായ ചര്‍ച്ച നടക്കുകയുണ്ടായി. അത് വൈകാതെ ഇവിടെ ക്രോഡീകരിക്കാം എന്ന് തോന്നുന്നു.)

കോമാളികള്‍ ബാക്കിയായ സര്‍ക്കസ്സ് കൂടാരങ്ങള്‍!

തന്റെ തലയ്ക്ക് ചുറ്റും മുന്ന്തവണ ചുഴറ്റി തിലകന്‍ എറിഞ്ഞ പടക്കം മലയാളസിനിമയുടെ മണിമുറ്റത്ത് തന്നെ വീണ്‌പൊട്ടിയെന്നാണ്‌ സദ്യപ്രതികരണങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. തിലകന്റെ വാക്കുകളിലെ തന്‍പോരിമയും അധിക്ഷേപങ്ങളും തല്ലിക്കൊഴിച്ചാല്‍ മലയാളസിനിയെ ബാധിച്ച ജരാനരകള്‍ ചിലത് പുറത്താകാന്‍ അത് സഹായിച്ചു. കൊമേര്‍സ്യല്‍ /ആര്‍ട്ട് എന്നി ഉടുത്ത്കെട്ടുകളോടെ നില്‍ക്കുന്ന ചലച്ചിത്ര എടുപ്പുകളെത്രമാത്രം ഭാവനാദരിദ്രവും ദയനീയവുമാണെന്ന് തുടര്‍ച്ചയായ ബോക്സ് ഓഫീസ് തകര്‍ച്ചകളും അവാര്‍ഡ് പട്ടികകളില്‍ നിന്ന് പുറത്താകലും അതിവേഗം അടച്ചുപൂടിപോകുന്ന തീയറ്ററുകളും ആരെയും ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്താത്ത സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഇത്തിരി എരിവും പുളിയുമുള്ള ഈ നാലാംകിട വിവാദത്തിനെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനായാല്‍ അത്രയും നല്ലത്.




ആളൊഴിഞ്ഞ സര്‍ക്കസ് കൂടാരം പോലാണ്‌ മലയാള സിനിമ. ദൈന്യവും സഹതാപവും ജനിപ്പിക്കുന്നത്. കിഴവന്‍ കുതിരകള്‍ വലിക്കുന്ന കട്ടൗട്ടുകളുടെ കിതച്ചുള്ള ഒരു ഘോഷയാത്രയാണവിടത്തെ അവശേഷിക്കുന്ന മായക്കാഴ്ച.ഏറ്റവു ഒടുവില്‍ ഇറങ്ങിയ രണ്ട് സൂപ്പര്‍ ചലച്ചിത്രാഭാസ‍ങ്ങള്‍ (?) ദ്രോണയും യുഗപുരുഷനും തന്നെ നോക്കൂ. രണ്ടിലും തിലകന്‍ കഥയിലെ പ്രതിനായകന്‍ മമ്മൂട്ടി സ്റ്റാറായിരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടല്ല, ആര്‍ട്ടെന്നും കമേര്‍സ്യല്‍ എന്നും മേനി പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന രണ്ടു സിനിമകളും അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരേ ചേരുവയാണെന്നും അവ ഭരിക്കുന്നത് മമ്മൂട്ടിയടക്കമുള്ള ചിലര്‍ സൃഷ്ടിച്ച സൂപ്പര്‍താരസിനിമാസങ്കല്പമാണെന്നതിനാലുമാണവ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഏത് കാലത്തെ സിനിമാസങ്കല്പമാണവ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. പത്തുമുപ്പതു വര്‍ഷമായി നിരന്തരം ആവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒന്നല്ലേ അത്.

നമ്മുടെ സിനിമക്ക് മാറാന്‍ കഴിയാത്തത് നമ്മുടെ സൂപ്പര്‍ താരങ്ങള്‍ക്ക് മാറാന്‍ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാണോ? മുപ്പത് വര്‍ഷം മുമ്പിറങ്ങിയ പത്മരാജന്‍ ചിത്രമായ കാണാമറയത്തില്‍ അന്ന് പുതുമുഖമായിരുന്ന പതിനഞ്ചുകാരിയായ ശോഭനയോട് മമ്മൂട്ടിയുടെ കഥാപാത്രം പറയുന്നുണ്ട്. "ആയ കാലത്ത് പെണ്ണ് കെട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ നിന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു കൊച്ചെനിക്കുണ്ടാകുമായിരുന്നു" എന്ന്. പതിനഞ്ചു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞ് ഇതേ ശോഭനയെ തന്റെ നായികയാക്കിയപ്പോള്‍ എങ്കില്‍ ഭേദം ഷീലയോ മറ്റോ ആയിരുന്നു എന്ന് മമ്മൂട്ടി കെറുവിച്ചതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. മുപ്പത് വര്‍ഷമായി മമ്മൂട്ടിക്കും മോഹന്‍ലാലിനുമൊന്നും സിനിമയില്‍ മാറ്റമുണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കില്‍ അതിനര്‍ത്ഥം നമ്മുടെ സിനിമ അന്ന് കെട്ടിയിട്ട കുറ്റിയില്‍ തന്നെയാണ്‌ കറങ്ങുന്നത് എന്നല്ലേ?

സിനിമക്കകത്തും പുറത്തും മാത്രമല്ല സിനിമയുടെ ഭാഷയിലും ഈ പിടിമുറുക്കി സിനിമയെപ്പോലും കോമാളിത്തമാക്കി എന്നതാണ്‌ സങ്കടം. യുഗപുരുഷന്‍ എന്ന സിനിമയില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും വയസ്സാകുമ്പോഴും മമ്മൂട്ടി അങ്ങനെ നിത്യഹരിതനായകനായി കുലച്ചു നില്‍ക്കുന്നത് കാണാം. എത്ര അരോചകമാണാ കാഴ്ച! വേവാത്ത ചേമ്പു പോലെ സിനിമയില്‍ സ്വയം അവശേഷിപ്പിക്കുന്നതിനെയാണോ നമ്മള്‍ സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്?

അന്യഭാഷകളൊക്കെ കയറിയിറങ്ങി ഒടുക്കമാണ്‌ ഈ സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ കളി മലയാളത്തെ ബാധിച്ചത്. ബുദ്ധിജീവിയായ മലയാളിക്ക് താരത്തെ ദൈവമാക്കി വാഴിക്കുന്ന തമിഷനോടും തെലുങ്കനോടും ഗോസായിയോടുമൊക്കെ എന്തു പുഛമായിരുന്നു. നമുക്കിവിടെ മഹാനടന്മാരുള്ളത് സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകളല്ല എന്നൊക്കെയുള്ള ബഡായി കൊണ്ടാണ്‌ നാം ഈ പുത്തന്‍ താരാരാധനയെ ഒളിച്ചുവെച്ചത്. എന്നാല്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്താണ്‌?


ഏറെ സമയമെടുത്ത് അത്യധ്വാനം ചെയ്ത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ ഒരു സിനിമ ചെയ്യുന്നവരാണ്‌ മറ്റെവിടുത്തയും സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകള്‍! കമലാഹാസനും രജനീകാന്തും എന്തിന്‌ ഹിന്ദിയിലെ കൊച്ചു വലിയ സൂപ്പര്‍സ്റ്റാറുകളായ അമീറും ഷാരൂഖുമൊക്കെ അങ്ങനെയാണ്‌. എന്നാല്‍ നമ്മുടെ സ്റ്റാറുകളോ? തിരക്കഥ പോലും വായിക്കാതെ സെറ്റില്‍ നിന്നും സെറ്റിലേക്ക് കിട്ടിയ റോളൊന്നും കളയാതെ ആര്‍ത്തിപിടിച്ച് പായുന്നവരല്ലേ? മാമുക്കോയ ചെയ്യേണ്ട റോളടക്കം സ്വയം ചെയ്യുന്നവര്‍! കലയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശമാണോ അതിനു പിന്നില്‍? ഈ വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ ആധിപത്യത്തിനപ്പുറം ഒരു പുതു തലമുറക്ക് സ്വസ്ഥമായി നിലനില്‍കാനുള്ള സ്ഥലം മലയാളസിനിമയിലില്ലാത്തത് ഇല്ലാത്തത് അതിനാലല്ലേ? അന്യ ഭാഷകളിലൊക്കെ പല തലമുറയില്‍ പെട്ട സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകള്‍ ഒരേപോലെ നിലനില്‍ക്കുന്നില്ലേ? മോഹന്‍ ലാലിന്റെയും മമ്മൂട്ടിയുടെയുമൊക്കെ റെയ്ഞ്ചുള്ളവര്‍ പുതുതലമുറയിലില്ലാത്തതുകോണ്ടല്ലെ അവര്‍ തന്നെ ഇവിടെ വാഴുന്നത്, അവര്‍ ആരുടെയും വഴിമുടക്കുന്നുല്ലില്ലല്ലോ എന്നൊരു ന്യായം കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. ‍ എന്നാല്‍ അങ്ങനെ അപാര റെയ്ഞ്ച് ഡിമാന്‍ഡ് ചെയ്യുന്ന എത്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഓരോ വര്‍ഷവും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ മമ്മൂട്ടിയും മോഹന്‍ലാലും അഭിനയിച്ച എത്ര കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ അവരുടെ സിഗ്നേച്ചര്‍ ഉണ്ട്? ഭ്രമരവും പാലേരി മാണിക്യവും പോലെ ചുരുക്കം സിനിമകളില്‍ മികച്ച പ്രകടനം നടത്തിയെങ്കിലും ആ വേഷങ്ങളൊക്കെ തന്നെ അവര്‍ക്ക് മാത്രം ചെയ്യാവുന്നത് എന്ന അവസ്ഥയുള്ളതാണോ? എത്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി അവര്‍ എന്തുമാത്രം ഹോം വര്‍ക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്? സിനിമയിലൂടെ അവര്‍ എത്ര വളര്‍ന്നു? അതോ എന്നോ മുരടിച്ചുപോയോ?

സിനിമയില്‍ നിന്ന് നേടിയവര്‍ സിനിമയ്ക്ക് എന്ത് ചെയ്തു എന്ന് നാം ആരാഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? ഇന്‍ഡ്യയിലെ മറ്റെല്ലാ സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകളു സിനിമ ജീവിതമായി കോണ്ട് നടക്കുന്നവരാണ്‌. സിനിമയില്‍ നിന്ന് നേടിയത് സിനിമയ്ക്കായി തന്നെ ചിലവഴിക്കുന്നവര്‍. പൊറാട്ടയും പപ്പടവും ബിസിനസ്സ് ചെയ്യുന്നവരല്ല അവര്‍. മോഹന്‍ ലാല്‍ ചില സിനിമാനിര്‍മ്മാണമൊക്കെ തുടങ്ങുകയുണ്ടായി. മമ്മൂട്ടി കാശിറക്കിയത് സീരിയലിനാണ്‌. പിന്നെ ഈ പൊയ്ക്കുതിരകളെ നാം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിന്റെ യുക്തി എന്ത്? ഇത് കലയല്ല, ശുദ്ധ ബിസിനസ്സാണെന്നായിരുന്നു പഴയ വാദം. എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ മുപ്പതുവര്‍ഷമായി മലയാള സിനിമയുടെ വളര്‍ച്ചയുടെ ഗ്രാഫ് പറയുന്നതെന്താണ്‌? ഓരോ ദിവസവും പൂട്ടിപോകുന്ന തീയറ്ററുകള്‍, കുത്തുപാളയെടുക്കുന്ന നിര്‍മ്മാതാക്കള്‍, വിതരണക്കാര്‍ പറയുന്ന കഥയെന്താണ്‌. മിനിമം ഗ്യാരന്റി തരാന്‍ കഴിയാത്തവരാണ്‌ ഈ നടന്മാര്‍ എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാം. പൊളിഞ്ഞുപാളീസായ സിനിമകല് ഏതാണ്ടൊക്കെ ഈ നടന്മാരുടേതാണ്‌ എന്നതും യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. കാശിനുകൊള്ളാത്ത ഇവരെ പിന്നെ ഏത് മാനദണ്ഡത്തിലാണ്‌ സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകള്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?

യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ബോക്സ് ഓഫീസ് വിജയങ്ങളല്ല, സിനിമക്കകത്തും പുറത്തും അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി നിലനില്‍ക്കുന്ന മാറാത്ത ചില വ്യാകരണനിയമങ്ങളാണ് അവരെ താരരാജാക്കന്മാരാക്കുന്നത് എന്നതല്ലേ ശരി? തിലകന്‍ പറയുന്ന കോടികളുടെ നഷ്ടകണക്കുകള്‍ ആരുടെ ചിലവിലാണ്‌ എഴുതിതള്ളേണ്ടത്? മറ്റ് നാടുകളിലും സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാര്‍ പടങ്ങള്‍ എട്ടുനിലയില്‍ പൊട്ടാറില്ലേ എന്നാണെങ്കില്‍ പന്നി പെറുന്നതുപോലെ തുടര്‍ച്ചയായി അഭിനയിച്ചുതള്ളുന്ന പതിവ് ആ താരരാജാക്കന്മാര്‍ക്കില്ല എന്നത് കൂടി ഓര്‍ക്കണം മാത്രമല്ല തന്റെ ചിത്രം ബോക്സ് ഓഫീസില്‍ വിജയമല്ല എന്ന് കണ്ട് മുഴുവന്‍ തീയറ്ററുടമകള്‍ക്കുംനഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കാന്‍ രജനീകാന്ത് തയ്യാറാകാറുണ്ട് എന്ന കാര്യവും പരിഗണിക്കണം. ഇന്‍ഡസ്ട്രിയെ നിലനിര്‍ത്താനുള്ള താല്പര്യമാണത്. സിനിമ തുലഞ്ഞാലും താനിങ്ങനെ ബാക്കി നില്‍ക്കും എന്ന വിചാരമുള്ള നമ്മുടെ സൂപ്പര്‍ സ്റ്റാറുകളാരും അങ്ങനെ ചെയ്തതായി അറിവില്ല.

ഏറ്റവും പരിഹാസ്യമായ കാര്യം ഇവരൊക്കെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെ താരപരിവേഷം കാട്ടി കളിക്കുന്ന കോമാളിത്തരമാണ്‌. തിലകന്‍ തന്നെ അതില്‍ പലതും സൂചിപിച്ചിട്ടുണ്ട്. യഥാര്‍ത്ഥ ജീവിതത്തില്‍ പോലും "റഞ്ചീ" എന്ന് രഞ്ജി പണിക്കരെ വിളിക്കുന്ന സുരേഷ് ഗോപിയും മേക്കപ്പും വിഗ്ഗുമിളകാതെ ഇസ്തിരി വടിവില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മോഹന്‍ ലാലും അഴകിയ രാവണന്‍ കളിക്കുന്ന മമ്മൂട്ടിയും ജീവിതത്തിലേക്ക് സിനിമ തട്ടി ചെരിഞ്ഞ ഒരു വിഭ്രമാത്മക ലോകത്തിന്റെ ഇരകളല്ലേ? സഹതാപം ജനിപ്പിക്കുന്നവര്‍? കഴിഞ്ഞ ക്രിസ്മസ് കാലത്ത് സുരാജ് വെഞ്ഞാറമ്മൂടിനോടൊപ്പം ടിന്റുമോന്‍ കഥകള്‍ പറഞ്ഞ് രസിക്കുന്ന മമ്മൂട്ടിയെ ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ? മമ്മൂട്ടി സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിന്‌ പഠിക്കയാണെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. വിജയ്, വിക്രം, കമലാഹാസന്‍, അമീര്‍ ഖാന്‍ തുടങ്ങിയവരുമായുള്ള ഇന്റര്‍വ്യൂകള്‍ താരതമ്യം ചെയ്താലറിയാം, നമ്മുടെ താരരാജാക്കന്മാരുടെ ചെറുപ്പം. ജീവിതവും സിനിമയും വേര്‍തിരിച്ചറിയാത്തവരാണ്‌ തമിഴന്‍മാര്‍ എന്ന് കളിയാക്കാന്‍ നമുക്കെന്തവകാശം, ജീവിതത്തിലും ഫ്രെയിമിനകത്ത് സ്വയം ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്ന ഇവരെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നവര്‍ എന്ന നിലയില്‍? സിനിമയിലെ സ്റ്റൈല്‍ മന്നനായ രജനീകാന്തിനെ നോക്കൂ. പൊതുവേദിയിലും മാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നിലും തന്റെ നര‍ച്ചുകുരച്ച കറുകറുത്ത ശരീരവും മുഴുവന്‍ കഷണ്ടി കയറിയ തലയും ഒരു മറയുമില്ലാതെ കാണിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്ക് മടിയില്ല. സിനിമയില്‍ സോപ്പുകുട്ടപ്പനായി വീണ്ടും വേഷമിടാനും സിനിമ സിനിമയാണെന്നും ജീവിതം വേറെയാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിനറിയാം.

ഇനി ഈ ഭാഷാ സിനിമകള്‍ കഴിഞ്ഞ ദശകങ്ങളില്‍ നേടിയ വികാസം നോക്കൂ. ഒരു കൂട്ടം പ്രതിഭാസമ്പന്നന്മാരായ എഴുത്തുകാരും സം വിധായകരും പാട്ടുകാരും സംഗീത സം വിധായകരും ടെക്നീഷ്യന്‍സും നടീനടന്മാരും മലയാള സിനിമയെ ഇന്ന് ബഹുദൂരം പിന്നിലാക്കിയിരിക്കുന്നു. ആര്‍ട്ടായാലും കൊമേര്‍സ്യലായാലും. ഇവിടെയോ നമ്മുടെ സംവിധായകര്‍ അത് അടൂരായാലും ഷാജി കൈലാസായാലും ചെയ്തതുതന്നെ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ടെലിവിഷനും വ്യാജ സി. ഡി. യുമൊന്നുമല്ല സിനിമയെ നശിപ്പിക്കുന്നതെന്നതിന്‌ വേറെ തെളിവു വേണോ? സംവര‍ണം ഏര്‍പ്പെടുത്തി സിനിമയെ സം രക്ഷിക്കാനാവില്ലെന്ന് ആര്‍ക്കാണ്‌ അറിഞ്ഞ് കൂടാത്തത്? മമ്മൂട്ടിയും മോഹന്‍ ലാലും അവര്‍ ആരാധകര്‍ പറയുന്നതുപോലെ മലയാള സിനിമയുടെ നെടുന്തൂണൂകളാണെങ്കില്‍ ഈ തകര്‍ച്ചക്ക് സമാധാനം പറയേണ്ടവരുമല്ലേ?

തങ്ങളൂണ്ടാക്കിയ താര ഇമേജ് തങ്ങളെ തന്നെ തിരിച്ച് വിഴുങ്ങുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ഇവര്‍ എത്തുമോ, തിരിച്ചറിവിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തില്‍? അവിടെയാണ്‌ തിലകന്‌ തെറ്റിയ ഉന്നം പതിയിരിക്കുന്നത്. ഈ സൂപ്പര്‍സ്റ്റാറുകളാണോ മലയാള സിനിമയെ മാറാനനുവദിക്കാതെ പിടിച്ച് കെട്ടുന്നത്? അതൊരു അതിവാദം മാത്രമല്ലേ? നമ്മുടെ സംവിധായകര്‍, തിരക്കഥാകൃത്തുക്കള്‍, ടെക്നീഷ്യന്മാര്‍ അവരുടെ നിരയോ? മമ്മൂട്ടിയും ലാലും തുടര്‍ന്ന കാലം മുഴുവന്‍ അവരും സിനിമയില്‍ തുടരുക തന്നെ അല്ലേചെയ്തത്? ഒരേപോലുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ നിരന്തരം ആവര്‍ത്തിച്ച്. ജോഷിയായാലും സത്യന്‍ അന്തിക്കാടും കമലുമായാലും ദൃശ്യഭാഷ എന്ന നിലയില്‍ നാളിതുവരെയുള്ള അവരുടെ സിനിമയില്‍ എന്ത് മാറ്റമുണ്ടായി?

കൂടുതല്‍ വലിയ ചോദ്യം, നമ്മോട് തന്നെ ചോദിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കാഴ്ചശീലങ്ങളില്‍, സിനിമാ സങ്കല്പ്പങ്ങളില്‍ എന്തു മാറ്റമുണ്ടായി എന്നതാണ്‌. ഈ സിനിമ നമുക്ക് മടുത്തു എന്ന് തീയറ്ററുകളിലെ തരിശുനിലങ്ങള്‍ നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അപ്പുറം എന്താണ്‌? ഏത് ആധുനികോത്തര അനുഷ്ഠാനത്തിനാണ്‌ നാമിനി കാവല്‍ കിടക്കേണ്ടത്?

http://sngscollege.info/
http://vijnanacintamani.org

ബുക്കാനന്‍ കണ്ട പഴശ്ശിരാജാ!

ബുക്കാനന്‍ ആളൊരു മമ്മൂട്ടി ഫാനല്ല. ബെര്‍ളിയുടെ കിടിലന്‍ പ്രയോഗം കടമെടുത്താല്‍ എം ടി ഹരിഹരന്‍ ടീമിന്റെ വയോജകസംരംഭം കണ്ട പ്രേക്ഷകനുമല്ല. സാക്ഷാല്‍ പഴശ്ശിരാജാ ഈ കുഴപ്പമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്ന സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാട്ടുരാജ്യത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു ശത്രുപക്ഷക്കാരന്‍ സായിപ്പ് മാത്രം. ഫ്രാന്‍സിസ് ബുക്കാനന്‍ എന്നാണ്‌ മുഴുവന്‍ പേര്‌. പ്രശസ്തനായ ഇംഗ്ലീഷ് ഭിഷഗ്വരന്‍. കുറേക്കാലം ഈസ്റ്റ് ഇന്‍ഡ്യാ കമ്പനിയില്‍ സേവനമനുഷ്ടിച്ചു. ഒരു ഡോക്റ്റര്‍ എന്നതിലുപരി ചരിത്രം, ജനതാവിജ്ഞാനം, സസ്യശാസ്ത്രം, പരിസ്ഥിതിപഠനം, വംശീയവിജ്ഞാനം തുടങ്ങി വിവിധ മേഖലകളില്‍ തികഞ്ഞ പണ്ഡിതന്‍. ഗവേഷകന്‍. നിരവധി പ്രബന്ധങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവ്. 'A Journey from Madras through the countries of Mysore, Cananara and Malabar' എന്ന കൃതിയിലാണ്‌ ദക്ഷിണേന്‍ഡ്യക്കൊപ്പം കേരളത്തിലെ അക്കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെയും അദ്ദേഹം വിശദമായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്.ഇതിലെ ചില ഭാഗങ്ങള്‍ ബുക്കാനന്‍ കണ്ട കേരളം എന്നപേരില്‍ ഭാഷാ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിന്റെ കാര്‍ഷിക വ്യവസായ സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചും സാമൂഹ്യസാമ്പത്തികാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും ഭരണനിര്‌വഹണത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിശദമായ റിപ്പോര്‍ട്ടാണ്‌ ബുക്കാനന്റേത്. മലബാറില്‍ അദ്ദേഹം എത്താത്ത ഇടമില്ല. ടിപ്പുവിന്റെയും പഴശ്ശിയുടെയും സമരങ്ങളെ ക്കുറിച്ച് ഏറെ അറിവ്‌ തരുന്ന ആധാരഗ്രന്ഥങ്ങളായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതികള്‍ പരിഗണിച്ച് വരുന്നു.


കേരളത്തിന്റെ കാര്‍ഷിക വ്യവസായിക സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചും സാമൂഹ്യസാമ്പത്തികാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും ഭരണനിര്‌വഹണത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിശദമായ റിപ്പോര്‍ട്ടാണ്‌ ബുക്കാനന്റേത്. മലബാറില്‍ അദ്ദേഹം എത്താത്ത ഇടമില്ല. തന്റെ മലബാര്‍ യാത്രയില്‍ 1800 ഡിസംബര്‍ 30, 31 തിയ്യതികളിലാണ്‌ അദ്ദേഹം പഴശ്ശി നാട്ടില്‍ എത്തുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷുകാരന്റെ കൊളോണീയല്‍ ചരിത്രയുക്തിയാണ്‌ ഇന്‍ഡ്യാചരിത്രത്തെ തന്നെ ഹിന്ദു ഭരണകൂടങ്ങള്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ഭൂതകാലം, ഇസ്ലാമിക അധിനിവേശശക്തികള്‍ ആധിപത്യമുറപ്പിച്ച പില്‍ക്കാലം, യുറോപ്യന്‍ ആധുനിക അധിനിവേശകാലം എന്ന്‌ മൂന്നായി തിരിക്കുന്നത്. ഈ മൂന്ന് ശക്തികള്‍ തമ്മിലുള്ള വേഴ്ചയും ഇടര്‍ച്ചയും ഇടകലരുന്നതാണ്‌ ഇന്‍ഡ്യാചരിത്രം. ഇതില്‍ ഹിന്ദു നാട്ടു രാജാക്കന്മാര്‍ പലപ്പോഴും ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടങ്ങള്‍ക്കോ സൈനിക ശക്തികള്‍ക്കോ എതിരെ ബ്രിട്ടീഷുകാരന്റെ കൂടെ അണിനിരക്കുന്നത് കാണാം. ഹിന്ദു നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ രക്ഷാപുരുഷസ്ഥാനത്ത് കമ്പനിയെ അവരോധിക്കാനുള്ള ശ്രമവും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ആഖ്യാനങ്ങളില്‍ പ്രകടമാണ്‌. ഇസ്ലാമിക ഭരണകൂടങ്ങളെ അപരങ്ങളായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന രീതി മറ്റു ചരിത്രകാരന്മാരെ പോലെ ബുക്കാനനുമുണ്ട്. കറകളഞ്ഞ കൊളോണിയല്‍ യുക്തികൊണ്ട് അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തെ മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്കെതിരായി എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചു എന്ന് ഈ വിവരണങ്ങള്‍ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കി തരുന്നുണ്ട്. മുസ്ലീം സമൂഹത്തോട് ഒരു തരം അസഹിഷ്ണുത അദ്ദേഹം പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ ചരിത്രബോധത്തില്‍ മുസ്ലീമിനെ ഒരു അപരമായി സ്ഥാപിച്ചതില്‍ അക്കാലത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയല്‍ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ക്കും പാശ്ചാത്യ സഞ്ചാരികള്‍ക്കും വലിയ പങ്കുണ്ട്.


മലബാറിലെ നാടുവാഴിത്തത്തിന്റെ മണ്ണ് ഉഴുതുമറിച്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ വിത്ത് പാകുന്നത് ടിപ്പുവിന്റെ ആക്രമണങ്ങളാണ്‌. കേരളത്തിന്റെ വിശിഷ്യാ മലബാറിന്റെ ആധുനുകീകരണം ആരംഭിക്കുന്നത് അവിടെ നിന്നാണ്‌. ഭൂസുരന്മാരായ ബ്രാഹ്മണന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും രാജാക്കന്മാരും പ്രാണരക്ഷാര്‍ത്ഥം തിരുവിതാംകൂറിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുന്ന കാഴ്ച അവര്‍ണ്ണര്‍ക്കും ഇതരസമുദായങ്ങള്‍ക്കും നല്‍കിയ സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ച അത്ര വലുതായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ സ്ഥാനഭ്രംശം സംഭവിച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരു നാട്ടു രാജാവായിരുന്നു പഴശ്ശിരാജാ എന്നറിയപ്പെട്ട കോട്ടയം കേരളവര്‍മ്മ. ഒരു പക്ഷേ ഈ മൂന്ന് ഘടങ്ങളും ഒരുപോലെ ഒത്തിണങ്ങിയ പ്രതിഭാസം. ബുക്കാനന്റെ വിവരണത്തില്‍ ഈ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്.
രണ്ടാം പഴശ്ശികലാപത്തിന്റെ സമയത്താണ്‌ ബുക്കാനന്‍ ഒരു കാലത്ത് കൊട്ടിയോട്ട് രാജവംശത്തിന്റെ അധീനതയിലായിരുന്ന കട്രോളി എന്ന് ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ പറയാറുള്ള കൊടുവള്ളിയില്‍ എത്തുന്നത്. ഡിസംബര്‍ മുപ്പതിഒന്നിന്‌. റോഡുകള്‍ സൈനിക നീക്കത്തിന്‌ വേണ്ടി നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടവയാണെങ്കിലും ചിലയിടങ്ങളില്‍ കുത്തനെയാണ്‌ എന്നദ്ദേഹം പറയുന്നു. മതിയായ ജീവിതമാര്‍ഗമില്ലാത്തതിനാല്‍ ബസാറിലെ കടകളൊക്കെ പൂട്ടിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പഴശ്ശി രാജായെ ക്കുറിച്ച് ബെയ്‌ലി നല്‍കുന്ന റിപ്പോര്‍‍ട്ട് ഇതാണ്‌.

"പഴശ്ശികുടുംബത്തില്‍ നാലു പുരുഷാംഗങ്ങളും രാജപദവി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മലബാറിലെ മറ്റ് രാജാക്കന്മാരെ പോലെ ഇവരില്‍ പ്രായം കൂടിയ മൂന്ന് രാജാക്കന്മാരും സുല്‍ത്താന്റെ ക്രൂരതയെ ഭയന്ന് രാജ്യം വിട്ടോടിപ്പോയി തിരുവിതാകൂറില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്നു. (മുസ്ലീം ആക്രമണത്തില്‍ നിന്ന് സവര്‍ണ്ണ സമൂഹങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച തിരുവിതാംകൂര്‍ രാജാവ് അങ്ങനെ ധര്‍മ്മരാജാവ് ആയി. ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ക്കെതിരെ സമരം ചെയ്തവരൊക്കെ കലാപകാരികളും!) എന്നാല്‍ നാലാമത്തെ ആള്‍ മുസ്ലീം സൈന്യത്തെ ധിക്കരിച്ചെതിര്‍ത്തുകൊണ്ട്, ചിലപ്പോളൊക്കെ കാട്ടിലേക്ക് പിന്‍ വാങ്ങി ഒളിച്ചിരുന്നും സൗകര്യം കിട്ടുമ്പോള്‍ നായര്‍ യോദ്ധാക്കളുമായി നാട്ടില്‍ കടന്ന് മുസ്ലീം സൈന്യത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി നികുതി പിരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് സൈന്യത്തിന്റെ ആഗമനത്തോറ്റെ അദ്ദേഹം തന്റെ നായര്‍ പടയാളികളെ കമ്പനി സൈന്യത്തോട് സന്ധിച്ച് സുല്‍ത്താനെതിരായി പടപൊരുതി. കുടകിലെ രാജാവിനെപ്പോലെ പഴശ്ശിയെയും തന്റെ പൂര്‍വ സ്ഥാനത്ത് അവരോധിക്കുമെന്ന് ഇദ്ദേഹം ഒരു പക്ഷേ വിചാരിച്ചിരിക്കണം. എന്നാല്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്‌ നിരാശപ്പെടേണ്ടതായി വന്നു. സുല്‍ത്താന്‍ പരാജിതനായപ്പോള്‍ തിരുവിതാകൂറില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്ന മൂത്ത രാജാവ്‌ തര്‍ക്കങ്ങളില്‍ ഇടപെടേണ്ടാ എന്ന് കരുതി തിരുവിതാകൂറില് ‍തന്നെ കഴിഞ്ഞുകൂടാന്‍ തിരുമാനിച്ചു. ന്യായമായും കിരീടാവകാശികളായിരുന്ന മറ്റ് രണ്ടിളമുറ രാജാക്കന്മാരും മലബാറിലേക്ക് തിരിച്ച് വന്ന്‌ അവര്‍ക്ക് മറ്റ് രാജാക്കന്മാരെപ്പോലെ അവരുടെ പൂര്‍വ്വ രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരം വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവരുടെ അവകാശവാദം ന്യായവുമായിരുന്നു.

തന്മൂലം പ്രായോഗികമായി സാധ്യമായ രീതിയില്‍ താമരശ്ശേരി, കുറുമ്പ്രനാട് എന്നീസ്ഥലങ്ങളില്‍ അവരെ വാഴിക്കുകയും ആദായത്തിന്റെ അഞ്ചിലൊന്ന് അനുഭവിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെ നാലാം കൂര്‍ രാജാവായ പഴശ്ശിരാജാ എതിര്‍ത്തു. താന്‍ മാത്രമാണ്‌ ടിപ്പുവിനെതിരായി ധീരമായി യുദ്ധം ചെയ്തതെന്നും മറ്റുള്ളവര്‍ ഭയന്ന് നാട് വിട്ടവരാണെന്നും അതിനാല്‍ രാജ്യഭരണത്തില്‍ അവര്‍ക്കവകാശമില്ലെന്നും രാജ്യം മുഴുക്കെ തനിക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. ഇതിനെനെല്ലാം ഉപരി അദ്ദേഹത്തില്‍ കുടികൊണ്ടിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യമോഹവും അഭിവാഞ്ഛയും ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജാവിന്റെ അധികാരപരിധിയും അവകാശവും കയ്യൊഴിയാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചില്ല.
ഇപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം തീര്‍ച്ചയായും കമ്പനിയോട് തുറന്ന കലാപത്തിലാണ്‌ കഴിയുന്നത്. ടിപ്പുവിന്റെ കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിനെതിരായി പഴശ്ശിയും സൈന്യങ്ങളും അനുവര്‍ത്തിച്ച നയം തന്നെയാണ്‌ ഇപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം കമ്പനിക്കെതിരാറ്റും തുടര്‍ന്നുപോരുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഇപ്പോഴും സംഘട്ടനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. കമ്പനിസൈന്യത്തിന്‌ വമ്പിച്ച നാശനഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടായതിന്‌ പുറമെ രാജ്യം തന്നെ വലിയ ഒരര‍ക്ഷിതാവസ്ഥയില്‍ കഴിയുകയാണ്‌.

നീണ്ടുനിന്ന കലാപവും യുദ്ധവും കാരണം ഇരുകൂട്ടരും ഏറെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കയാണ്‌. കുറച്ച് മുമ്പ് തന്റെ പൂര്‍വികമായ രാജ്യത്ത് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ആദായത്തിന്റെ അഞ്ചിലൊന്ന് കിട്ടാവുന്നത്രയും സ്ഥലം ഉള്‍പ്പെടുന്ന വയനാടന്‍ പ്രദേശത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്‌ സ്വതന്ത്രാധികാരം സ്ഥാപിക്കാന്‍ അനുമതി നല്‍കുകയാണെങ്കില്‍ തന്റെ കൈവശമുള്ള എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും കമ്പനിക്ക് നല്‍കാമെന്ന് നിര്‍ദ്ദേശം മുമ്പോട്ട് വെയ്ക്കുകയുണ്ടായി. അത് അംഗീകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായില്ല. മാത്രമല്ല, ഇത്തരമൊരു സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്‌ സഹായിക്കുന്ന വിധം സൈനിക നടപടികളുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിട്ടുമില്ല.

ഇപ്പോള്‍ യാതൊരുവിധ ഒത്തുതീര്‍പ്പിനും സാധ്യതയില്ലാത്ത വിധം ശത്രുതയും വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കയാണ്‌. അതുകൊണ്ട് ശക്തമായ നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്‌. കാരണം മലയാളക്കരയിലുള്ള എല്ലാ നായ്നമാരും കലാപകാരികള്‍ ഉള്ളുകൊണ്ട് വിജയിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരത്രെ!"


ബൂക്കാനന്‍ കണ്ടറിഞ്ഞവതരിപ്പിക്കുന്ന പഴശ്ശിരാജായുടെ ചരിത്രാഖ്യാനത്തില്‍ കൊളോണിയല്‍ യുക്തികള്‍ കൃത്യമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായി ആദിവാസികളെ രാഷ്ട്രീയമായി സംഘടിപ്പിക്കുകയും രാഷ്ട്രീയസമരത്തിലേക്കെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ് പഴശ്ശിയില്‍ ഞാന്‍ കാണുന്ന പ്രാധാന്യം. എന്നാല്‍ ബുക്കാനന്‌ പഴശ്ശി ഒരു നായര്‍ പടത്തലവന്‍ മാത്രം!നാട്ടുകൂട്ടങ്ങളില്‍ കെട്ടുകഥയായും ഓര്‍മ്മയായും നിറഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന 'തന്റെ ശരീരം തൊട്ട് അയിത്തമാ'ക്കരുതെന്ന് വെള്ളക്കാരോട് പറഞ്ഞ് ആത്മഹത്യ ചെയ്ത പഴശ്ശിരാജായില്‍ മറ്റ് ചില യുക്തികളാണ്‌ നിലനില്‍ക്കുന്നത്. സിനിമയിലാകട്ടെ ചരിത്രത്തിന്‌ വിരുദ്ധമായി സേനാനായകന്റെയും മറ്റും മരണത്തിനൊടുവില്‍ ചരിത്രനായകന്‍ വെടിയേറ്റ് മരിക്കുന്നതില്‍ ആ മാധ്യമത്തിന്റെ യുക്തികളായിരിക്കും പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരിക്കുക. അപ്പോള്‍ പിന്നെ വെള്ളക്കാരോട് സന്ധിയില്ലാതെ സമരം ചെയ്ത ടിപ്പുവിനേക്കാള്‍ രാജ്യസ്നേഹിയായി കാലു മാറുന്ന പഴശ്ശിയെ ചിത്രീകരിക്കുനതിലെ യുക്തിയെ ചോദ്യം ചെയ്ത ചരിത്രകാരന്മാരുടെ യുക്തിയോട് മാത്രം കലമ്പുന്നതെന്തിന്‌? ഒരു ചരിത്രസന്ദര്‍ഭം വ്യത്യസ്ത ആഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒരു വ്യവഹാരരൂപമായി മാറുന്നതും ആത്യന്തികമായ ശരികള്‍ മാഞ്ഞുപോകുന്നതും അങ്ങനെയാണ്‌. ടിപ്പുവിനെ മൈസൂര്‍ കടുവയും പഴശ്ശിയെ വീരകേരള സിംഹവുമാക്കിയതിലും എന്ത് കാട്ടു നീതിയാണ്‌ പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക?




http://sngscollege.info/
http://vijnanacintamani.org/

പൈറേറ്റ് കോയ്‌ലൊ പൗലോ കോയ്‌ലോയെ പഠിപ്പിച്ചതും മൈക്രോസോഫ്റ്റ് പഠിക്കേണ്ടതും!

ITFOK -ല്‍ അവതരിപ്പിച്ച കീത്ത് പിയേഴ്സണിന്റെ ഗിഥാ എന്ന നാടകത്തില്‍ ഒരു രംഗമുണ്ട്. അന്ധത അഭിനയിച്ച് പിച്ചയെടുക്കുന്നവര്‍ അവരുടെ പണം തട്ടിയെടുക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ "കള്ളീ.... " എന്നാക്ഷേപിക്കുമ്പോള്‍ കുട്ടി തിരിച്ച് ചോദിക്കുന്നു. "അപ്പോള്‍ നിങ്ങളോ?."

സമാനമായ ഒരു ചോദ്യം ഈയടുത്ത് സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ രംഗത്തെ ആഗോളഭീമന്മാരായ മൈക്രോസോഫ്റ്റും നേരിട്ടു. ലിനക്സ് അടക്കമുളള ഓപ്പണ്‍ സോഴ്സ് ആധാരമാക്കിയ സോഫ്റ്റ് വെയറുകളില്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം അവകാശമുള്ള സോഴ്സ് കോഡുകളുണ്ടെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി ഓപ്പണ്‍ സോഴ്സ് കമ്യുണിറ്റിയെ തന്നെ കമ്പനി ആകാക്ഷയുടെ മുള്‍‍മുനയില്‍ നിര്‍ത്തിയത് ഓര്‍മ്മയില്ലേ? ഇപ്പോഴിതാ മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ പ്രെസ്റ്റീജിയസ് ഓഫീസ് പതിപ്പായ 'ഓഫീസ് 2007 '- ലെ വേഡ് പ്രോഗ്രാമില്‍, തങ്ങള്‍ക്ക് പേറ്റന്റുള്ള xml അടിസ്ഥാനമാക്കിയ ചില കോഡുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന ടൊറന്റോ ആസ്ഥാനമായുള്ള i4i കമ്പനിയുടെ അവകാശവാദം കോടതി അംഗീകരിക്കുകയും വേഡ് പ്രോഗ്രാം വില്‍ക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് മൈക്രോസോഫ്റ്റിനെ ജനുവരി മുതല്‍ വിലക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. 'താന്‍ കുഴിച്ച കുഴിയില്‍ താന്‍' എന്നോ 'കടുവയെ കിടുവ പിടിച്ചു 'എന്നോ എന്താ പറയുക?

മൂന്നാം ലോക രാജ്യങ്ങളിലെ പതിനായിരക്കണക്കിന്‌ പ്രോഗ്രാമര്‍മാരുടെ ബൗദ്ധികനേട്ടത്തെ സ്വന്തമാക്കി, വിപണിയില്‍ ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുകയും ഈ ബൗദ്ധികസ്വത്തിനെ രഹസ്യസ്വത്താക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്ത മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ കച്ചവടനയം എക്കാലത്തും വിമര്‍ശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തങ്ങളുടെ ലൈസന്‍സ്ഡ് അല്ലാത്ത ഉല്പ്പന്നങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിച്ചും അതിനുവേണ്ടി നിയമനിര്‍മ്മാണം നടത്താത്ത ഭരണകൂടങ്ങളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ആഗോളകുത്തകയുടെ ഭാഷയിലാണ്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് പെരുമാറിയത്. ഈ ആക്രമണത്തിന്‌ ഏറ്റവും ഇരയായത് ചൈനയായിരുന്നു.

ഉരുക്ക് ചൈന തങ്ങളുടെ ബ്ലാക്ക് മാര്‍ക്കറ്റ് ആണെന്നും വ്യാജമൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഉപഭോക്താക്കളെ ബ്ലാക്ക് ഔട്ട് ചെയ്യുമെന്നും കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്ന കമ്പനി പിന്നീടതില്‍ നിന്ന് പിന്‍ മാറി. ഭീഷണി തിരിച്ചടിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ നിന്നായിരുന്നു ഈ പിന്മാറ്റം. കൂടുതല്‍ സൗഹാര്‍ദ്ദപരമായ ഇടപെടലുകള്‍ക്കായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ശ്രമം.

ദശകങ്ങള്‍ നീണ്ട പരീക്ഷണങ്ങള്‍‍ക്കൊടുവിലാണ്‌ ചൈനയില്‍ കാലുറപ്പിക്കാന്‍ മൈക്രോസോഫ്റ്റിനായത്. ഈ വര്‍ഷം വ്യാജമൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഉല്പ്പന്നങ്ങളുടെ വിപണനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ചിലരെ ചൈന തടവിലിട്ടതിനെ നല്ല നീക്കം എന്ന് സ്വാഗതം ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി. . തങ്ങളുടെ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്‍ ആകര്‍ഷകമായ വിലയില്‍ വിപണനം ചെയ്തും ലിനക്സിനേക്കാള്‍ ലാഭകരമെന്ന് പരസ്യം ചെയ്തും തങ്ങളുടെ ഉല്പ്പന്നങ്ങളുടെ രഹസ്യകോഡുകളില്‍ അമേരിക്കന്‍ ചാരക്കണ്ണുകളില്ലെന്ന് വിശ്വസിപ്പിച്ചും ചൈനീസ് അധികൃതരെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതിനു പകരം അവരോട് സൗഹാര്‍ദ്ദം ഉറപ്പിച്ചും പൈറേറ്റ് സോഫ്റ്റ്വെയറിന്റെ ലോകത്തെ ഉപഭോക്താക്കളെ ഭയപ്പെടുത്താതെയും ചൈനയില്‍‍ നിന്ന് മൈക്രൊസോഫ്റ്റ് പഠിച്ച പാഠം വലുതാണ്‌.

ലോകമെങ്ങും പ്രത്യേകിച്ച് മൂന്നാം ലോകരാജ്യങ്ങളില്‍ മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഇന്നും മാര്‍ക്കറ്റിന്റെ മേജര്‍ ഷെയര്‍ പിടിച്ചടക്കിയതിന്‌ അവര്‍ നന്ദി പറയേണ്ടത് തങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് ശൃഖലയിലെ പ്രഗല്‍ഭരായ ജോലിക്കാരോടല്ല, തങ്ങളുടെ വ്യാജന്മാരെ പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ഉപഭോഗം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവരോടാണ്‌. അവരാണ്‌ മൈക്രോസോഫ്റ്റിനെ ജനപ്രിയമാക്കിയവര്‍. താരതമ്യേന സ്റ്റെബിലിറ്റി കുറഞ്ഞതും സുരക്ഷാപാളിച്ചകളുള്ളതുമായ മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഉല്പ്പന്നങ്ങളെവിട്ട് ലിനക്സിന്റെ പാതയിലേക്ക് സമൂഹം എത്തപ്പെടാത്തതിന്റെ പ്രധാന കാരണം പണം മുടക്കാതെ ഈ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്‍ വ്യാജമാര്‍ക്കറ്റിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു എന്നതല്ലേ? ഇന്ന് ഒരു ശരാശരി പി. സിയേക്കാള്‍ വില ഓ .എസ്സിനും ഓഫീസ് സ്യൂട്ടിനും ചേര്‍ന്നുണ്ട്. കൂടുതല്‍ യൂസര്‍ ഫ്രണ്ട്‌ലി ആയതും വിന്‍ഡോസിനോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്നതുമായ ഓപ്പണ്‍ സോര്‍സ് ഉല്പന്നങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ എത്തുകയും ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ പിന്നെ വിന്‍ഡോസിന്‌ കണ്ണടച്ച് ചക്രം മുടക്കാന്‍ എത്ര പേര്‍ തയ്യാറാകും? ശരിക്കും വ്യാജ മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഉല്പ്പന്നങ്ങള്‍ മൈക്രോസോഫ്റ്റിന്റെ പ്രചാരത്തെയല്ല ലിനക്സിന്റെ പ്രചാരത്തെയാണ്‌ ബാധിക്കുന്നത്. ശീലം കൊണ്ടുള്ള ഒരു വിധേയത്വമാണ്‌ വിന്‍ഡോസിനോട് ഏവര്‍ക്കുമുള്ളത്. ഇവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്ന പി. സി. കളില്‍ മുക്കാലേ മുണ്ടാണിയും ലൈസന്‍സ്ഡ് സോഫ്റ്റ്വെയറല്ല പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് എന്ന് മൈക്രോസോഫ്റ്റിനുമറിയാം. എന്നാല്‍ വ്യാജന്മാരെ അന്ധമായി വേട്ടയാടിയാല്‍ തങ്ങളുടെ മാര്‍ക്കറ്റിനെ അത് ദോഷകരമായി ബാധിക്കും എന്നതിനാല്‍ അവര്‍ എന്‍ഡ് യൂസര്‍ക്ക് പകരം വിതരണക്കാരെയും വലിയ സ്ഥാപനങ്ങളെയുമാണ്‌ ഇന്ന് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. വ്യാജനെ ലൈസന്‍സ്ഡ് ആക്കാനുള്ള ലഘു ഉപാധികളും അവര്‍ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.

വിഖ്യാതനായ നോവലിസ്റ്റ് പൗലോ കോയ്‌ലോ ഒരു പടികൂടി മുന്നോട്ട് പോയി. ലോകമെങ്ങും ആഘോഷിച്ച തന്റെ നോവലുകളുടെ റഷ്യന്‍ പരിഭാഷ വേണ്ടത്ര സ്വീകരിക്കപ്പെടാതിരുന്നതിന്റെ യുക്തികള്‍ അന്വേഷിച്ച് അദ്ദേഹം എത്തിയത് റഷ്യന്‍ പുസ്തകമാര്‍ക്കറ്റിന്റെ പരിമിതികളിലേക്കും അതിനപ്പുറം തന്റെ നോവലിന്റെ നിയമവിരുദ്ധമായ റഷ്യന്‍ വിവര്‍ത്തനം ഇന്റര്‍നെറ്റിലൂടെ പ്രചരിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുതയിലേക്കുമാണ്‌. മൈക്രോസോഫ്റ്റിനെപ്പോലെ നിയമത്തിന്റെ വഴിയ്ക്കല്ല അദ്ദേഹം നീങ്ങിയത്. വേഡ്പ്രസ്സ് ബ്ലോഗില്‍ 'പൈറേറ്റ് കോയ്‌ലോ' എന്നൊരു ബ്ലോഗുണ്ടാക്കി ഈ വ്യാജനിലേക്ക് ഒരു ലിങ്ക് നല്‍കി അദ്ദേഹം. അത്ഭുതകരമായിരുന്നു ഫലം. വൈകാതെ വ്യാജന്‍ വലിയൊരു ഹിറ്റായി മാറി. കോയ്‌ലോയുടെ നോവലുകള്‍ വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ആളുകള്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ഈ നോവലുകള്‍ തേടി അലയാന്‍ തുടങ്ങി ആദ്യവര്‍ഷം വെറും ആയിരം കോപ്പി വിറ്റിടത്ത് അതിനെ പതിന്‍‍മടങ്ങ് വില്പ്പനയുണ്ടായി. അദേഹത്തിന്റെ പരീക്ഷണം അവിടെയും നിന്നില്ല. അറുപത്തിയാറു ഭാഷകളിലായി ചിതറികിടക്കുന്ന തന്റെ നോവലിന്റെ പരിഭാഷകള്‍ പിയര്‍ ടു പിയര്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കിലൂടെയും മറ്റും പ്രചരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം തേടിപ്പിടിച്ചു. കോപ്പി റൈറ്റ് ഇല്ലാത്ത തന്റെ വ്യാജന്മാരെ മുഴുവന്‍ അദ്ദേഹം തന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ലിങ്ക് നല്‍കി ആദരിച്ചു.

പിന്നീട് തന്റെ ഔദ്യോഗിക വെബ് സൈറ്റില്‍ ഇതിനകം തന്നെ എസ്റ്റാബ്ലിഷ് ചെയ്യപ്പെട്ട പൈറേറ്റ് കോയ്‌ലോയെ ആവാഹിച്ച് കുടിയിരുത്തി. അദേഹത്തെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഈ ലിങ്കില്‍ പരിചയപ്പെടാം. തന്റെ പ്രസാധകന്മാരാരും ഇതിനെ എതിര്‍ത്തില്ലെന്ന് കോയ്‌ലോ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മറിച്ച് പുസ്തകവില്പ്പനയെ അത് ഗണ്യമായി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്‌ ചെയ്തത്. അസ്സല്‍ ഹാര്‍ഡ് കോപ്പികള്‍ ദീര്‍ഘകാലം നിലനില്‍ക്കുന്നതും ചെലവുകുറഞ്ഞതുമാണ്‌ എന്നാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം. വ്യാജന്‍ ഒറിജിനലിനെ നന്നായി മാര്‍ക്കറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട് എന്ന് കോയ്‌ലോ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

തന്റെ അജ്ഞാതവിവര്‍ത്തകന്മാക്ക് കോപ്പി റൈറ്റ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ അതും അദ്ദേഹം വകവെച്ച് കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. "ജര്‍മ്മന്‍ തൊട്ട് മലയാളം വരെയൂള്ള വിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഇതില്പെടും" അദ്ദേഹം പറയുന്നു. (കണ്ടോ, മലയാളം ഇവിടെയും മോശമാക്കിയില്ല) അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലുകളുടെ സൗജന്യ ഡൗണ്‍ ലോഡിന്‌ ഈ ലിങ്ക് സന്ദര്‍ശിക്കുക. നൂറു മില്ലിയണിലധികം കോപ്പികള്‍ വിറ്റഴിഞ്ഞ ഒരു നോവലിസ്റ്റിന്റെ വലിയ റിസ്കില്ലാത്ത പരീക്ഷണം എന്നതിനെ വിലകുറച്ച് കാണേണ്ടതില്ല. തന്നെ ജനപ്രിയനാക്കുന്നതില്‍ ഈ വ്യാജന്മാര്‍ക്കുള്ള പങ്ക് അദ്ദേഹം നല്‍കുന്നുണ്ട്. മ്യൂസിക്ക് ഇന്‍ഡസ്ട്രിയെപ്പോലെ ഫയല്‍ ഷെയറിങ്ങ് സംരംഭങ്ങളെ പുസ്തകപ്രസാധകരും എഴുത്തുകാരും ഭയക്കേണ്ടതില്ലെന്നാണദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷം. 'വെറുമൊരു മോഷ്ടാവാമെന്നെ കള്ളനെന്ന് വിളിച്ചില്ലേ' എന്ന വ്യാജന്മാരുടെ പരിഭവത്തോട് ചേര്‍ന്ന് കൂടുതല്‍ മൂല്യവത്തായ മാനം ഈ നിയമവിരുദ്ധപകര്‍പ്പെടുപ്പിന്‌ അദ്ദേഹം നല്‍കുന്നു. അത് വലിയൊരു സാമൂഹ്യസേവനമാണെന്നാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷം. 'ഇന്റര്‍നെറ്റ് ബുക്സ് - ഹെല്പ് യുവര്‍ കമ്യുണിറ്റി ' എന്നാണ്‌ ട്വിറ്ററിലൂടെ അദ്ദേഹം ഷെയര്‍ ചെയ്ത തന്റെ ബ്ലോഗ് പേജിന്റെ തന്നെ തലവാചകം. എന്തുകൊണ്ട് ഫ്രീ കണ്ടന്റ് എന്ന് ഇവിടെ അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഈ സൗജന്യം പറ്റുന്നവരോട് മൂന്ന് ഉപാധികള്‍ അദ്ദേഹം വെയ്ക്കുന്നുണ്ട്. വ്യാജന്മാരുടെ എക്കാലത്തെയും മാനിഫെസ്റ്റോ എന്നതിനെ വിളിയ്ക്കാം.

1. തന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍ വ്യാപകമായി വായിക്കപ്പെടുകയും ആസ്വദിക്കപ്പെടുകയും വേണം, അതേതുരൂപത്തിലായാലും (വായനക്കാര്‍ തനിക്ക് പുല്ലാണ്‌ എന്ന് ചില മലയാളം എഴുത്തുകാരെപ്പോലെ അദ്ദേഹം അഹങ്കരിക്കുന്നില്ല)
2. തന്റേതുപോലുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍, അതും ഡോളര്‍ കണ്‍വര്‍ഷന്‍ റേറ്റ് കണക്കാക്കുമ്പോള്‍, നാട്ടിന്‍പുറത്തെ കൊച്ച് ലൈബ്രറികള്‍ക്ക് താങ്ങാനാവില്ല. അതിനാല്‍ ഫ്രീസോഫ്റ്റ് കോപ്പി ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ അതിന്റെ ഒരു പ്രിന്റെടുത്ത് ബൈന്‍ഡ് ചെയ്ത് ഗ്രാമീണവായനശാലയില്‍ ഇന്റര്‍ നെറ്റ് സൗഭാഗ്യമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് വായിക്കാനായി കഴിയുമെങ്കില്‍ സംഭാവന ചെയ്യണം.
3. ധാരാളം ഒഴിവു സമയമുള്ള, ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത ജെയിലുകളിലേയും ആശുപത്രികളിലേയും അന്തേവാസികള്‍ക്ക് വായിക്കാനായി ഇതിന്റെ കോപ്പികള്‍ പ്രിന്റെടുത്ത് നല്‍കുന്നത് വലിയ പുണ്യമായിരിക്കും.
( ഈ സമയത്ത് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തത് മലയാളത്തില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ചില അപ്ലിക്കേഷന്‍ സോഫ്റ്റ് വെയറുകളുടെ ട്യൂറ്റോറിയലുകളുടെ കാര്യമാണ്‌. വ്യാജനുണ്ടാക്കിയാല്‍ കൊന്ന് കളയും എന്ന് കവറില്‍ ഭീഷണി മുഴക്കി റൈറ്റ് പ്രൊട്ടക്റ്റഡ് ആക്കി പ്രോഗ്രാം ചെയ്ത് ഇറക്കിയ സി. ഡി.യില്‍ ഫോട്ടോഷോപ്പ് തുറന്ന് വരുമ്പോള്‍ കാണിക്കുന്ന ലൈസന്‍സ് വ്യാജ വിപണിയില്‍ ഏറ്റവും പ്രചരിക്കുന്ന സി.ഡീയുടേത്)
കോയ്‌ലോയുടേത് സാമൂഹ്യപ്രതിബദ്ധതയുള്ള ഒരെഴുത്തുകാരന്റെ, പ്രസാധകന്മാരുടെ ചെലവില്‍ നടത്തുന്ന സന്നദ്ധസേവനമൊന്നുമല്ല. മറിച്ച് ഏത് ബിസ്സിനസ്സ് മാഗനറ്റിന്റെയും കണ്ണുതള്ളിക്കുന്ന ഒരു കച്ചവടതന്ത്രമാണ്‌. മൈക്രോസോഫ്റ്റ് വൈകി മനസ്സിലാക്കിയ ഒന്ന്.

പൈറേറ്റ് കോയ്‌ലോമാര്‍ പൗലോ കോയ്‌ലോയെ പഠിപ്പിച്ച ഈ ബിസിനസ്സ് പാഠത്തില്‍ ചൈനയില്‍ നിന്ന് ഉള്‍ക്കൊണ്ട പ്രാഥമിക പാഠം കഴിഞ്ഞും മൈക്രോസോഫ്റ്റ് ഇനിയും മുന്നേറേണ്ടതുണ്ട്. വ്യാജന്മാരേക്കാള്‍ എന്തുകോണ്ടും കേമവും ആദായകരവും ഒറിജിനല്‍ ആണെന്ന് വ്യാജന്മാരെ ആദരിച്ച് തന്നെ കമ്പനിക്ക് തെളിയിക്കാവുന്നതാണ്‌. അതോടൊപ്പം തങ്ങളെ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയില്‍ എത്തിച്ച വ്യാജശിരോമണികള്‍ക്ക് ഒരഭിവാദ്യവും അര്‍പ്പിക്കാവുന്നതാണ്‌.
കുഴിയില്‍ ചാടുമ്പോഴല്ലാതെ വന്ന വഴി എപ്പോഴാണ്‌ ഓര്‍മിക്കുക!

പൗലോ കോയ്‌ലോയുടെ ഔദ്യോഗിക വെബ്സൈറ്റ്

കോയ്‌ലോയില്‍ എത്തിച്ചതിന്‌ sebinaj യുടെ ട്വീറ്റിന്‌ നന്ദി!
(ഇമേജുകള്‍ക്ക് കടപ്പാട്: മൈക്രോസോഫ്റ്റ്, പൗലോ കോയ്‌ലോ ഒഫീഴ്യല്‍ വെബ്സൈറ്റ്.)
http://sngscollege.info/
http://vijnanacintamani.org/

ഫെമിനിസ്റ്റ് മൗലവി!!

കേരളത്തിലെ ഇസ്ലാമിക പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തില്‍ പൂര്‍വ മാതൃകകളില്ലാത്ത ഒരു സമ്മേളനത്തിന്‌ ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി നേതൃത്വം നല്‍കുകയാണ്‌. വനിതകള്‍ക്ക് മാത്രമായി ഒരു ബൃഹത് സമ്മേളനം ജനുവരി 24-ന്‌ കുറ്റിപ്പുറത്ത് ആരംഭിക്കും. ജമാ അത്തെ ഇസ്ലാമി ഒരു രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറുകയും അടുത്തുവരുന്ന ത്രിതലപഞ്ചായത്ത് തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സ്ത്രീ സംവരണം അധികരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തില്‍ സ്ത്രീകളെ ശാക്തീകരിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യമാണ്‌ ജമാ അത്തെ ഇസ്ലാമിക്കുള്ളത് എന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു. ആധുനികതയുടെ ഉദയത്തില്‍ ഹിന്ദുമത നവീകരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കകത്ത് പ്രവര്‍ത്തിച്ച ചില യുക്തികള്‍ പുത്തന്‍ ഇസ്ലാമികപ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കകത്ത്‌ കാണാം. ഇസ്ലാമിനെ പൊതു സമൂഹത്തില്‍ സ്വീകാര്യമായ രീതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കാനുള്‍ല ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാകാം ഈ പ്രവര്‍ത്തനവും. ലക്ഷ്യം എന്തായാലും സുപ്രധാനമായ ചുവടുവെപ്പിന്‌ അതിന്റെ മാര്‍ഗത്തെ മുന്‍ നിര്‍ത്തി എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു.

ലിംഗപദവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് സ്ത്രീകള്‍ക്കു നേരെയുള്ള കടുത്ത വിവേചനത്തിന്റെ പേരിലാണ്‌ ഇസ്ലാമിനെ 'പരിഷ്കൃതസമൂഹം' എപ്പോഴും ഒരു പ്രാകൃത മതമൗലികവാദസംഘമായി മുദ്ര കുത്തുന്നത്. എല്ലാ സാംസ്കാരിക ആവിഷ്കാരങ്ങളിലും പര്‍ദയുടെ കറുപ്പ് അടിച്ചമര്‍ത്തലിന്റെ ഒരു പ്രത്യ്ക്ഷമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുമുണ്ട്. ഒരു സാമൂഹ്യ ഘടന എന്ന നിലയില്‍ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങള്‍ ഭീമമായി പരിമിതപ്പെട്ടുപോകുന്നു എന്നത് പില്‍ക്കാല ഇസ്ലാമിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം യാഥാര്‍ത്ഥ്യം തന്നെ ആണ്‌.എന്നാല്‍ ഇസ്ലാമിന്റെ അന്തസത്ത സ്ത്രീക്ക് എതിരാണോ എന്ന ചോദ്യം പലപ്പോഴും ഉയര്‍ന്നു വരാറുണ്ട്. മറ്റ് സെമിറ്റിക് മതങ്ങളേക്കാള്‍ പുരുഷാധിപത്യപരമാണോ ഇസ്ലാം?, അതോ അത് പാശ്ചാത്യ ആധുനിക ലോകവീക്ഷണം വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിച്ച വികലസങ്കല്പമോ?

ഇസ്ലാമിനെ കുറിച്ച് കേവല ധാരണകള്‍ മാത്രമുളള എന്നെപ്പോലുള്ള ഇസ്ലാമിന്‌ പുറത്തുള്ളവര്‍ക്ക് ഇക്കാര്യത്തില്‍ ആധികാരികമായി ഒന്നും പറയാനാവില്ലെങ്കിലും പൊതു സമൂഹം ഇസ്ലാമിനെ എങ്ങനെനോക്കികാണുന്നു എന്നത് ഇസ്ലാമിനകത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവര്‍ ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്‌.

കമലാസുരയ്യയുടെ ഖബറടക്കത്തില്‍, കേരളത്തില്‍ മറ്റൊരു സ്ത്രീക്കും നാളിതുവരെ ലഭിക്കാത്ത ആദരവോടെ ഒരു പെണ്‍മൃതശരീരം തെരുവുകളിലൂടെ മതഘടനയ്ക്കകത്ത് നിന്ന് തന്നെ ആനയിക്കപ്പെട്ടത് (ഇ കെ നായനാര്‍ക്ക് ശേഷം കേരള കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ശവഘോഷയാത്രയായിരുന്നില്ലേ അത്?) എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാവും എന്ന് എന്നെപ്പോലുള്ളവര്‍ കുഴങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴാണ്‌ കേരളത്തില്‍, ഒരു പക്ഷേ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സ്ത്രീകള്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന, സ്ത്രീകളുടേത് മാത്രമായ ഒരു സമ്മേളനത്തിന്‌ അരങ്ങൊരുങ്ങുന്നത്. ഈ സമ്മേളനത്തിന്‌ കൃത്യം ഒരു മാസം മുമ്പ്, ഇന്ന് കാലത്ത് റീഡര്‍ലിസ്റ്റ് ഡൈജസ്റ്റിലൂടെ വന്ന ഒരു ഗ്രൂപ്പ് മെയില്‍ എന്നെ തികച്ചും ആഹ്ലാദത്തിലാക്കി. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ഉത്തരേന്‍ഡ്യയില്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന മൗലവി മുംതാസ് അലിയെക്കുറിച്ച് അസ്ഗര്‍ അലി എഞ്ചിനീയര്‍ എഴുതിയ കുറിപ്പായിരുന്നു ഒരു ഫോര്‍വേഡ് രൂപത്തിലെത്തിയത്.

സ്ത്രീ ശാക്തീകരണത്തിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടി പാശ്ചാത്യ ആധുനിക സ്ത്രീപക്ഷവാദികള്‍ രംഗത്ത് വരുന്നതിന്‌ എത്രയോ മുമ്പ് ശക്തമായി വാദിക്കുകയും പ്രവത്തിക്കുകയും ചെയ്ത പാരമ്പര്യ മത പണ്ഡിതന്‍ ആയിരുന്നു മൗലവി മുംതാസ് അലി.(1860-1935) ദാറുല്‍ ഉലൂം ദയൂബന്ദിന്റെ ഒരു സാധാരണ സാമ്പ്രദായിക ആലിം ഉല്പ്പന്നം. ഇന്‍ഡ്യന്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഫത്‌വ ഇറക്കുന്നവര്‍ എന്ന് സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച ഈ സ്ഥാപനം അതിന്റെ പല ഫത് വകളുടെയും പേരില്‍ അടുത്ത കാലത്ത് പോലും കുപ്രസിദ്ധി നേടിയിരുന്നു. ഈ സ്ഥാപനത്തില്‍ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന ഈ മത പണ്ഡിതന്‍ ഇംഗ്ലീഷിന്റെ നാറ്റമേറ്റിട്ടിട്ടല്ല പരിഷ്കരണവാദിയായത്. ഇംഗ്ലീഷ്പരിജ്ഞാനമില്ലാത്ത ഒരു സാമ്പ്രദായിക പണ്ഡിതനായ ഇദ്ദേഹം ഖുര്‍ ആനെ മുന്‍ നിര്‍ത്തിയാണ്‌ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് വേണ്ടി വാദിച്ചത്. ഇസ്ലാമിലുള്ള പുരുഷ മേധാവിത്വം പില്‍ക്കാല ഇസ്ലാം വ്യാഖ്യാതാക്കളുടെ സൃഷ്ടിയാണെന്നും സ്ത്രീക്കെതിരായതൊന്നും ഇസ്ലാമിലില്ലെന്നും അദ്ദേഹം വിശുദ്ധ ഖുര്‍ ആനെ ഉദ്ധരിച്ച് തന്നെ സമര്‍ത്ഥിക്കുന്നു.സ്ത്രീക്ക് കല്പ്പിക്കപെട്ടിട്ടുള്ള അര സാക്ഷിത്വം, ബഹുഭാര്യാത്വം, എന്തുകൊണ്ട് സ്ത്രീ പ്രവാചകന്മാരില്ല എന്ന ചോദ്യം ഇവയ്ക്കൊക്കെ വിശദമായ മറുപടി അദ്ദേഹം നല്‍കുന്നുണ്ട്. ഇസ്ലാമില്‍ പുരുഷന്‌ സമഗ്രാധിപത്യം നല്‍കൂന്ന ആദിയില്‍ ആദമുണ്ടായി എന്ന വാദത്തെ പോലും സമര്‍ഥമായി അദ്ദേഹം ഖണ്ഡിക്കുന്നു.അത് ജൂത ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് പുറത്ത് പില്‍ക്കല ഇസ്ലാമില്‍ പ്രചരിച്ച ഒരു മിത്താണെന്നാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷം. ഖുര്‍ ആന്‍ പുരുഷന്‍ ആദ്യമുണ്ടായി എന്ന വാദത്തെ സാധൂകരിക്കുന്നില്ല.

ഉത്തരേന്‍ഡ്യന്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്ക് ആധുനികവിദ്യഭ്യാസം നല്‍കാന്‍ പ്രയത്നിച്ച സര്‍ സയ്യിദിന്റെ സഹപ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നു മൗലവി. സ്ത്രീകളുടെ ഉന്നമനത്തിനും വിദ്യഭ്യാസപ്രവര്‍ത്തനത്തിനും മുന്‍കയ്യെടുത്ത അദ്ദേഹം രചിച്ച ഹുക്കുക്കുന്‍ നിസ്വാന്‍ എന്ന് കൃതി പാരമ്പര്യവാദികളുടെ എതിര്‍പ്പ് ഭയന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് സയ്ദ് അദ്ദേഹത്തെ വിലക്കിയെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല. മുസ്ലീം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശപ്രഖ്യാപനം എന്നാണ്‌ അസ്ഗര്‍ അലി ഈ കൃതിയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഇടക്കാലത്ത് വിസ്മൃതിയിലേക്ക് പോയ ഈ അമൂല്യ കൃതി അസ്ഗര്‍ അലിയാണ്‌ തേടിപ്പിടിച്ച് പുനപ്രസാധനം ചെയ്തത്. കേവലം ഒരു പ്രഭാഷണമാത്രപരനായ സ്ത്രീവാദി ആയിരുന്നില്ല, മൗലവി. സ്വജീവിതത്തില്‍ അത് പ്രവര്‍ത്തിച്ച് കാണിച്ച പ്രായോഗിക വാദികൂടി ആയിരുന്നു. നിരക്ഷരയായ തന്റെ ഭാര്യയെ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യിച്ച് പത്രപ്രവര്‍ത്തനരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് മാത്രമായി ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ ചുമതലക്കാരിയാക്കി. ഖുര്‍ ആനുണ്ടായ ആദ്യ സ്ത്രീപക്ഷവ്യാഖ്യാനം എന്നാണ്‌ അസ്ഗര്‍ അലി എഞ്ചിനീയര്‍ ഹുക്കുക്കുന്‍ നിസ്വാന്‍ (സ്ത്രീയുടെ അവകാശങ്ങള്‍) എന്ന കൃതിയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ കൃതിയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളുടെ ഉറുദുവില്‍ നിന്നുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ മാത്രമാണ്‌ എനിക്ക് വായിക്കാനായത്. അത് ഇവിടെ വായിക്കാം.

ഈ കൃതി പൂര്‍ണ്ണമായും ഡൗണ്‍ ലോഡ് ചെയ്യുന്നതിന്‌ ഈ ലിങ്ക് സന്ദര്‍ശിക്കാം.

ഇസ്ലാമില്‍ നടക്കുന്ന വനിതാശാക്തീകരണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ മുന്നോടി എന്ന നിലയില്‍ ഈ മഹാപണ്ഡിതനെ ക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് ഇവിടെ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

ഇമേജ് ലിങ്ക്: http://farm3.static.flickr.com/2753/4166631543_19a2685151_o.jpg
http://sngscollege.info/
http://vijnanacintamani.org/

ദലിതുകള്‍ തുടച്ചുനീക്കപ്പെടുമോ?

തീവ്രവാദത്തിനെതിരായ നീക്കങ്ങള്‍ - ദളിതുകള്‍ വീണ്ടും ഇരകളാകുന്നു!

വര്‍ക്കല സംഭവത്തെ തുടര്‍ന്ന്‌ നമ്മുടെ മാധ്യമങ്ങളും പൊതുസമൂഹവും രൂപപ്പെടുത്തിയ ദലിത്‌ തീവ്രവാദം എന്ന പ്രയോഗം ഓരോ മനുഷ്യസ്നേഹിയിലും നിറഞ്ഞ ഭീതിയാണ്‌ ഉണ്ടാക്കിയത്‌. വരാനിരിക്കുന്ന വിപല്‍ക്കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കറുത്ത സൂചന ആ വാക്കിനുണ്ടായിരുന്നു. ഈ പദം അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്നതിന്‌ വേണ്ടി മനോരമ ടെലിവിഷന്‍ നടത്തിയ അന്വേഷണപരിപാടിയില്‍ ഡി എച്ച്‌ ആര്‍ എം പട്ടികജാതികോളനികളില്‍ നടത്തുന്ന വ്യാപകമായ അക്രമത്തെയും മനുഷ്യാവകാശലംഘനത്തെയും പ്രതിപാദിച്ചിരുന്നു. പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ മാനസിക പിന്തുണയോടെ പോലീസും മറ്റും പിന്നെയുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ തീവ്രവാദാന്വേഷണത്തിന്റെ പേരില്‍ നടത്തിയ അക്രമങ്ങളും പീഢനങ്ങളും കൂടുതല്‍ മൃഗീയമായ മനുഷ്യാവകാശധ്വംസനങ്ങളും ജീവന്‍ ടി വിയും മറ്റും പുറത്ത്‌ കൊണ്ടുവരികയുണ്ടായി. ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങളാണ്‌ ബി.ആര്‍.പി ഭാസ്കറിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മനുഷ്യാവകാശസംഘത്തിന്‌ ലഭിച്ചത്‌. ശിവസേനയെ പോലുള്ള രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും ഈ ആക്രമണങ്ങളില്‍ പങ്കു ചേരുന്നതായി കോളനി വാസികള്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ദലിതുകള്‍ക്കെതിരെ കാവിരാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക്‌ കേരളത്തിലും ഇരകളുണ്ടായിരിക്കുന്നു എന്ന്‌ ചുരുക്കം. ഗര്‍ഭിണിയടക്കം പലര്‍ക്കും ഈ അക്രമണത്തില്‍ പരിക്കേറ്റു. സര്‍ക്കാരും പോലീസും മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളും ഒക്കെ ചേര്‍ന്ന്‌ ദുര്‍ബലരും നിരാലംബരും നിസ്സഹായരുമായ ഒരു ചെറു സമൂഹത്തിനുനേരെ നടത്തുന്ന നീതിയില്ലാത്ത ഈ അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനവും ജനാധിപത്യവിരുദ്ധവുമാണെന്ന്‌ ഉറക്കെ പറയാന്‍ ആരുണ്ട്‌?

ഇവിടെ ഏറ്റവും സങ്കടകരമായ കാര്യം, വരുന്ന വാര്‍ത്തകള്‍ വിശ്വസിക്കാമെങ്കില്‍ ഒരേ സമയം ഡി. എച്ച്‌. ആര്‍ .എമ്മില്‍ നിന്നും സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും പീഢനങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട വെറും ഇരകളാണിവര്‍ എന്നതാണ്‌. മുത്തങ്ങ സമരം ഓര്‍മയില്ലേ? ആന്റണി സര്‍ക്കാരിന്റെ പോലീസ്‌ നടപടിയെ തുടര്‍ന്ന്‌ വയനാട്ടിലെങ്ങും പൊതു സമൂഹം, പ്രത്യേകിച്ചും കുടിയേറ്റക്കാര്‍ വഴിയില്‍ കാണുന്ന അല്‍പം ചോരയുള്ള സകല ആദിവാസി ചെറുപ്പക്കാരെയും ഭീകരമായി വളഞ്ഞിട്ട്‌ മര്‍ദ്ദിക്കുകയായിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ ആ പ്രദേശത്തിനടുത്ത്‌ നടന്ന ഒരു എന്‍. എസ്സ്‌. എസ്സ്‌ ക്യാമ്പില്‍ വെച്ച്‌ അവിടുത്തുകാരനായ ഒരു പ്രോഗ്രാം ഓഫീസര്‍ പറഞ്ഞത്‌ 'കുറച്ചു കാലമായി എന്തിനും ഏതിനും ദലിത്‌ പീഢനം പറഞ്ഞ്‌ കേസു കോടുക്കുന്ന അവന്‍മാര്‍ക്കിട്ട്‌ അവസരം കിട്ടിയപ്പോള്‍ എല്ലാവരും കൂടി പണിഞ്ഞു' എന്നാണ്‌. വര്‍ക്കല തരുന്ന സന്ദേശവും മറ്റൊന്നല്ല. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഡി. എച്ച്‌. ആര്‍. എം ആരോരുമില്ലാത്ത, സ്വതന്ത്രഭാരതം അതിന്റെ വികസനക്കുതിപ്പില്‍ പുറമ്പോക്കില്‍ നിന്നും പുറമ്പോക്കിലേക്ക്‌ ആട്ടിപ്പായിച്ച ഈ പാവം ദളിത്‌ ജനതക്ക്‌ തന്നെ ഭീഷണിയായിരിക്കുന്നു. കാരണം സായുധമായ ഒരു സമരത്തിനും ഇവരെ രക്ഷിക്കാനാവില്ല എന്ന്‌ ആര്‍ക്കുമറിയാം.(ഡി എച്ച് ആര്‍ എം അക്രമസമരത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നതും പ്രസ്താവ്യമാണ്‌.) എല്ലാ സന്നാഹങ്ങളുമുള്ള അതിശക്തമായ ഭരണകൂടങ്ങള്‍ക്ക്‌ നിമിഷാര്‍ധം മതി ഈ നിസ്വരെ തുടച്ചു മാറ്റാന്‍. മഹത്തായ രാജ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പേരില്‍, ഒരു വാര്‍ത്ത പോലുമാകാതെ ആ കൂട്ടക്കുരുതി ഒടുങ്ങുകയും ചെയ്യും.

സമുദായവല്‍ക്കരണത്തിലേക്ക്‌, ജനാധിപത്യപരമായ സംഘടിത പ്രതിരോധസമരങ്ങളിലേക്ക്‌ ഇവരെ ഒരുമിച്ച്‌ അണിനിരത്താന്‍ കെല്‍പ്പുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ അഭാവമോ, താല്‍പര്യമില്ലായമയോ ആണ്‌ ഈ ദുരന്തങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ കാരണം എന്ന് ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയകക്ഷികള്‍ തിരിച്ചറിയുമോ?

വര്‍ക്കല സംഭവത്തെ വളരെ ചെറിയ വാര്‍ത്തയാക്കുന്ന വലിയ വലിയ വാര്‍ത്തകളാണ്‌ ഇതേ സമയം കേന്ദ്രത്തില്‍ നിന്നും വരുന്നത്‌. ശരിക്കും ഞെട്ടിക്കുന്നത്‌. ഇന്‍ഡ്യ നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളി മാവോവാദമാണെന്ന പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പ്രസ്താവനക്കു പിറകേ മാവോ വാദികളെ അമര്‍ച്ച ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ബൃഹത്ത്‌ സൈനിക നീക്കത്തിന് കളമൊരുങ്ങുന്നതായാണ്‌ വാര്‍ത്ത. ഒറീസ, ചത്തീസ്ഗര്‍, പശ്ചിമബംഗാള്‍, ആന്ധ്ര, മഹാരാഷ്ട്ര എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ മാവോവാദ സ്വാധീനമേഖലകളെ സൈനിക അര്‍ധ സൈനിക വിഭാഗങ്ങളുടെ സായുധ നടപടിയിലൂടെ തുടച്ചു നീക്കാനാണത്രെ പരിപാടി. ആന്ധ്രയില്‍ സര്‍ക്കാറിന്റെ തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങളും നക്സല്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിനകത്ത്‌ തന്നെ സംഭവിച്ച കുഴപ്പങ്ങളും കൊണ്ട്‌ ഒന്നു പിന്‍ വാങ്ങിയ ഇടതുതീവ്രവാദം നന്ദിഗ്രാം പ്രശ്നത്തോട്‌ കൂടിയാണ്‌ 'മാവോവാദം' എന്ന പേരില്‍ ദേശീയശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത്‌. അയല്‍ രാജ്യമായ നേപ്പാളില്‍ മാവോവാദികള്‍ക്കുണ്ടായ നേട്ടങ്ങളും മാവോവാദികളുടെ വളര്‍ച്ചക്ക്‌ വളമായി. ബംഗാളില്‍ സര്‍ക്കാരും സി പി എമ്മുമായി നേരിട്ടുള്ള സായുധ ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക്‌ കാര്യങ്ങള്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു. തൃണമൂല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സ്‌ മാവോവാദികളു വേണ്ട ഒത്താശ ചെയ്യുകയാണ്‌ എന്ന് സി പി. എം ആരോപിക്കുന്നുണ്ട്‌. എല്‍ ടി ടി ഇ യുമായും , ഇസ്ളാമിക്‌ ജിഹാദ്‌ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമായും മാവോവാദികള്‍ സഹകരിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ആരോപണം ഉയര്‍ന്ന് കഴിഞ്ഞു, അവര്‍ അത്‌ നിഷേധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും. വൈകാതെ മധ്യഇന്‍ഡ്യയില്‍ നിരന്തരാക്രമണങ്ങളിലൂടെ കഴിഞ്ഞ രണ്ട്‌ മൂന്ന് മാസങ്ങളായി സര്‍ക്കാറുകള്‍ക്കെതിരായ തങ്ങളുടെ വെടി മാവോവാദികള്‍ പൊട്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ്‌ വിപുലമായ സൈനിക നടപടികള്‍ക്ക്‌ കേന്ദ്രം തന്നെ തയ്യാറെടുക്കുന്നത്‌.
മാവോവാദികള്‍ തമ്പടിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ ഗിരിനിരകളിലെ ആദിവാസി സെറ്റില്‍മെന്റുകളിലും ദളിത്‌ സമൂഹങ്ങളിലുമാണെന്നാണ്‌ സര്‍ക്കാരിന്റെ കണ്ടെത്തല്‍. വന്‍തോതില്‍ ഈ വിഭാഗങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കാനും സായുധരാക്കാനും അവര്‍ക്ക്‌ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌ എന്നാണ്‌ വിലയിരുത്തല്‍. അതിനാല്‍ മാവോവാദ സ്വാധീനമേഖലകളില്‍ നിന്ന്‌ അവരുടെ സ്വാധീനം ഇല്ലാതാക്കാനാണ്‌ ശ്രമം. അപ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമാണ്‌. മാവോവാദികള്‍ക്കെതിരായ നീക്കം എന്ന പേരില്‍ ഇന്‍ഡ്യയൊട്ടുക്കും ദലിത്‌ അധിവാസ സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഭീകരമായ ആക്രമണത്തിനാണ്‌ കളമൊരുങ്ങുന്നുത്‌. ഇത്‌ ഈ സമൂഹങ്ങളുടെ പലായനത്തിനും കൂട്ട നാശത്തിനുംവഴിയൊരുക്കുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. യുദ്ധസമാനമായ ആ നീക്കങ്ങളെ അതിജീവിക്കാന്‍ നിസ്വരായ ആദിവാസികള്‍ക്ക്‌ കഴിയില്ല. അവര്‍ തങ്ങളുടെ ആവാസസ്ഥലത്തുനിന്നുതന്നെ പുറന്തള്ളപ്പെടും. അത്‌ ഈ ഗോത്രത്തനിമകളെ മുഴുവന്‍ മുടിപ്പിക്കും. യുദ്ധാന്തരീക്ഷത്തില്‍ മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ കുറിച്ച്‌ ആരും പറയാറില്ല. അപ്പോള്‍ മനുഷരായി പോലും ഇക്കാലമത്രയും പരിഗണിക്കപ്പെടാത്ത അവര്‍ക്കു മേല്‍ നടത്തുന്ന ആക്രമണങ്ങളുടെ സ്വഭാവം ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. വന്‍ തോതിലുള്ള ജീവനാശവും കുടിയിറക്കലും മാനസിക ശാരീരികപീഢനവുമാണ്‌ അവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന വിധി.രക്ഷപ്പെടുന്നവരെയാകട്ടെ, തെരുവുകളില്‍ പൊതുസമൂഹം കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. ഒന്ന്‌ ചെറുത്തു നില്‍ക്കാനൂം നിലവിളിക്കാനുമാവാതെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു സൈനികശക്തിക്ക്‌ മുന്നില്‍ നിസ്സഹായരായി ഒടുങ്ങിത്തീരുമ്പോള്‍ ഒരു ചെറുപത്രവാര്‍ത്തപോലും സ്വതന്ത്രഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മനുഷ്യക്കുരുതി ആയേക്കാവുന്ന ഈ സൈനിക നടപടിയെ പറ്റി ആദിവാസികള്‍ക്കനുകൂലമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമെന്ന്‌ വിചാരിക്കാന്‍ ആവില്ല.
ദലിതുകള്ക്കിടയില്‍ മാവോവാദത്തിന്‌ സ്വാധീനം വര്ദ്ധിച്ചുവരുന്നു എന്നത് വാസ്തവമാണ്‌. മാവോവാദമോ സായുധകലാപമോ ഒരിക്കലും പരിഹാരമല്ലെന്നും നമുക്കറിയാം എന്നാല്‍ സൈനികമായി ദലിതുകള്കിടയില്‍ നിന്ന് മാവോവാദികളെ തുടച്ചു നീക്കുന്നതിന്‌ മുമ്പ് നാം ഉത്തരം പറയേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച് അറുപതുവര്ഷം കഴിഞ്ഞും അറുപത്തഞ്ച് ദശലക്ഷം വരുന്ന ഈ ദലിതുകള്ക്കെന്തു ലഭിച്ചു? ഒട്ടേറെ വികസനപദ്ധതികളും സാമൂഹ്യക്ഷേമപദ്ധതികളും ബജറ്റില്‍ വന്‍ തുക വകകൊള്ളിച്ച് ആവിഷ്കരിച്ച് നടപ്പാക്കിയിട്ടും കൂടുതല്‍ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്ക് അവര്‍ പോയത് എന്തുകോണ്ട്? ഈ പണം അവര്ക്കുപകരിക്കാതെ എങ്ങോട്ടുപോയി? കാടിന്റെ നാശവും ഭൂമി കയ്യേറ്റവും കോണ്ട് അവരെ തങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക ആവാസവ്യവസ്ഥകളില്‍ നിന്ന് ആട്ടിപ്പായിച്ചതാരാണ്?
നമ്മുടെ സാമുഹ്യക്ഷേമവകുപ്പുകള്‍, പണം പറ്റി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന എന്‍ ജി ഓകള്‍, രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികള്‍, സര്ക്കാരുകള്‍ പ്രതികള്‍ ഇവരൊക്കെ അല്ലേ? സര്‍ക്കാരിന്റെ വികലമായ വികസന സങ്കല്പ്പങ്ങളുടെ ഇരകളല്ലേ ദലിതുകള്‍? ദലിതുകള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന സാമൂഹ്യമായ അവഗണക്കെതിരെ, ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക് എതിരെ, അയിത്താചാരണത്തിനുമെതിരെ നമുക്കെന്തു ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞു?
ജാതിവിവേചനം വംശീയ വിവേചനം തന്നെയാണെന്ന് യു, എന്‍ മനുഷ്യാവകാശ സമ്ഘത്തിന്റെ പഠനം വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ അതിനെ എതിര്‍ക്കാനാണ്‌ ഇന്ഡ്യന്‍ ഭരണകൂടം ഉല്സാഹിച്ചത്. യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അം ഗീകരിച്ച് അത് പരിഹരിക്കാനല്ല.


കാര്‍ ഷിക ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമങ്ങളൊന്നും നടപ്പിലാക്കാത്ത ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഒരു തുണ്ടു ഭൂമിപോലും സ്വന്തമായില്ലാത്ത ഈ ദലിത് വിഭാഗങ്ങള്‍ പ്രത്യേക സാമ്പത്തിക മേഖലയടക്കമുള്ള പുതിയ വികസന പരിപ്രേക്ഷ്യത്തില്‍ കൂടുതല്‍ പുറമ്പോക്കുകളിലേക്ക് ആട്ടിപ്പായിക്കുകയാണെന്ന് പകല്‍ പോലെ വ്യക്തം . ഈ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യ യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളെ പരിഗണിക്കാതെ കേവലമായ സൈനിക നടപടി കോണ്ട് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ ചരിത്രത്തിലൊരിക്കലും തിരിച്ചുവരാന്‍ കഴിയാതെ ദലിതുകള്‍ ഇന്ഡ്യന്‍ ചരിത്രത്തിലൊതുങ്ങും . ദലിതഭവനങ്ങളില്‍ അന്തിയുറങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയ റിയാലിറ്റി ഷോകള്ക്ക‍പ്പുറം മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ വിവേകം ഉദിക്കേണ്ട സന്ദര്‍ഭമാണിത്. വൈകിക്കൂടാ.ദലിതര്‍ക്കെതിരായേക്കാവുന്ന ഈ നടപടിയില്‍ നിന്ന് പിന്‍തിരിയണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള മനുഷ്യാവകാശപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നോം ചോസ്കി, ഗായത്രി സ്പിവാക്‌ വന്ദനശിവ അരുന്ധതി റോയ്‌ തുടങ്ങി നൂറുകണക്കിനാളുകള്‍ സന്‍ഹതിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒപ്പിട്ട കത്ത്‌ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക്‌ കൈമാറി.കത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണ രൂപം നല്‍കുന്നു
To

Dr. Manmohan Singh

Prime Minister,

Government of India,

South Block, Raisina Hill,

New Delhi,

India-110 011.
We are deeply concerned by the Indian government’s plans for launching an unprecedented military offensive by army and paramilitary forces in the adivasi (indigeneous people)-populated regions of Andhra Pradesh, Chattisgarh, Jharkhand, Maharashtra, Orissa and West Bengal states. The stated objective of the offensive is to “liberate” these areas from the influence of Maoist rebels. Such a military campaign will endanger the lives and livelihoods of millions of the poorest people living in those areas, resulting in massive displacement, destitution and human rights violation of ordinary citizens. To hunt down the poorest of Indian citizens in the name of trying to curb the shadow of an insurgency is both counter-productive and vicious. The ongoing campaigns by paramilitary forces, buttressed by anti-rebel militias, organised and funded by government agencies, have already created a civil war like situation in some parts of Chattisgarh and West Bengal, with hundreds killed and thousands displaced. The proposed armed offensive will not only aggravate the poverty, hunger, humiliation and insecurity of the adivasi people, but also spread it over a larger region.
Grinding poverty and abysmal living conditions that has been the lot of India’s adivasi population has been complemented by increasing state violence since the neoliberal turn in the policy framework of the Indian state in the early 1990s. Whatever little access the poor had to forests, land, rivers, common pastures, village tanks and other common property resources has come under increasing attack by the Indian state in the guise of Special Economic Zones (SEZs) and other “development” projects related to mining, industrial development, Information Technology parks, etc. The geographical terrain, where the government’s military offensive is planned to be carried out, is very rich in natural resources like minerals, forest wealth and water, and has been the target of large scale appropriation by several corporations. The desperate resistance of the local indigenous people against their displacement and dispossession has in many cases prevented the government-backed corporations from making inroads into these areas. We fear that the government’s offensive is also an attempt to crush such popular resistances in order to facilitate the entry and operation of these corporations and to pave the way for unbridled exploitation of the natural resources and the people of these regions. It is the widening levels of disparity and the continuing problems of social deprivation and structural violence, and the state repression on the non-violent resistance of the poor and marginalized against their dispossession, which gives rise to social anger and unrest and takes the form of political violence by the poor. Instead of addressing the source of the problem, the Indian state has decided to launch a military offensive to deal with this problem: kill the poor and not the poverty, seems to be the implicit slogan of the Indian government.
We feel that it would deliver a crippling blow to Indian democracy if the government tries to subjugate its own people militarily without addressing their grievances. Even as the short-term military success of such a venture is very doubtful, enormous misery for the common people is not in doubt, as has been witnessed in the case of numerous insurgent movements in the world. We urge the Indian government to immediately withdraw the armed forces and stop all plans for carrying out such military operations that has the potential for triggering a civil war which will inflict widespread misery on the poorest and most vulnerable section of the Indian population and clear the way for the plundering of their resources by corporations. We call upon all democratic-minded people to join us in this appeal.


നമ്മുടെ വലിയ തെറ്റുകള്‍ക്ക്‌ പിഴയൊടുക്കേണ്ടി വന്നവരാണ്‌ ദലിതുകള്‍. നാം ചെയ്യുന്ന കൂടുതല്‍ വലിയ തെറ്റിന്‌ വീണ്ടും അവര്‍ ശിക്ഷിക്കപ്പെടരുത്‌.

http://sngscollege.info
http://vijnanacintamani.org

ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം കൂപ്പു കുത്തിത്താഴോട്ട്‌!

സ്വാശ്രയ വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന കുടത്തിലെ ഭൂതത്തെ ആന്റണി സര്‍ക്കാര്‍ തുറന്നു വിട്ടിട്ട്‌ വര്‍ഷം ഏഴുകഴിഞ്ഞു. ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്‌ യോഗ്യരായവര്‍ക്ക്‌ കേരളത്തില്‍ അവസരങ്ങളില്ല, കേരളത്തിന്റെ പണം ഇക്കാര്യത്തില്‍ അന്യ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കൊഴുകുന്നു, സര്‍ക്കാര്‍ എയ്ഡഡ്‌ മേഖലയിലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ഭൌതികസാഹചര്യങ്ങളും പഠന നിലവാരവും പരിതാപകരമാണ്‌, അതിനാല്‍ കേരളത്തിന്റെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസരംഗം മെച്ചപ്പെടണമെങ്കില്‍ സ്വാശ്രയവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ കൂടിയേ തീരൂ തുടങ്ങി എന്തെന്തു ന്യായവാദങ്ങളാണ്‌ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു കേട്ടത്‌. സ്ഥാപനം തുടങ്ങി ഇതുവരെ ഇതു സംബന്ധിച്ച ആശയക്കുഴപ്പങ്ങള്‍ പത്രങ്ങളിലെ മുന്‍ പേജുകളില്‍ നിന്നൊഴിഞ്ഞു പോയിട്ടില്ല.
തങ്ങളെ സ്വാശ്രയസ്ഥാപനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ്‌ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്‌ രണ്ടു സര്‍ക്കാറുകളും പലതവണ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. മനോരമ പോലുള്ള പത്രങ്ങള്‍ക്കാകട്ടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പര്യായം തന്നെയാണ്‌ സ്വാശ്രയസ്ഥാപനങ്ങള്‍. ടൈപ്പ്‌ റൈറ്റിങ്ങ്‌ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകള്‍ തുടങ്ങുന്ന ലാഘവത്തില്‍ കേരളത്തിലെ ഗ്രാമ ഗ്രാമാന്തരങ്ങളില്‍ ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങള്‍ കൂണുപോലെ മുളച്ചു പൊന്തി. എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌ മേഖലയില്‍ തുടങ്ങി മെഡിക്കല്‍ മേഖലയിലും മറ്റു പ്രൊഫഷണല്‍ മേഖലയിലും പിന്നെ ആര്‍ട്സ്‌ ആന്റ് സയന്‍സ്‌ കോളേജുകളും അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ പത്തു വര്‍ഷം കേരളത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തനമാരംഭിച്ച ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ എണ്ണം ആരെയും അമ്പരപ്പിക്കും. സര്‍ക്കാറുകള്‍ ഏതായാലും സര്‍ക്കാര്‍ മേഖലയില്‍ ഒരു കോഴ്സു പോലും അനുവദിക്കാതെ എല്ലാ കോഴ്സുകളും സ്വകാര്യമേഖലക്ക്‌ തീറെഴുതുന്ന സമീപനമാണ്‌ കാണുന്നത്‌. ധാരാളം പണം പരസ്യമായും അല്ലാതെയും നല്‍കുന്നു എന്നതിനാല്‍ വിദ്യാര്‍ഥിസംഘടനകളും രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളും സ്വാശ്രയസ്ഥാപനത്തെ പുറമേക്ക്‌ ദുര്ബലമായി എതിര്‍ക്കുകയും എന്നാല്‍ അവര്‍ക്ക്‌ പൂര്‍ണ ചൂഷണത്തിനുള്ള വഴികള്‍ തുറന്നിടുകയും ചെയ്യുന്നു. കേരളത്തിന്റെ മനുഷ്യ വിഭവശേഷിയെ ശരിയായി വിനിയോഗിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാറിന്‌ പണമില്ല, അതിനാല്‍ പരമാവധി പേര്‍ക്ക്‌ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കാന്‍ ഉയര്‍ന്ന ബിരുദവും തൊഴിലും കിട്ടന്‍ സാഹചര്യ്മൊരുക്കുക എന്ന ന്യായത്തിലാണല്ലോ ഈ സ്ഥാപ്പനങ്ങള്‍ക്ക്‌ എങ്ങനെ പ്രവര്‍ത്തിക്കാനും പച്ചക്കൊടി. ഒരോ ബാച്ചിന്റെയും ഫീസു കൂടുന്നതല്ലാതെ വിദ്യാഭ്യാസനിലവാരത്തിന്‌ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്‌ ആരെങ്കിലും പരിശോധിച്ചുവോ? ഈ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ നിലവില്‍ വന്ന്‌ ഇത്ര കാലമായി നമ്മുടെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസമേഖലയില്‍ ഗുണപരമായ എന്തെങ്കിലും മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായോ?
നമ്മുടെ സര്‍ക്കാറുകളോ സംഘടാനകളോ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ അലസത കാണിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാല്‍ വെയ്പ്പ് കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടേ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സെന്ററിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുണ്ടാകുന്നത്‌. സ്വാശ്രയ വിദ്യാഭാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ 2002-ല്‍ ആണ്‌. ആദ്യ്‌ ബാച്ച്‌ പുറത്തു വരുന്ന 2006 തൊട്ടുള്ള കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌ പരീക്ഷാഫലങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്ന റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ ഈ ലിങ്കില്‍ ലഭ്യമാണ്‌.
http://kucc.keralauniversity.edu/
ഞെട്ടിക്കുന്ന വിവരങ്ങളാണ്‌ ഈ റിസള്‍ട്ട്‌ അനാലിസിസ്‌ കൊണ്ടു വരുന്നത്‌. സ്വാശ്രയ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ തുടങ്ങി ഇതുവരെ നമ്മുടെ എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌ റിസള്‍ട്ട്‌ കുത്തനെ കൂപ്പു കുത്തുന്നു എന്നാണ്‌ മനസ്സിലാകുന്നത്‌. 2006-ല്‍ 39മുതല്‍ 78വരെ വിജയശതമാണം ഉണ്ടായിരുന്ന പരീക്ഷയില്‍ 2009- ലെ വിജയശതമാനം 2 മുതല്‍ 57വരെയാണ്‌. സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ മെച്ചപ്പെട്ട പ്രകടനം നിലനിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ സ്വാശ്രയസ്ഥാപനങ്ങള്‍ പട്ടികയില്‍ പിറകിലേക്ക്‌ പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ വര്‍ഷം മേരിമാതാ കോളേജിന്റെ വിജയ ശതമാനം വെറും രണ്ടാണ്‌. കോഴ്സിനകത്തേക്ക്‌ പ്രവേശിക്കപ്പെടുന്ന വിദ്യാര്ത്ഥി കളില്‍ പകുതി പേര്‍ മാത്രമേ വിജയകരമായി കോഴ്സ്‌ പൂര്‍ത്തീകരിച്ച്‌ പുറത്തു വരുന്നുള്ളൂ. സ്വാശ്രയകോളേജുകളുടെ കാര്യത്തിലാകട്ടെ അത്‌ ഇരുപതു ശതമാനത്തില്‍ താഴെയാണ്‌. അപ്പോള്‍ അവരുടെ പഠനത്തിനായി നാം ചിലവഴിച്ച ലക്ഷങ്ങള്‍? അതിന്റെ പ്രയോജനം? അത്‌ മുങ്ങിയ ബ്ളേഡ്‌ കമ്പനികളില്‍ നിക്ഷേപിച്ചതുപോലെ ആയോ? മധ്യവര്ഗതാല്പര്യങ്ങള്‍ ഭരിക്കുന്ന കേരളത്തില്‍ ഇടത്തട്ടുകാരും ദരിദ്രരുമാണ്‌ വിദ്യാഭ്യാസവായ്യ്പയില്‍ കുടുങ്ങി ഇല്ലാത്ത ലക്ഷങ്ങള്‍ ചെലവഴിച്ച് ഈ സ്വാശ്രയസ്ഥാപനങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് എന്ന വസ്തുത കൂടി കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള്‍ ഇത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമൂഹ്യപ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ നിസ്സാരമായി കാണാനാവില്ല.
നമ്മുടെ ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം ഇന്ന്‌ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധിയുടെ സൂചന മാത്രമാണിത്‌. ക്വാണ്ടിറ്റിയിലല്ല ക്വാളിറ്റിയിലാണ്‌ കാര്യം എന്ന്‌ ജി.മാധവന്‍ നായര്‍ പറയുന്നത്‌ അതുകൊണ്ടാണ്‌. എന്താണ് യഥാര്‍ത്ഥ പ്രശ്നം? അനര്‍ഹരായ വലിയൊരു വിഭാഗം പണത്തിന്റെ പിന്‍ബലത്തില്‍ മാത്രം ഈ കോഴ്സുകള്‍ക്ക്‌ ചേര്‍ന്നതോ? വാഗ്ദാനം ചെയ്തപ്രകാരമുള്ള പഠനനിലവാരവും സൌകര്യങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്ക്‌ നല്‍കാന്‍ കഴിയാത്തതോ? അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? പരിശോധിക്കേണ്ടതല്ലേ? ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസം സാര്‍വത്രികമാക്കുക എന്ന യുക്തി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുണ്ടോ? പത്താം തരം കഴിഞ്ഞവനൊക്കെ പന്ത്രണ്ടാം തരം അഡ്മിഷന്‍ വേണം, അതുകഴിഞ്ഞവനൊക്കെ എഞ്ചിനീയറിങ്ങിനോ മെഡിസിനോ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടണം എന്ന് നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരും പത്രങ്ങളും വാദിക്കുന്നതില്‍ എന്തു കാര്യം?മെഡിക്കല്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കാര്യം അതിലും കഷ്ടമാണ്‌. അടിസ്ഥാനയോഗ്യതയില്ലാത്തവര്‍ പോലും ചില സ്വാശ്രയമെഡിക്കല്‍ കോളേജുകളില്‍ അഡ്മിഷന്‍ നേടി കോഴ്സിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്നത്‌ വിവാദമായിട്ട്‌ അധികമായില്ല. മറ്റൊരു പ്രധാന സംഗതി ഈ സര്‍വേ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്‌. ഇന്റേണല്‍ എക്സ്റ്റേ‍ണല്‍ മാര്‍ക്കുകള്‍ തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തമില്ലായമയാണ്‌ അത്‌. സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഇന്റേണല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ നല്‍കുന്നതില്‍ സാമാന്യ നീതി പുലര്‍ത്തുമ്പോള്‍ അനര്‍ഹമായ ഇന്റേണല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ നല്‍കി വലിയ അഴിമതിയാണ്‌ സ്വാശ്രയ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നത്‌ എന്നു കാണാം. സാമാന്യം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്ന എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌ മേഖലയില്‍ ഇതാണ്‌ സ്ഥിതിയെങ്കില്‍ ആര്‍ട്സ്‌ സയന്‍സ്‌ മേഖലയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സ്വാശ്രയകോളേജുകളുടെ അവസ്ഥ പരിതാപകരമാണ്‌ അടിസ്ഥാനസൌകര്യമില്ലാത്ത തൊഴുത്തുകള്‍ പോലെയാണ്‌ കാര്യങ്ങള്‍. ഇവിടെ നടക്കുന്ന യൂണിവേഴ്സിറ്റിപരീക്ഷകളില്‍ എന്തൊക്കെ അഴിമതിയുണ്ട്‌ എന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാം. കേരള വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത്‌ ഏറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ട ഈ വിശകലനം നമ്മുടെ സര്‍ക്കാറോ രാഷ്ട്രീയ സംഘടാനകളോ പത്രങ്ങളോ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുപോലുമില്ല. സ്വാശ്രയസ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി പ്രതിരോധസേന തീര്‍ക്കുന്ന ഭാഷാപത്രങ്ങള്‍ ഈ വാര്‍ത്ത മൂടിവെച്ചപ്പോള്‍ ഇന്‍ഡ്യന്‍ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ മാത്രമാണ്‌ ഇത്‌ റിപ്പോറ്‍ട്ട്‌ ചെയ്തത്‌. ഏത്‌ പരിഷ്കാരവും കൊണ്ടുവരാന്‍ നമുക്കാവേശമാണ്‌. അതിനെ എതിര്‍ക്കുന്നവരെ പിന്‍ തിരിപ്പനായി മുദ്ര കുത്താനും. എന്നാല്‍ ഈ പരിഷ്കാരം സൃഷ്ടിച്ച മാറ്റങ്ങളെ ഗുണാത്മകമായി കാലാകാലം വിലയിരുത്തുന്ന ഒരു രീതിയും നമുക്കില്ല. ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലില്‍ പോലും.
അതോ വളര്‍ത്തുന്നതില്‍ പാതി ചാവുമല്ലോ എന്ന കോഴിക്കച്ചവടത്തിനറ്‍ യുക്തി തന്നെയാണോ ഇക്കാര്യത്തിലും നാം പിന്തുടരുന്നത്‌?

http://sngscollege.info
http://vijnanacintamani.org